અમે લિટલ-મેક્સિકો ડિનર માટે તૈયાર થતાં હતાં ત્યારે રૂમમાં અને લોબીમાં પડોશીઓની અવરજવર ચાલુ હતી. કોઈકે સમાચાર આપ્યાં હતાં કે, પર્થ-બોય્ઝ (a.k.a ટ્રેઇડીઝ a.k.a ટેટૂ બોય્ઝ)નાં રુમમાં ઓલરેડી બિયર-પોન્ગની શરૂઆત થઇ ગઈ હતી અને જર્મન ગર્લ્સ (૩ છોકરીઓ) તેમની સાથે રમી રહી હતી જો કોઈને જવું હોય તો ઓપન ઇન્વાઇટ હતું. મારું અને કેલીનું સરખું રિએકશન હતું “lol ofcourse! No surprises there”. સાત વાગ્યે બધાં બસમાં ગોઠવાઈ ગયાં હતાં અને સદનસીબે બધાં સીટ-ચેઈન્જ અરેન્જમેન્ટથી ટેવાઈ ગયાં હતાં. દરેક રાઈડ વખતે મોટાં ભાગે બધાં જૂદી-જૂદી જગ્યાએ જૂદા-જૂદા લોકો સાથે બેસતાં અને બધાં એકબીજા સાથે જનરલી ફ્રેન્ડલી હતાં.

લિટલ મેક્સિકો જોયું ત્યારે ખબર પડી કે, મેક્સિકન બોર્ડેરથી આટલું નજીક હોવાનો શું મતલબ છે. એ વિસ્તારનાં રૂપ-રંગ અને મેઈનલેન્ડ મેક્સિકોમાં બહુ ફરક નથી. વળી, અમે ગયા ત્યારે હાલોવીન નજીક હતી એટલે ત્યાં ‘ડે ઓફ ધ ડેડ’ માટે ડેકોરેશન કરેલાં હતાં. ‘ડે ઓફ ધ ડેડ’ નામનો કોઈ ફેસ્ટિવલ હોય એ પણ મને ત્યારે પહેલી વાર ખબર પડી. ત્યાં જાત-જાતનાં ખોપડી, સ્કેલેટન, ઝોમ્બી વગેરે તો ડેકોરેટ કરીને રાખેલાં જ હતાં પણ સાથે સાથે એક ડેસ્ક પર મૃત સ્વજનોનાં ફોટોઝ પણ રાખેલાં હતાં. હું અચરજથી આ બધું જોઈ રહી.

થોડી વાર પછી અમે મુખ્ય બજારમાંથી ચાલીને અમારાં નિર્ધારિત રેસ્ટોરાં પહોંચ્યા. અમે બપોરે  જ અમારાં ઓર્ડર જણાવી દીધાં હોવા છતાં અમારું જમવાનું એટલું મોડું આવ્યું હતું કે, અમે પોતે બનાવ્યું હોત તો પણ કદાચ વહેલું બની જાત. ડિનર પતાવ્યાં પછી બસમાં રાયને અમને નાઈટ-આઉટ માટે શું અરેન્જમેન્ટ હતું એ જણાવ્યું. એ અમને સાન ડીએગો ડાઉન-ટાઉનમાં કુલ ત્રણ જગ્યાએ લઇ જવાનો હતો. First of these was ‘The shout house’ – Rock & Roll duelling pianos. Two people would duel on pianos the whole night and take song request for a tip. Second was a sports bar where he had organized extremely cheap drinks for us. no spirits over $4. The third and the final one was this club called Whiskey girl.

‘Duelling pianos’ – મારું મન બદલવા માટે આટલું બસ હતું. મેં હોટેલ જવાને બદલે બધાં સાથે બહાર જવાનું નક્કી કર્યું. એક જગ્યાએથી બીજી જગ્યાએ જવાની નોટિસ માટે રાયને બધાંને એક કોડ આપ્યો હતો. એ હાથ ઊંચાં કરીને અમને દસ બતાવે મતલબ દસ મિનિટમાં ત્યાંથી જવાનું છે. માર્કસ અમને ડાઉન-ટાઉન સુધી મુકી ગયો પણ ત્યાંથી પાછું હોટેલ અમારે અમારી રીતે જવાનું હતું.  થોડી વારમાં અમે અમારી પહેલી જગ્યાએ પહોંચી ગયાં! And boi I was so glad I went! ત્યાં અમે એકાદ કલાક જેવો સમય રહ્યાં અને ત્યાંથી કોઈને નીકળવાનું મન હોય તેવું લાગતું નહોતું.

ત્યાંથી દસેક મિનિટ ચાલીને અમે પેલા સ્પોર્ટ્સ બાર પહોંચ્યા. ત્યાં અંદરનાં નાના બારમાં અમારાં ચીપ ડ્રિન્ક્સની વ્યવસ્થા હતી. એ ઉપરાંત ત્યાં અમારાં માટે એક બીજુ સરપ્રાઈઝ હતું પેલું ઇલેક્ટ્રોનિક બુલ! જો કે, મેં અને મોટાં ભાગની છોકરીઓએ ડ્રેસ/સ્કર્ટ પહેર્યા હતાં એટલે અમે એ રાઈડ ન કર્યું. પણ, જે કોઈએ જીન્સ/જમ્પ સૂટ વગેરે પહેર્યા હતાં તેમણે કર્યું અને કેટલાંક છોકરાઓએ પણ. અમે બધાનાં સ્કોર્સ પર ચીયર કરતાં હતાં. વળી, એ જગ્યાએ ઘણું બધું ૮૦ અને ૯૦નાં દશકનું પોપ મ્યુઝિક વાગતું હતું એટલે બધાંને ડાન્સ કરવાની પણ ખૂબ મજા આવી હતી. થોડી વાર પછી એ એરિયામાં અન્ય લોકો પણ આવવા લાગ્યા હતાં અને આખો રૂમ પેક હતો. દોઢેક કલાક પછી અમે ત્યાંથી પણ નીકળ્યા અને પહોંચ્યા વ્હિસ્કી ગર્લ.

અમે અંદર ગયાં ત્યારે એ જગ્યા લગભગ ખાલી હતી. It was dead. બધાં શરૂઆતમાં થોડાં નિરાશ લાગતાં હતાં પણ થોડો સમય ગયો તેમ અમને ભાન આવ્યું કે, એ જગ્યા ભલે ડેડ હોય પણ અમારું ગ્રૂપ એકલું અંદર હોય તો પણ અડધો ફ્લોર ભરાઈ જતો હતો. તેમનું મ્યુઝિક પણ ડાન્સિંગ માટે એકદમ પરફેક્ટ હતું. તેમનાં સાઉન્ડ-ટ્રેકમાં બે પંજાબી-પોપ ગીતો પણ હતાં એક હતું ‘મુન્ડેયાં તો બચકે રહીં અને બીજું યાદ નથી. એ જગ્યાનું બાથરૂમ બહુ વિચિત્ર હતું. ત્યાં સિન્ક અને અરીસા પાસે એક બહેન હેન્ડવોશ, પરફ્યુમ, હેન્ડ-ક્રીમ વગેરે દુનિયાનો પથારો પાથરીને ઊભા રહેતાં અને અમે હાથ ધોવા જઈએ ત્યારે પોતે હેન્ડ વોશ લઈને અમારાં હાથ પર સ્પ્રે કરે વગેરે વગેરે. શરૂઆતમાં તો અમે છોકરીઓ ડઘાઈ ગઈ હતી એ જોઇને. We were like “OMG! What are you doing?!” અને તેમને ના પાડીએ તો પણ કરે. અને તે સ્થિર નજરે તાકીને અમારી સામે જોતાં. All of us had one reaction – “WTF this is soooo random and bizarre.” જો કે, એ નિરુપદ્રવી હતાં એટલે થોડાં સમયમાં અમે ટેવાઈ ગયાં અને ગભરાતાં બંધ થઇ ગયાં.

થોડાં સમય પછી ત્યાં ક્રાઉડ પણ સારું એવું ભેગું થવા લાગ્યું હતું અને ઘણાં બધાં નવાં લોકો જોડાયા હતાં. ત્યાંથી અમે ક્યારે નીકળ્યા એ મને યાદ નથી. કેલી, કેઇટલિન, લોરા, કલેર, એન્ગસ, જેક અને હું સાથે હોટેલ જવાનાં હતાં. વળી, આટલાં બધાં લોકો માટે ટેક્સી ઓર્ગનાઈઝ કરવાની હતી એટલે સ્વાભાવિક રીતે જ થોડી વાર તો લાગવાની જ હતી ત્યાંથી નીકળતાં. કેલી અતિશય ડ્રંક હતી. ટેક્સીની રાહ જોતાં સમયે એ ગમે તે દિશામાં ગમે તેની સાથે ચાલવા લાગતી અને અમારે તેને શોધવી પડતી. તેને પકડીને ઊભું રહેવું પડતું. અમે પંદરેક મિનિટ તો એમ કરવામાં સફળ રહ્યાં. પણ, છેલ્લી ઘડીએ બરાબર ટેક્સીમાં બેસતાં પહેલાં જ એ બહેન ક્યાંક ખોવાઈ ગયાં. કલેર અને જેકે તેને શોધવાની કોશિશ કરી પણ no luck. ત્યાં હજુ પણ અમારાં ગ્રૂપનાં કેટલાંક હતાં એટલે અમે માન્યુ કે, એ જ્યાં પણ હશે ત્યાં સુરક્ષિત રહેશે અને અમે ટેક્સીમાં આગળ વધ્યા. જો કે, જેક અને મારું મન માનતું નહોતું. ખાસ એટલે કે, કેલી મારી રૂમી હતી અને અમે સારાં મિત્રો બની ગયાં હતાં અને તેનો કોઈ ફાયદો ઉઠાવે એ વિચારમાત્રથી હું ડરી જતી હતી. મુખ્યત્ત્વે એટલે કે, તેને બિલકુલ ભાન નહોતું એટલી એ ડ્રંક હતી.

અમે પોત-પોતાનાં રૂમમાં પહોંચ્યાં અને  હું મારો મેક-અપ વગેરે કાઢીને ઊંઘવા માટે તૈયાર થઇ એટલામાં કેલી આવી. મારો પહેલો સવાલ હતો “Are you okay?” તેણે હા પાડી એટલે વધુ કંઈ વાત ચીત કર્યા વિના અમે ઊંઘી ગયાં. એ દિવસે પાંચેક વાગ્યે સવારે મારી ઊંઘ ઉડી હતી અને મેં જેકનો એક મેસેજ જોયો હતો. તેને કેલીની ચિંતા હતી અને એ પાછી આવે ત્યારે મારે તેને જાણ કરવી. મેં તેને જવાબ તો આપ્યો પણ ત્યાં સુધીમાં તો એ ઊંઘી પણ ગયો હોય. બીજા દિવસે જેમને એક્ટીવીટીઝ કરવી હોય તેમણે સાત વાગ્યે બસ માટે તૈયાર રહેવાનું હતું. પણ, અમે બાકીનાં બધાં બે વાગ્યા સુધીમાં બીચ જવા માટે તૈયાર રહીએ તો ચાલે તેમ હતું. બાકીનું કોઈ મારાં કોન્ટેક્ટમાં નહોતું પણ જેક અને હું ચોક્કસપણે કંઈ નહોતાં કરવાનાં એટલે અમે આરામથી ૧૧ આસપાસ ઊઠ્યા.

અમે હોટેલ બ્રેકફસ્ટ તો ચોક્કસપણે મિસ કર્યો હતો પણ બરાબર સામે એક શોપિંગ કોમ્પ્લેક્સ હતું ત્યાં એક ગ્રોસરી સ્ટોરમાં જઈને અમે સેન્ડવિચ લેવાનું નક્કી કર્યું. It was fresh and massive! એ અમારું લન્ચ હતું. ત્યાંનો વ્યવહાર પતાવ્યા સુધીમાં પોણાં બે જેવું થઇ ગયું હતું અને અમે પાછાં ફરીને પાંચેક મિનિટમાં જ બસ માટે તૈયાર હતાં. અમારું પછીનું ડેસ્ટીનેશન હતું સાન ડીએગો બીચ. સાંજે ડિનર માટે રાયને એક સ્પોર્ટ્સ બારમાં વ્યવસ્થા કરી હતી. ૭ ડોલરમાં ઓલ યુ કેન ઈટ લઝાન્યા જેની અમે બધાં ઉત્સુકતાથી રાહ જોઈ રહ્યાં હતાં કારણ કે, ત્યાં એક નમૂનાનાં અમને દર્શન થવાનાં હતાં. ક્રિસ્ટી તેનું નામ.

લોસ એન્જેલસની છેલ્લી રાત્રે ધાર્યાં પ્રમાણે બ્રઝીલિયન છોકરીઓ ક્લબિંગ પતાવીને એકાદ વાગ્યે રૂમમાં આવી અને દરવાજા, બેગની ઝિપ વગેરેનાં અવાજ, બાથરૂમની લાઈટ ચાલુ-બંધ વગેરે ઘણાં ઉપદ્રવ થયા. એક વખત મને STFU! એમ રાડ પાડવાનું પણ મન થઇ ગયું હતું. વીસેક મિનિટ પછી ફરી શાંતિ થઈ અને હું ઊંઘાય તેવું જેવું તેવું ઊંઘી. સવારે સવા છએ નક્કી કર્યા પ્રમાણે ચેક-આઉટ કરીને હું એન્ગસની રાહ પણ જોતી હતી. પણ, બીજી દસ મિનિટ સુધી તેનાં દર્શન ન થયાં એટલે મેં મારી રીતે આગળ વધવાનું નક્કી કર્યું. ત્રણ બેગ લઈને હાઈલેન્ડ સ્ટેશન સુધીનો એ રસ્તો મને અત્યાર સુધીમાં લાંબામાં લાંબો લાગ્યો હતો. ટ્રેઈન ફુલ હતી પણ કોઈ ભલો માણસ મારી બેગ્સ જોઇને ઊભો થઇ ગયો અને મારાં માટે સીટ ખાલી કરી આપી. ગ્રાન્ડ સેન્ટ્રલથી મિયાકો હોટેલ નજીક હતી. પણ, કઈ દિશામાં નજીક એ જોવાનું હું ભૂલી ગઈ હતી. મારી પાસે એ જોવા માટે ફોનમાં  ઇન્ટરનેટ નહોતું અને હું ઓલરેડી ધાર્યા કરતાં મોડી હતી એટલે મેં ટેક્સી રોકવાનું નક્કી કર્યું. ટેક્સી એક પણ હરામ બરાબર ઊભી રહે તો! રસ્તામાં એક છોકરીને પૂછ્યું ટેક્સી વિશે પણ તેણે મને ફોન કરીને બુક કરવાનું કહ્યું. ફોન પણ થાય તેમ નહોતો. મારી પાસે સિમ કાર્ડ નહોતું. બાય ધ વે, મારી આખી ટ્રિપ ફોન-લાઈન વિના જ થઈ. મેસેજિસ કરવા માટે વોટ્સએપ, ગૂગલ હેન્ગઆઉટ્સ વગેરે હતાં અને કદાચ કોઈકને ફોન કરવાની જરૂર પડે તો એ ફોનમાં વોઈપ એપ્લીકેશનની મદદથી ઇન્ટરનેટ પર જ થઇ શકતાં હતાં. જિંદગી તમામપણે ફ્રી વાઈ-ફાઈ પર ચાલી હતી.

ટેક્સી એક પણ ઊભી રહેતી નહોતી અને હું રસ્તામાં લોકોને પૂછીને જે દિશા સાચી કહેવામાં આવી હતી એ તરફ બેબાકળી ચાલવા લાગી હતી. દસ મિનિટનાં હાઈ બ્લડ-પ્રેશર અને મિની હાર્ટ-અટેક પછી એક ટેક્સી ડ્રાઈવર હું ચાલતી હતી એ રસ્તાનાં ખૂણે ટેક્સી-રેન્ક પર ઊભો રહ્યો અને ચાલીને મને ટેક્સી જોઈએ છે કે કેમ એ પૂછવા આવ્યો. મારો મસીહા! ત્યાંથી મિયાકો પહોંચતા મને લગભગ સાતથી આઠ મિનિટ થઇ અને સામે જ કન્ટીકી બસ ઊભી હતી. અંદર જતાં જ લોબીમાં ઢગલાબંધ છોકારા-છોકરીઓ બેઠાં હતાં. સૌથી પહેલાં હું રેજીસ્ટ્રેશન પતાવવા ગઈ અને પછી ગ્રૂપમાં ઓળખાય એ લોકો ગોતવા લાગી. કન્ટીકીની એક ઓનલાઈન મીટ-અપ એપ્લીકેશન છે. જેમાં તમે તમારાં સહ-પ્રવાસીઓને ઓળખી શકો અને તેમની સાથે વાત-ચીત કરી શકો. મીટ-અપ પર જેટલાં સાથે વાત થઇ હતી એ બધાંને હું શોધી શકી હતી. લુઈઝ (યુ.કે.થી), એલીની (બ્રઝીલથી), જોશ (પર્થથી) અને અરુન (અમેરિકન). બાકીનાં લોકોને ત્યારે હું પહેલી વાર મળી રહી હતી. બધાં પોતાનાં નામ કહી રહ્યાં હતાં અને મને એક પણ પાંચ મિનિટ પછી યાદ ન રહેતું. એમની પણ કદાચ એ જ હાલત હતી.

થોડી વારે એન્ગસ આવ્યો. એ ભાઈ પોણાં સાતે તો માંડ ઊઠયા હતાં અને એ પણ તેનાં રૂમ-મેટએ તેને જગાડ્યો એટલે. એ ખૂબ હંગ-ઓવર હતો. આમ તો તેને જોયાં પહેલાં જ મને શું થયું હશે એ સમજાઈ ગયું હતું. થોડી વાર પછી બસમાં બધાં ગોઠવાયાં. હું એલીનીની પાસે બેઠી હતી અને મારી પાછળ જોશ અને બાજુની સીટો પર ઘણાં બધાં ટેટૂવાળા છોકારા બેઠાં હતાં. અનાયાસે અમે બધાં જ પર્થથી હતાં. ફક્ત જોશ નોર્થ ઓફ ધ રિવર. બાકીનાં અમે બધાં સાઉથ. એ પાંચ છોકરાં ટ્રેઇડી હતાં. ઓસ્ટ્રેલિયામાં પ્લમર, ઈલેક્ટ્રીશિયન વગેરે જોબ્સ ‘ટ્રેડ જોબ્સ’ તરીકે ઓળખાય છે અને એ જોબ કરતાં લોકો ‘ટ્રેઈડી’ તરીકે. પછીનાં લગભગ પાંચ દિવસ (મારી અડધી કન્ટીકી  ટ્રિપ) સુધી એ ગ્રૂપને હું ટ્રેઈડીઝ તરીકે જ ઓળખતી હતી. તેમાંથી કોઈનાં નામ મને યાદ નહોતાં. વળી, એ દિવસ છેલ્લો દિવસ હતો જ્યારે એ પાંચે આગળની સીટમાં બેઠાં હોય. પછીનાં તમામ દિવસો તેમનો અડ્ડો સૌથી પાછળની સીટમાં હતો. લગભગ પચાસ લોકોની એ બસમાં હું એક ભારતીય, એક અમેરિકન, એક કોરીયન, એક આઈરીશ, ત્રણ જર્મન, એક ઇંગ્લિશ, એક બ્રઝિલિયન અને બે ન્યુ ઝીલેન્ડર. બસ, બાકીની આખી બસ ઓસ્ટ્રેલિયન! હું ઓસ્ટ્રેલિયામાં જેટલાં કેનબેરાનાં લોકોને નથી મળી એટલાંને હું એ ટૂર બસમાં મળી છું.

બસમાં બધાં ગોઠવાઈ ગયાની પાંચેક મિનિટ પછી ટૂર-મેનેજર રાયન માઈક પર આવ્યો. તેણે બોલવાનું શરુ કર્યું એ કર્યું. કેમેય પૂરું જ ન થાય! અને એ બધાં ડૂઝ અને ડોન્ટસની અમારા પર સતત વર્ષા કરી રહ્યો હતો. મને એક સ્કૂલ-બસમાં બેસાડીને પિકનિક પર લઇ જતાં હોય તેવી ફીલિંગ આવી રહી હતી અને મારાં મનમાં હું તેને ગાળો આપી રહી હતી. કોઈ સવાર સવારમાં એટલું બક-બક કઈ રીતે કરી શકતું હશે! મારાં બસમાં ઊંઘવાનાં અરમાન એની બકવાસમાં તણાઈ રહ્યાં હતાં અને મારી પાસે સમસમીને બેસી રહેવા સિવાય કોઈ વિકલ્પ નહોતો. ‘ટૂર’માં હું શું કામ આવી અને એકલી શું કામ ન ફરી એવા જાત-જાતનાં સવાલો હું મારી જાતને પૂછી રહી હતી. સાન ડીએગો શહેરમાં બસ પહોંચી પછી દોઢેક કલાકની શહેરની અને તેની પ્રખ્યાત જગ્યાઓની પરિક્રમા કરીને બસ બાલ્બોઆ પાર્ક ઊભી રહી – ટોઇલેટ બ્રેક માટે. બાલ્બોઆ પાર્ક મને ઊતરી જવાનું મન થયું હતું અને પાર્કની આર્ટ-ગેલેરી વગેરે સરખી રીતે એક્સ્પ્લોર કરવા ન મળ્યાનો મને હજી પણ રંજ છે. પાર્કમાં બસે ફક્ત એક ઊડતી મુલાકાત લીધી અને પછી બ્રોડવે સ્ટ્રીટ પર વેસ્ટફિલ્ડ શોપિંગ સેન્ટર પર બધાંને ઊતરવામાં આવ્યા. ત્યાંથી બસ ત્રણ ગ્રૂપમાં બધાંને ઓપ્શનલ એક્ટીવીટી માટે લઇ/મૂકી જવાની હતી. મને પાંજરામાં પ્રાણીઓને જોવાનો કે, દરિયામાંથી કાઢીને લોકોનાં મનોરંજન માટે લાવવામાં આવેલાં જળચરોને જોવાનો બિલકુલ શોખ નહોતો એટલે હું લગભગ ચારેક કલાક સુધી કરવું હોય એ કરવા માટે મુક્ત હતી. Finally! Nobody was telling me what to do!

એ શોપિંગ સેન્ટરમાં એકાદ કલાક ફરીને હું લન્ચ માટે ગઈ અને પછી ત્યાંની મુખ્ય સ્ટ્રીટ પર ફરવા લાગી. સાન ડીએગોનું આર્કીટેક્ચર અદ્ભુત હતું! ત્યાં લગભગ બધી જ મોટી હોટેલ્સ લિસ્ટેડ હેરીટેજ-સાઈટ છે. લગભગ એકાદ કલાક જેટલું ચાલીને હું પાછી ફરવા લાગી અને મુખ્ય માર્ગ પર પડતી નાની-મોટી શેરીઓ પર થોડે દૂર સુધી અંદર જવા લાગી. એક એન્ટીક શોપમાં જઈને હું એક ગિફ્ટ-સુવેનીયર શોપમાં ગઈ. ત્યાંથી મેં મારાં પેરેન્ટ્સ માટે પોસ્ટ-કાર્ડ ખરીદ્યું જે મેં હજી સુધી પોસ્ટ નથી કર્યું. :D હું ગઈ ત્યારે શોપ શાંત હતી અને ત્યાંનો શોપ-કીપર મળતાવડો હતો એટલે મેં તેને ત્યાંની જોવાલાયક જગ્યાઓ વિશે પૂછ્યું. તેણે વીસેક મિનિટ સુધી મારી સાથે વાત કરી અને પછી ફરી હું બહાર નીકળીને ફરવા લાગી. સાન ડીએગો એલ.એ. કરતાં ઘણું અલગ હતું. એકદમ ચોખ્ખું અને એલ.એ કરતાં ઘણાં ઓછાં લોકો. થોડાં સમયમાં નિર્ધારિત જગ્યાએ બસ આવી પહોંચી હતી અને અમે બધાં ફરી બસમાં ગોઠવાયાં. સાંજે સવા ચાર થયાં હતાં. સી-વર્લ્ડ જોવા ગયેલાં લોકોમાંથી છેલ્લા ગ્રૂપની એક્ટીવીટી પતવાની બાકી હતી એટલે અમને લઈને બસ સી વર્લ્ડ તરફ ગઈ અને અમે ત્યાં ઘાસ પર બેસીને બધાંની રાહ જોવા લાગ્યાં.

હું કેલી, જેક, એઈમી અને કેઇટલિન વગેરે સાથે બેઠી હતી અને તેમની સાથે ફરીથી ઓળખાણ અને વધુ વાત-ચીત કરી રહી હતી. બધાંને પહેલી વાર એક જગ્યાએ મોટાં ગ્રૂપમાં બેસીને વાત કરવાનો મોકો મળ્યો હતો એટલે બધાં એકબીજા વિશે જાણી રહ્યાં હતાં. બસ-ડ્રાઈવર માર્કસે છોકરાંઓને ટાઈમ-પાસ માટે એક બોલ આપ્યો કે, બસ થઇ રહ્યું. ટ્રેઈડીઝ અને બીજાં બે-ત્રણ ફૂટબોલ રમવા લાગ્યાં. એ અડધી કલાકમાં પેલો બોલ લગભગ ત્રણેક વાર રસ્તા વચ્ચે એ રીતે ઊડ્યો હતો કે, અમને એકસીડન્ટ થશે એ વિશે કોઈ શંકા નહોતી રહી અને બોલ ટકશે નહી તેની પૂરેપૂરી ખાતરી થઇ ચૂકી હતી. કેલી મને રસપ્રદ અને સરળ લાગી હતી એટલે એ મારી રૂમ-મેટ હોય તો સારું એવું મનમાં થયું હતું. બધાં આવી ગયા પછી બસમાં રૂમ્સ અને રૂમ-મેટ્સ વિશે જ પહેલું અનાઉન્સમેન્ટ હતું અને મને ખરેખર કેલી મળી હતી રૂમ-મેઇટ તરીકે એટલે હું ખુશ હતી.

અમે છ વાગ્યા આસપાસ ડેઝ-ઇન હોટેલ પહોંચ્યા અને સાત વાગ્યે અમારે લિટલ-મેક્સિકોમાં ડિનર માટે નીકળવાનું હતું. એ રાત્રે સાન ડીએગોની નાઈટ-લાઈફ એન્જોય કરવા માટે પણ અમને મોકો મળવાનો હતો અને ડ્રાઈવર માર્કસ જેમને જવું હોય તેમને સિટી-સેન્ટર સુધી મૂકી જવાનો હતો. રાયન બધાંને એ રાત્રે ત્રણ જૂદી જૂદી જગ્યાનાં એક્સ્પીરિયન્સ માટે લઇ જવાનો હતો. આગલી રાત્રે સરખી ઊંઘ ન થવાને કારણે હું થાકી હતી એટલે મેં બધાં સાથે ક્લબિંગ ન જવાનું વિચાર્યું હતું.

એ આખો દિવસ અને રાત મારાં છ બેડનાં ડોર્મમાં મારાં સિવાય કોઈ જ નહોતું જે ઘણી અચરજની વાત હતી. એ રાત્રે અમે કોઈ દખલ વિના મહારાણીની જેમ ઊંઘ્યા અને બીજા દિવસે સવારે સીક્રેટલી એવું વિશ કર્યું કે, કાશ આજે રાત્રે પણ ડોર્મમાં કોઈ ન હોય. પછીનાં દિવસે સવારે મારે છ વાગ્યા આસપાસ ઊઠી જવાનું હતું અને સાન ડીએગો પહોંચીને આખો દિવસ ખૂબ વ્યસ્ત રહેવાનો હતો. એમ દિવાસ્વપ્ન જોતી હું કિચનમાં મારો નાસ્તો કરી રહી હતી ત્યાં પોણાં દસ આસપાસ અહલમદેવીએ દર્શન આપ્યાં. એ ક્યા ડોર્મમાં હતી એ મને ખબર નહોતી એટલે એ દેખાઈ ન હોત તો મારી પાસે બીચ-શટલમાં બેસી જવા સિવાય કોઈ વિકલ્પ ન રહેત. એ વાદળછાઈ સવારે હોસ્ટેલની અંદર સન-ગ્લાસિસ પહેરીને આવી એટલે તરત મને સમજાઈ ગયું કે, ગઈ કાલ રાતની આજે સવાર થઇ હોવી જોઈએ. ખરેખર એમ જ થયું હતું. એ લોકો લગભગ છ વાગ્યા સુધી જાગતાં હતાં અને અહલમ અતિશય હંગ-ઓવર હતી.

શટલ માટે તેણે સાઈન-અપ નહોતું કર્યું પણ નસીબજોગે કોઈ એક વ્યક્તિ નહોતી આવી એટલે એ પણ આવી શકી. નહીતર હું પણ ન જઈ શકી હોત. બસનું પહેલું ડેસ્ટીનેશન હતું સાન્ટા મોનિકા અને પછી વેનિસ. અમે સાન્ટા મોનિકા ઉતરી ગયાં અને ત્યાંથી મોડેથી વેનિસ જવાનું નક્કી કર્યું. ત્યાં પહોંચીને અમે બાકીનાં ગ્રૂપથી છૂટા પડી ગયાં કારણ કે, અમે બંને હંગ-ઓવર હતાં. બોમ્બે સેફાયર જિન એ મારો આગલી રાતનો ખોટામાં ખોટો નિર્ણય હતો અને તેની તો આખે આખી રાત ખોટો નિર્ણય લાગતી હતી એટલે પહેલાં તો અમે હેન્ગ-ઓવર ઊતરવા માટે બીચનાં એન્ટ્રન્સ પાસે ફૂડ ટ્રકમાંથી કંઇક પીવાનું લેવાનું વિચાર્યું. ખાલી પાણીથી કંઈ થાય તેમ નહોતું. તેની પાવરેડ અને મારી સ્પ્રાઈટ સાથે પહેલાં તો અમે બહાર ઘાસમાં બેઠાં. થોડું સારું લાગવા લાગ્યું ત્યારે બીચ પર ગયાં. ત્યાંનો તડકો પરફેકટ હતો એટલે નેચરલી અમારી પાસે અમારાં બીચ ટાવલ પાથરીને આંખ બંધ કરીને લાંબા પડયા સિવાય કોઈ વિકલ્પ નહોતો. ત્યાં અમે લગભગ એકાદ કલાક રહ્યાં અને પછી આગળ વધવાનું નક્કી કર્યું. અહલમને લાઈટરની તાતી જરૂરિયાત હતી એટલે અમે રસ્તામાં કોઈ સિગરેટ ફૂંકતું હોય તો ધ્યાન આપવાનું શરુ કર્યું અને અહા! All the odds were in our favour. અમને એક સુપર્બલી હેન્ડસમ છોકરાઓનાં ગ્રૂપ પાસેથી લાઈટર મળ્યું :D આગળ વધીને અહલમે પણ સહમતિ દર્શાવી અને કહ્યું “Not a bad choice for a lighter’

આગળ બસ સ્ટોપ સુધી પહોંચતા અમને બે ટૂરિસ્ટ છોકરીઓ અને ફલર્ટ ટૂર ગાઇડ્સનો  ક્લાસિક સીન પણ ભજવવા/માણવા મળ્યો. અહલમનાં મતે એ લોકો ફ્રેન્ડલી હતાં અને મારાં મતે સ્લીઝબેગ્સ. સાન્ટા મોનિકાથી વેનિસ પબ્લિક ટ્રાન્સપોર્ટમાં અમને પોણી કલાક લાગી. વેનિસ સિટી હવે ફરીથી જાઉ ત્યારે હું ચોક્કસ એક્સ્પ્લોર કરવા માંગું છું. એ જગ્યા બસમાંથી મને ઘણી લાઈવ લાગી પણ ત્યારે દુર્ભાગ્યે મારી પાસે બહુ સમય નહોતો. વેનિસ બીચ પણ મને બહુ રસપ્રદ લાગ્યો. ઓસ્ટ્રેલિયામાં મેં માણેલા તમામ બીચ કરતાં સાવ અલગ. ત્યાં બીચ પર માર્કેટ્સની આખી લાંબી લાઈન હતી! That is just unheard of over here. ઘણાં બધાં નાના આર્ટીસ્ટ પણ અને મારું અને અહલમનું સૌથી મોટું અચરજ – મેડિકલ મરુઆના પ્રિસ્ક્રીપ્શન/રેકમેન્ડેશન માટેનાં સ્ટોર્સ! અમારાં માટે કલ્ચરલ શોકની આ હદ હતી અને હા દર દસ પંદર મિનિટે વીડની સુપર ડુપર વાસ તો ખરી જ. ત્યાં પ્રિન્ટેડ ટી-શર્ટસનાં ઢગલાબંધ સ્ટોર હતાં અને અમને બંનેને એ પેર લેવાનું પણ મન થયેલું. એક કરતાં વધુ એક સરખાં ટી-શર્ટ્સની પેર પણ બહુ ફન્કી હતી. અમારી ફેવરિટ પેર હતી “She thinks I’m crazy!” – “I know right! She’s crazy” અમને એ લેવાનું પણ બહુ મન થઇ ગયું હતું. ઓબ્વીયસલી ‘શિ થીન્ક્સ …” મારું હોવાનું હતું. પણ, એ દિવસ એલ.એ.માં મારો અને અમારો સાથે ફરવાનો અંતિમ દિવસ હતો એટલે એ ટી-શર્ટ્સ લેવાનો કોઈ મતલબ નહોતો.

ત્યાં પણ લગભગ એકાદ કલાક ફરીને અમે પાછા ફરવા લાગ્યા. માર્કેટની શરૂઆત થાય છે એ જ તરફ અમે ફરી બહાર નીકળવા લાગ્યાં અને ત્યાં કોઈ દુકાનમાં રેગે વાગતું હતું તેની બીટ પર હું અમસ્તી ચાલતાં-ચાલતાં નખરા કરવા લાગી. Then came the best part. Some jolly old man there smiled his big smile, replicated my move and told me I was doing it right :D Day = made! ત્યાંથી અઢી વાગ્યા આસપાસ જમીને અમે પરવાર્યા અને પછી ફરી હોસ્ટેલ તરફ રવાના થયાં. પાછાં ફરતાં અમને પિસ્તાલીસ મિનિટની એક અને એક કલાકની બીજી એમ કુલ બે બસ લાગી અને એ તમામ સમયમાં હું અહલમની રાહબર હતી. પહેલી બસે એટલી વાર લગાડી કે, થોડો સમય તો મને શંકા થઇ કે, ક્યાંક ખોટાં રસ્તે તો નથી આવી ગયાં અથવા તો સ્ટોપ છૂટી નથી ગયું ને! બીજી બસ વિશે જો કે હું વધુ કોન્ફીડન્ટ  હતી કારણ કે, આ એ જ બસ હતી જે મેં આગલાં દિવસે ‘ફાર્મર્સ માર્કેટ’થી પાછાં ફરતાં લીધી હતી. પણ, ના બસ પણ ખોટી નહોતી અને જે સ્ટોપ પર ઊતરવાનું હતું ત્યાં ઉતરીને પાંચ જ મિનિટમાં અમારી કનેક્ટેડ બસ પણ તરત પકડાઈ ગઈ. અંતે બે કલાકે અમે હોસ્ટેલ પહોંચ્યા અને એક કલાકમાં ફરી ડીનર માટે નીચે મળવાનું નક્કી કર્યું.

રૂમમાં પ્રવેશતાં જ મેં નવાં લોકો અને તેમનો સામાન જોયો. પાંચ બ્રઝિલિયન છોકરીઓ ડોર્મમાં આવી હતી. એ ફક્ત એક રાત માટે જ એલ.એ. રહેવાની હતી અને બીજા દિવસે નીકળવાની હતી. પણ, એ રાત્રે એ ક્લાબિંગ માટે તૈયાર થઇ રહી હતી અને મને ઓલરેડી મોડી રાત્રે લોકોનાં પગલાં અને દરવાજાનાં અવાજનાં ભણકારા વાગી રહ્યાં હતાં. હું અડધી કલાકમાં તૈયાર થઈને નીચે ગઈ ત્યારે ડાન ફ્રન્ટ-યાર્ડમાં બેઠો હતો. સૌથી પહેલાં તો આગલી રાતની તેની અપડેટ મેં પૂછી. એ લોકો છ વાગ્યે ઊંઘ્યા હતાં અને એ સવારે અગિયાર વાગ્યે પણ માંડ ઊઠી શક્યો હતો. અહલમ સાડા નવમાં કઈ રીતે ઊઠી તેનું તેને અચરજ હતું. ત્યાં એક જર્મન ગ્રૂપ નવું આવ્યું હતું તેમની સાથે પણ થોડી વાત-ચીત થઇ અને અમે અહલમની રાહ જોવા લાગ્યાં. ત્યાં એન્ગસ નામનાં એક છોકરા સાથે પણ મારી વાત થઇ હતી અને એ પણ મારાં જ રૂટ પર મારી સાથે કન્ટીકી બસમાં હોવાનો હતો. એટલે બીજા દિવસે સવારે હોસ્ટેલથી મીયાકો હોટેલ (કન્ટીકી ડીપાર્ચાર હોટેલ) સુધી સાથે જવાનું અમે નક્કી કર્યું. ત્યાં સાત વાગ્યે પહોંચવાનું હતું એટલે હોસ્ટેલથી અમે સવા છએ નીકળવાનું નક્કી કર્યું.  વળી, તેવામાં અમારી સાથે શટલ બસમાં હતો એ કનેડીયન છોકરો (જેનું નામ મને યાદ નથી) પણ આવ્યો એટલે તેને પણ અમે ડીનર માટે સાથે જવાનું પૂછ્યું. એકાદ કલાકે ફાઈનલી અહલમ આવી અને અમે ચારે જમવા ગયાં. એ દિવસની જગ્યા એ મારી સૌથી ખરાબ ચોઈસમાંની એક હતી. જમવાનું બહુ એવરેજ હતું.

એ રાત્રે બધાં ખૂબ થાકેલાં હતાં અને બીજા દિવસે મારે વહેલું જવાનું હતું એટલે અમે હોસ્ટેલ પાછાં ફરવાનું વિચાર્યું અને ત્યાં કોમન એરિયામાં જઈને ટીવી જોવાનું કે એવું કંઈ કરવાનું નક્કી કર્યું. ત્યાં મેં,ડાન અને અહલમે ફાઈનલી સાથે થોડાં ફોટો લીધાં અને થોડી વારમાં મેં ઊંઘવા જવાનું નક્કી કર્યું અને અમે એકબીજાને ફેર-વેલ ગુડ-બાય કહીને છૂટા પડયા. સવારે એ લોકો ઊઠે એ પહેલાં હું નીકળી જવાની હતી. It was kinda sad but I was really really excited about the next leg of my journey as well. Contiki was calling!

હોસ્ટેલ નજીક પહોંચતા જ સૌથી પહેલી વસ્તુ મેં નોટિસ કરી એ હતી ગાંજાની ખૂબ તીવ્ર વાસ. પહેલાં તો મને થયું કે, આ વાસ હોસ્ટેલનાં ફ્રન્ટ-યાર્ડમાંથી આવતી હોવી જોઈએ. ફ્રન્ટ યાર્ડમાં એક પેટીઓ અને ઘણી બધી બેઠકોની વ્યવસ્થા હતી એટલે, મોટાં ભાગે બધાં ત્યાં જ હેન્ગ-આઉટ કરતાં. પણ, હોસ્ટેલનાં દરવાજામાં પગ મૂકતાં જ વાસ બંધ થઇ ગઈ. ત્યારે સમજાયું કે, વાસ ખરેખર બાજુનાં પાર્કિંગ લોટમાંથી આવતી હતી. પછી ચેક-ઇન વગેરે પતાવીને મને મારાં રૂમની ચાવી અને એક ફ્રેશ બેડ-શીટ આપવામાં આવ્યાં. મારો ડોર્મ છ બેડનો ફીમેલ-ડોર્મ હતો. અંદર જતાં જ હું સ્વીડનની બે છોકરીઓને મળી. એ બંનેએ હાઈસ્કૂલ પતાવી જ હતી અને વર્લ્ડ ટ્રાવેલ કરી રહી હતી. તેમનાં ટ્રાવેલ-પ્લાન્સ પૂછતાં મેં મારી બેગ્સ લોકરમાં ગોઠવી. બેકપેકિંગમાં નવા નિશાળીયા હતાં એટલે બાકીનાં લોકોની ઘણી બેગ્સ રૂમમાં પથરાયેલી જોવાં છતાં અમે બધી બેગ્સ લોકરમાં ગોઠવવા મથ્યા. બેગ્સ બધે જાતે જ ઊંચકવાની હતી એટલે સમજીને મેં વજન ૩ નાની બેગમાં વિભાજીત કરી દીધેલું. એક નાનું બેક-પેક, એક જીમ-બેગ સાઈઝની બેગ અને બીજી તેનાંથી થોડી નાની પણ પૂરતી મોટી એવી મારી હેન્ડ-બેગ.

લોકરમાં ત્રણે વસ્તુ તો કોઈ કાળે સમાય તેમ નહોતી અને પાસપોર્ટ વગેરે કિમતી ચીજો બધી હેન્ડ-બેગમાં જ હતી. એટલે, એ હેન્ડ-બેગ અને જિમ-બેગ મેં લોકરમાં મૂક્યા અને બેકપેક કે, જેમાં ખાલી થોડાં કપડાં જ હતાં એ બહાર રાખી.  આ પતાવીને સૌથી પહેલું કામ વાઈ-ફાઈનો લાભ લઈને પેરેન્ટ્સ અને અમુક નજીકનાં ફ્રેન્ડ્સ સાથે ટેક્સ્ટ મેસેજિસમાં થોડી વાત કરવાનું કર્યું. પછી નાહીને ઊંઘવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ શરીર થાકેલું હોવા છતાંયે મનને સૂર્ય આથમ્યા પહેલાં ઊંઘવું નહોતું. વત્તા નવાં દેશનાં નવાં શહેરમાં પહેલો દિવસ હતો. અંતે શરીરે હાર માનવી પડી અને હું તૈયાર થઈને બહાર નીકળી. મારી હોસ્ટેલ બરાબર હોલિવૂડ બોલેવાર્ડ પર હતી એટલે થોડું ચાલીને જતાં તરત બધાં ટૂરિસ્ટ એરિયા આવે. વળી, હોસ્ટેલે શહેરની જોવાલાયક જગ્યાઓનું એક લિસ્ટ, હોસ્ટેલથી ત્યાં કઈ રીતે પહોંચાય તેનું જનરલ ડિરેક્શન અને હોસ્ટેલની આસપાસની શેરીઓ અને ત્યાંની ખાવા પીવાની જગ્યાઓનો એક નકશો એવું એક એ-ફોર પેઇજ તૈયાર કરીને રાખ્યું હતું અને એ બધાંને આપવામાં આવતું. એટલે, એ નકશા વગેરે રીફર કરીને એ દિવસે મોડી બપોરથી સાંજ સુધી હું હોલિવૂડ બોલેવાર્ડ આસપાસ ફરી. ત્યાંથી ફાર્મર્સ માર્કેટ અને ધ કોવ નામનાં એક શોપિંગ સેન્ટર તરફ ગઈ. અને રાત્રે જમીને હોસ્ટેલ પાછી ફરી. સાંજ સુધીમાં દરેક જગ્યાએ વીડની જબરી સ્મેલથી હું ટેવાઈ ગઈ હતી. એ રાત્રે ત્યાં કોમન એરિયામાં કોમેડી-નાઈટ હતી એટલે ત્યાં જઈને લોકોને મળવાનું વિચાર્યું. ત્યાં અમુક લોકો સાથે સારું જામ્યું પણ સાડા દસ આસપાસ મારું શરીર હાર માનવા લાગ્યું હતું એટલે અધવચ્ચેથી જ મારે ઊઠી જવું પડ્યું અને રૂમમાં જઈને હું ઊંઘી ગઈ. થાક અતિશય લાગ્યો હતો એટલે ઊંઘ તરત આવી ગઈ અને વહેલું પડ્યું સવાર.

એ દિવસે પહેલાં તો નીચે કિચનમાં ફ્રી-બ્રેકફસ્ટનો લાભ ઊઠાવવામાં આવ્યો. ત્યાં હું આસપાસ બેઠેલાં લોકો સાથે વાત કરતી હતી તેવામાં મારું ધ્યાન એક યુવાન તરફ પડ્યું. એ પર્થથી હતો એ તો પાક્કી વાત હતી પણ તેને મેં ક્યાં જોયો છે એ મને યાદ નહોતું આવતું. દસેક મિનિટ રહીને મેં તેને કહ્યું “Hey excuse me! I think I have seen you somewhere but I don’t know where. You are from Perth aren’t you? Shit! You are Josh’s friend? Did you stay at his place for a little while or something?” અને મારું અનુમાન સાચું નીકળ્યું. એ બંદો મારાં મિત્ર જોશુઆનો ફ્રેન્ડ હતો. દુનિયા કેટલી મોટી છે અને છતાંયે કેટલી નાની છે! કોને ખબર ક્યારે કોણ ક્યાં મળી જાય. પછી તો તેની સાથે થોડી વાત કરીને હું મારાં રૂમમાં ગઈ નાહીને તૈયાર થવા. હવેનાં બે દિવસનો પ્લાન થોડો સરખો કરવાનો હતો. મગળવારે સાંટા મોનિકા અને વેનિસ બીચ સુધી ફ્રી શટલ બસ જવાની હતી એટલે મંગળવારે મેં ત્યાં જવા માટે નામ નોંધાવ્યું અને સોમવારે યુનિવર્સલ સ્ટુડીઓ જવાનું નક્કી કર્યું. એ દિવસ વાદળછાયો હતો એટલે સ્ટુડીઓ જવું કે નહીં તે વિશે રિસેપ્શન પર પૂછ્યું. પણ, તેમણે કહ્યું આ એલ.એ.નું નોર્મલ વેધર છે. થોડાં સમયમાં તડકો નીકળશે અને  મારે જવું જ હોય તો બને તેટલુ વહેલું નીકળવું જોઈએ.

હું તરત રૂમમાંથી મારો કેમેરા અને એક જમ્પર લઈને હોલિવૂડ હાઈલેન્ડ સ્ટેશન પહોંચી. ત્યાંથી નોર્થ હોલિવૂડ તરફ જતી ટ્રેઈનમાં પહેલું જ સ્ટોપ હતું ‘યુનિવર્સલ’. ત્યાં ઊતરીને રોડ ક્રોસ કરીને સ્ટુડીઓ માટેની શટલ બસમાં હું પહોંચી યુનિવર્સલ સિટી. સ્ટુડીઓ ખૂલવાને હજુ વીસેક  મિનિટની વાર હતી એટલે મારો પહોંચવાનો સમય એકદમ આદર્શ પૂરવાર થયો હતો. મોટાં ભાગની રાઇડ્સ અને શોઝમાં મારે બહુ લાંબી લાઈનમાં રાહ ન જોવી પડી. સ્ટૂડીઓ ખરેખર અદ્ભુત જગ્યા છે. સ્પોંજબોબ, મીનીયન્સ, ધ સિમ્પ્સ્ન્સ, શ્રેક વગેરેએ મારાંમાંનાં બાળકને જગાડી દીધું હતું. સ્ટુડીઓ ટૂર અને ત્યારે વચ્ચે આવતું કિંગ-કોન્ગ સિમ્યુલેશન અને જુરાસિક પાર્ક રાઈડે મારી પાસેથી થોડી રાડો પણ પડાવી હતી અને પછી ખૂબ હસાવી હતી. આ ઉપરાંત હાલોવીન નજીક હોવાને કારણે બધે એ થીમનાં ડેકોરેશન કરવામાં આવેલાં હતાં. યુનિવર્સલ સ્ટુડીઓ જતાં હો તો લન્ચ/ડીનર યુનિવર્સલ સિટીમાં જ કરવાનું રાખવું. સિટીમાં ઓપ્શન્સ ઘણાં વધુ છે અને ફૂડ-ક્વોલિટી પણ સ્ટુડીઓ કરતાં સારી લાગી. મેં આમ ન કરવાનું પરિણામ ભોગવ્યું હતું એટલે ખાસ કહું છું. બપોરે બે વાગ્યા સુધીમાં તો મારો સ્ટુડીઓનો ક્વોટા પૂરો થઇ ગયો હતો અને હું સિટીમાં ફરીને મારાં નેક્સ્ટ ડેસ્ટીનેશન સાંટી એલી માર્કેટ તરફ જવા તૈયાર હતી.

યુનિવર્સલ સ્ટેશનથી હાઈલેન્ડ તરફ જતી ટ્રેઈનમાં જ લગભગ એકાદ કલાકે આવે સેવેન્થ સ્ટ્રીટ સ્ટેશન. હું બરાબર રસ્તે છું એ કન્ફર્મ કરતાં યુનિવર્સલ સ્ટેશન પર મારી એક આફ્રિકન-અમેરિકન યુવાન અને તેની ગર્લફ્રેન્ડ સાથે વાત થવા લાગી. અમે ટ્રેનમાં પણ પાસે બેઠાં હતાં. એ યુવાનને પાઈલટ બનવું હતું અને આખી દુનિયામાં ફરવું હતું. તેને ઓસ્ટ્રેલિયા વિશે મને પૂછ્યું. તેની ગર્લફ્રેન્ડને કોલેજ જવાનું કહેવા અને તેનાં ફાયદા વિશે મને કહેવાનું કહ્યું. એ છોકરી હાઈ=સ્કૂલનાં ફાઈનલ વર્ષમાં હતી કદાચ. એ બંને ત્રણેક સ્ટેશન પછી ઊતરી ગયાં અને મેં દસેક મિનિટનું ઝોકું ખાધું. મારાં સ્ટેશન પર ઊતરીને ત્યાંથી મારે કનેકટિંગ બસ લેવાની હતી. એ સ્ટેશન પરથી બહાર નીકળીને જાણે મેં એક નવી જ દુનિયામાં પ્રવેશ કર્યો. ડાઉનટાઉન એલ.એ.માં મારો પ્રવેશ થયો હતો અને એ જાણે એક નવી જ દુનિયા હતી. સિટીનું બિઝનેસ સેન્ટર અને આગળ વધુ અંદર જતાં જૂનાં ધૂળિયા બિલ્ડિંગ, જૂની દૂકાનો, જૂની દિલ્હી કે જૂનાં રાજકોટ જેવી જ કંઇક ફીલ હતી ત્યાંની. સેન્ટી એલી માર્કેટ્સનો દેખાવ કંઇક બોમ્બેનાં લિન્કિંગ રોડ કે ફેશન સ્ટ્રીટ જેવો છે. ત્રણ-ચાર શેરીઓમાં છવાયેલી ઘણી બધી નાની દુકાનો એક પછી એક આવતી જાય. દુકાનો પણ ન કહેવાય એ. ટેન્ટ જેવું કંઇક. આ માર્કેટ્સ મુખ્યત્ત્વે સાઉથ અમેરિકન્સ અને ચાઈનીઝ દુકાનદારોની છે. ત્યાં અને તેની આસપાસનાં વિસ્તારમાં મેં કુલ બે કલાક જેટલો સમય વિતાવ્યો. છ વાગ્યાની આસપાસ તો દુકાનો બંધ થવા લાગી અને હું હોસ્ટેલ તરફ પાછી ફરી. હોસ્ટેલ પહોંચતાં સુધીમાં સાડા સાત જેવું થઇ ગયું હતું અને એ દિવસે મારે હાર્ડ-રોક કાફેમાં ડીનર માટે જવું હતું. રૂમમાં કેમેરા-બેગ મૂકીને હું ફ્રન્ટ-યાર્ડમાં આવી અને ત્યાં મેં આગલી રાત્રે વાત કરી હતી તેમાંનાં બે જણને જોયાં અને તેમને પૂછ્યું જો તેમણે ડીનર ન કર્યું હોય અને તેમને મારી સાથે હાર્ડ-રોક આવવું હોય તો. એ તરત તૈયાર થઇ ગયાં અને તેમની સાથે તેમનો એક ત્રીજો મિત્ર પણ.

પછી તો અમે ચાર – હું, અહલમ, જેઇમ્સ અને ડાન હાર્ડ રોક ગયાં. ત્યાં સ્વાભાવિક રીતે જ ડ્રિન્ક્સ પ્રીમિયમ ભાવે હોવાનાં એટલે ડીનર અને ડ્રિન્ક્સનો એક રાઉન્ડ પતાવીને અમે બીજા કોઈ લોકલ નાના બારમાં જવાનું વિચાર્યું. જેઇમ્સે ત્યારે અમારી હોસ્ટેલની બરાબર સામે હોલિવૂડ બોલેવાર્ડ પર એક બાર હતો તે યાદ કર્યો અને અમે ચારે ત્યાં ગયાં. ત્યાં ડ્રિન્ક્સ સસ્તા તો હતાં જ, પણ વાતાવરણ પણ ઘણું જીવંત હતું અને ક્રાઉડ બધું લગભગ યુવાન હતું. આ ઉપરાંત હેપી આવર ચાલુ હતો એટલે બડવાઈઝર અથવા બડવાઈઝર લાઈટની એક બકેટ – પાંચ બોટલ્સ ચૌદ ડોલરમાં સ્પેશ્યલમાં હતી. બેકપેકર્સને બીજું શું જોઈએ! અહલમ સિગરેટ પીતી હતી એટલે અમે બહાર બેઠાં. જ્યારે પણ તેને ફૂંકવી હોય ત્યારે એ ઊભી થઈને સાઈડમાં ચાલી જતી. પહેલી બકેટ ખતમ થયા પછી અહલમે એક રાઉન્ડ શોટ્સનો ઓર્ડર કર્યો. બસ, આનાંથી વધુ એ રાત્રે મારે જાગવું નહોતું અને હું આખો દિવસ રખડીને થાકી પણ ખૂબ ગયેલી એટલે હું બારવાગ્યા આસપાસ જતી રહી હતી. પછીનાં દિવસે વહેલી સવારે જેઇમ્સ એલ.એ.થી ન્યુ-યોર્ક જવા નીકળવાનો હતો. અહલમ મારી સાથે બીચ પર આવવાની હતી અને અમે સવારે કિચનમાં મળવાનાં હતાં. શટલ બસનો નીકળવાનો સમય સવારે દસ વાગ્યાનો હતો.

…

પર્થથી એલ.એ.ની મારી ફ્લાઈટ હતી અઢારમી ઓક્ટોબરે રાત્રે અગિયાર પંચાવનની. ફ્લાઈટ બુકિંગ અને મોટાં ભાગનું ટૂર પ્લાનિંગ પ્રમાણમાં ઘણું વહેલું મેમાં કરાવ્યું હતું એટલે ઓગસ્ટ-સપ્ટેમ્બરની આસપાસ પણ મિત્રો જ્યારે એક્સાઈટમેન્ટ લેવલ વિશે પૂછતાં ત્યારે મારો જવાબ – મેહ (Meh!) જ રહેતો. I actually honestly wasn’t feeling it at all! Probably because I had way too many things happening both at work and outside of work in between my trip-planning and the actual trip that my care-factor about a trip that was months away was practically zero. Besides, મારો આ વર્ષનો એન્યુઅલ ડાન્સ શો મારી ફ્લાઈંગ ડેઈટનાં બરાબર અઢી વીક પહેલાં હતો. એટલે, મારું મગજ ઓક્ટોબરનાં પહેલાં અઠવાડિયા સુધી તો તેમાં પરોવાયેલું હતું.

આ સિવાય ટ્રિપનાં એક અઠવાડિયા પહેલાં હું ત્રણ દિવસનાં ઊંઘનાં પ્રોબ્લેમ્સનાં તબક્કામાંથી પસાર થઇ એટલે ત્યારે frustration level એટલું વધી ગયું હતું કે, એમ જ થતું Screw travelling. I just want to take three weeks off, stay at home, relax and catch-up on all my sleep.  વળી, એક નાઈટ-ડ્રેસ અને શેમ્પુ-ડીઓ-ટૂથ-પેસ્ટ વગેરે માટેની એક બેગ વગેરે પરચૂરણ વસ્તુઓ સિવાય બીજું ખાસ કંઈ લેવાનું પણ નહોતું એટલે ટ્રિપ માટેનું શોપિંગ તો મેં લિટરલી ફ્લાઈટવાળા શનિવારે સવારે અને તેનાં પહેલાના એક વીક-એન્ડમાં જ કર્યું હતું અને પેકિંગ સાંજે છ વાગ્યા પછી શરુ કર્યું હતું. એટલે, સરવાળે ફ્લાઈટનાં બે કલાક પહેલાં સિવાય હું ખરેખર કોઈ કરતાં કોઈ જ પ્રકારનું એકસાઈટમેન્ટ નહોતી અનુભવી રહી.

મને જે મિત્ર એરપોર્ટ મુકવા આવવાનો હતો તેનાં છેલ્લી ઘડીએ ડીનર પ્લાન્સ બન્યા હતાં એટલે એ ક્યારે નવરો થશે તેની કોઈ જ ખબર નહોતી એટલે મેં ટેક્સીની તૈયારી કરી રાખી હતી. પણ, બરાબર સાડા નવે તેનો મેસેજ આવ્યો કે, એ ફ્રી થઇ ગયો અને અડધી કલાકમાં ઘરે પહોંચી જશે એટલે ફરી પ્લાન બદલાયો અને મારે તેનાં ઘરે પહોંચવાનું હતું. મારી થોડી બેદરકારીને કારણે મારી બાર વાગ્યાની ફ્લાઈટ માટે હું દસ વાગ્યે તેનાં ઘરેથી એરપોર્ટ માટે નીકળી જવું જોઈએ તેનાં બદલે સવા દસે તો મારાં પોતાનાં ઘરેથી નીકળી અને અધૂરામાં પૂરું તેનું ઘર એક્ઝેક્ટલી ક્યાં હતું એ પણ ભૂલી ગઈ હતી એટલે તેની શેરી સુધી પહોંચીને તેનાં ઘરનાં બે બ્લોક દૂરથી તેને ફોન કરવો પડ્યો. અંતે અમે દસ પાંત્રીસે એરપોર્ટ માટે નીકળ્યા અને એ હજુ અંત નથી. અડધે રસ્તે પહોંચ્યા પછી મેં જોયું કે, અમારાં એરપોર્ટનાં સામાન્ય રસ્તા પર મોટી ‘ડીટૂર (ડાઈવર્ઝન)’ ની સાઈન લાગેલી હતી. મારાં મિત્રનું તો ધ્યાન પણ નહોતું. સારું થયું એટ લીસ્ટ મારું ધ્યાન ગયું. Fun times! અંતે સંઘ કાશી પહોંચ્યો અગિયાર ને પાંચે. પછી તો બને તેટલી જલ્દી હું મારું ચેક-ઇન, સિક્યોરિટી ચેક વગેરે પતાવીને બોર્ડિંગ ગેઇટ સુધી પહોંચી અને લગભગ દસ મિનિટમાં બોર્ડિંગ શરુ થયું. બસ, આટલા સુધીમાં બધી થ્રિલ એકસાથે ફીલ થવા લાગી હતી.  I was ready to rock and roll! મારી ટ્રાવેલ-બુક આ વખતે હતી ‘Wild: From Lost to Found on the Pacific Crest Trail’ by Cheryl Strayed. હું આ બુક વિશે પણ ઘણી એક્સાઈટેડ હતી. હું આ ટ્રિપમાં જ્યાં જ્યાં જવાની હતી તેની ખૂબ નજીકનાં અંતરિયાળ વિસ્તારમાં આ બુકનો પ્લોટ પથરાયેલો છે. એટલે, એ રીતે એ ક્યાંની વાત કરે છે તેની મને બરાબર ખબર પડવાની હતી.

વાચકોમાંથી જે વારંવાર એર-ટ્રાવેલ કરે છે તેમને ખબર હશે કે, લગભગ દરેક લોકો લાંબી ફ્લાઈટ વખતે ‘લેગ-રૂમ’ (સીટ નીચે પગ રાખવાની જગ્યા) વિશે ફરિયાદ કરતાં હોય છે અને ઘણાં એટલા માટે ઈમરજન્સી એક્ઝીટ પાસેની સીટ્સ પર પહેલી પસંદગી ઊતારતા હોય છે. મારી પહેલી ફ્લાઈટ રાત્રે બાર વાગ્યે હતી એટલે મેં પણ વિચાર્યું કે, વધુ લેગ-રૂમ હશે તો ઊંઘવામાં સારું રહેશે અને ઇમર્જન્સી એક્ઝીટ વાળી સીટ પસંદ કરી. પણ, એક અગત્યની ડીટેઇલ મેં બિલકુલ ધ્યાનમાં ન રાખી. I am not exactly a very tall girl! :P એટલે થયું એવું કે, લેગ-રૂમ તો ઘણો હતો પણ મારાં પગ માટે કમ્ફર્ટેબલ સપોર્ટ જ નહોતો. જો પીઠ ટેકવવા સીટ પાછળ કરું અને ટટ્ટાર ન બેસું તો મારાં પગ તળિયા સુધી પહોંચતા જ નહોતા અને લટકતા રહેતાં. સામાન્ય રીતે આવામાં હું મારી આગળની સીટ પર પગ ટેકવી શકું પણ આ કેસમાં તો સામે દીવાલ હોય અને એ પણ ખાસ્સી દૂર. એટલે, પીઠને આરામ આપું તો પગથી હેરાન થઉં અને સતત ટટ્ટાર બેસું તો પીઠ હેરાન થાય. અધૂરામાં પૂરું  મારી બાજુની સીટ પર જે સાહેબ હતાં એ મહાકાય હતાં અને એટલા કમ્ફર્ટેબલ હતાં કે, તેમનાં હાથ સતત હેન્ડ-રેસ્ટ પર જ હતાં અને મારાં જમણા હાથને પણ આરામ આપી શકવાનો કોઈ સ્કોપ નહોતો. આવાં સમયે જ્યારે શરીર અને મગજ ઊંઘ-ઊંઘ કરતું હોય અને ઊંઘ કરવા ન પામતું હોય ત્યારે ઇન-ફ્લાઈટ એન્ટરટેઈનમેન્ટ પણ કામ ન લાગે. ઇન ફેકટ કોઈ પણ પ્રકારનો અવાજ કાનમાં ફૂંકાતો હોય એ ઇરીટેટ કરે.

આમ, રાત્રે બારથી સવારનાં આઠ વાગ્યે હોંગ-કોંગ પહોંચ્યા સુધી બિલકુલ ઊંઘ ન થઇ, શરીરે સૌથી વધુ હેરાનગતિ અનુભવી અને એટલે મગજ શોકમાંથી પસાર થઇ રહ્યું હતું. ‘ઇમર્જન્સી-એક્ઝિટ – ફરી ક્યારેય નહીં’નો પદાર્થ-પાઠ ખરાબમાં ખરાબ રીતે શીખવા મળ્યો. એમીરેટ્સ – દુબઈનાં આદતો અમેં હોંગ-કોંગ એરપોર્ટ પર નાહીને થોડું સારું અનુભવવાનાં અરમાન પણ સેવ્યાં હતાં અને એ પણ મૃગજળ પુરવાર થયાં. હોંગ-કોંગ એરપોર્ટ પર ક્યાંય પબ્લિક-શાવર ફેસીલિટી નથી. And boi! never have I ever considered an airport more useless! I was hating it with all the passion and thanking goodness that my stopover there was only for an hour or so. થોડાં જ સમયમાં મારી હોંગકોંગ-એલ,એ. ફ્લાઈટનું બોર્ડિંગ શરુ થયું અને આ વખતે મેં ઇમર્જન્સી એક્ઝિટ નહોતી પસંદ કરી. વળી, વચ્ચેની સીટ પર કોઈ હતું પણ નહીં અને આઈલ સીટ પર એક દેખાવડો ટ્વેન્ટી-સમથિંગ આય-કેન્ડી હતો. હું મારી અને વચ્ચેની સીટ બંને પર લંબાવું તો તેને કોઈ પ્રોબ્લેમ નહોતો એટલે મેં લન્ચ સર્વ થયાં પછી તરત એમ કર્યું અને હું કેટલાં કલાક ઊંઘી એ મને યાદ નથી. આય-કેન્ડી બહુ મળતાવડો ન હતો એટલે અમારું મારું બાથરૂમ જવા સમયે ‘એક્સક્યુઝ મી/સોરી – ઇટ્સ ઓકે’ સિવાય કોઈ ઇન્ટરેક્શન નહોતું.

ઈમિગ્રેશન ફોર્મ ભરતી વખતે એક ફોર્મ વેઇસ્ટ ગયું કારણ કે, જન્મ-તારીખ મેં મહિનો/દિવસ ને બદલે દિવસ/મહિનો રીતે લખી હતી અને મનમાં કહ્યું ‘વેલકમ ટુ અમેરિકા’! સમયસર પવનપાવડી એલ.એ. પહોંચી અને ઈમિગ્રેશન ફોર્માલીટી પતાવીને હું બહાર નીકળી. ત્રેવીસ કલાકે પંદર મિનિટ ઇન્ટરનેટ કનેક્શન મળ્યું અને ત્યાં તો મારી શટલ બસ આવી પહોંચી. હું દસ વાગ્યે હોસ્ટેલ પહોંચી અને મારો બેડ અગિયાર વાગ્યે જ તૈયાર થઇ શકે તેમ હતો એટલે મારી બેગ્સ સ્ટોરેજ રૂમમાં મુકીને મેં બ્રેકફસ્ટ માટે જવાનું નક્કી કર્યું. રિસેપ્શન પરથી નજીકની સારી બ્રેકફસ્ટ-પ્લેસનું રેકમેન્ડેશન લીધું અને ત્યાં મારી રાબેતા મુજબની સન્ડે-બ્રેકફસ્ટ આઈટમ્સ સ્ક્રેમ્બલ્ડ એગ્સ ઓન ટોસ્ટ અને અઈસ્ડ મોકા ઓર્ડર કર્યા. અને ઓબ્વીયસલી મેં જે ધાર્યું હતું એ પ્રમાણેનાં એ નહોતાં. પણ, સમજ્યા હવે. હોસ્ટેલ પાછાં ફરતાં મેં જૂદો રસ્તો લેવાનું નક્કી કર્યું અને તેનો લાભ પણ મળ્યો. રસ્તામાં એક સ્ટ્રીટ-માર્કેટ આવી અને તેમાં ફરવાનો લાભ મળ્યો. પણ, હું વધુ સમય ઊભી રહું/ ચાલી શકું તેવી હાલતમાં બિલકુલ નહોતી એટલે લગભગ સાડા અગિયારે હોસ્ટેલ પાછી ફરી.

---

વાચક મિત્રો, આ ટ્રિપમાં કહાનીઓ અને ફોટોઝ એટલાં બધાં છે કે, હું ઇચ્છું તો પણ મારી સ્ટોરીપોસ્ટ-ફોટોપોસ્ટ વાળી પદ્ધતિ નહીં વાપરી શકું. ફોટોઝ મારે અલગથી એક પિકાસા/ફ્લિકર લિંક પર છેલ્લે એકસાથે જ મૂકવા પડશે. આ સિવાય અન્ય કન્સ્ટ્રક્ટિવ સજેશન આવકાર્ય છે. પણ, એ ધ્યાનમાં રાખવા વિનંતી કે, આ બ્લોગ ઉપરાંત મારી એક ડે-જોબ, સોશિયલ લાઈફ અને હોબીઝ પણ છે એટલે બહુ સમય લાગે તેવી કોઈ પણ રીત હું નહીં અપનાવી શકું. :)