પર્થથી એલ.એ.ની મારી ફ્લાઈટ હતી અઢારમી ઓક્ટોબરે રાત્રે અગિયાર પંચાવનની. ફ્લાઈટ બુકિંગ અને મોટાં ભાગનું ટૂર પ્લાનિંગ પ્રમાણમાં ઘણું વહેલું મેમાં કરાવ્યું હતું એટલે ઓગસ્ટ-સપ્ટેમ્બરની આસપાસ પણ મિત્રો જ્યારે એક્સાઈટમેન્ટ લેવલ વિશે પૂછતાં ત્યારે મારો જવાબ – મેહ (Meh!) જ રહેતો. I actually honestly wasn’t feeling it at all! Probably because I had way too many things happening both at work and outside of work in between my trip-planning and the actual trip that my care-factor about a trip that was months away was practically zero. Besides, મારો આ વર્ષનો એન્યુઅલ ડાન્સ શો મારી ફ્લાઈંગ ડેઈટનાં બરાબર અઢી વીક પહેલાં હતો. એટલે, મારું મગજ ઓક્ટોબરનાં પહેલાં અઠવાડિયા સુધી તો તેમાં પરોવાયેલું હતું.

આ સિવાય ટ્રિપનાં એક અઠવાડિયા પહેલાં હું ત્રણ દિવસનાં ઊંઘનાં પ્રોબ્લેમ્સનાં તબક્કામાંથી પસાર થઇ એટલે ત્યારે frustration level એટલું વધી ગયું હતું કે, એમ જ થતું Screw travelling. I just want to take three weeks off, stay at home, relax and catch-up on all my sleep.  વળી, એક નાઈટ-ડ્રેસ અને શેમ્પુ-ડીઓ-ટૂથ-પેસ્ટ વગેરે માટેની એક બેગ વગેરે પરચૂરણ વસ્તુઓ સિવાય બીજું ખાસ કંઈ લેવાનું પણ નહોતું એટલે ટ્રિપ માટેનું શોપિંગ તો મેં લિટરલી ફ્લાઈટવાળા શનિવારે સવારે અને તેનાં પહેલાના એક વીક-એન્ડમાં જ કર્યું હતું અને પેકિંગ સાંજે છ વાગ્યા પછી શરુ કર્યું હતું. એટલે, સરવાળે ફ્લાઈટનાં બે કલાક પહેલાં સિવાય હું ખરેખર કોઈ કરતાં કોઈ જ પ્રકારનું એકસાઈટમેન્ટ નહોતી અનુભવી રહી.

મને જે મિત્ર એરપોર્ટ મુકવા આવવાનો હતો તેનાં છેલ્લી ઘડીએ ડીનર પ્લાન્સ બન્યા હતાં એટલે એ ક્યારે નવરો થશે તેની કોઈ જ ખબર નહોતી એટલે મેં ટેક્સીની તૈયારી કરી રાખી હતી. પણ, બરાબર સાડા નવે તેનો મેસેજ આવ્યો કે, એ ફ્રી થઇ ગયો અને અડધી કલાકમાં ઘરે પહોંચી જશે એટલે ફરી પ્લાન બદલાયો અને મારે તેનાં ઘરે પહોંચવાનું હતું. મારી થોડી બેદરકારીને કારણે મારી બાર વાગ્યાની ફ્લાઈટ માટે હું દસ વાગ્યે તેનાં ઘરેથી એરપોર્ટ માટે નીકળી જવું જોઈએ તેનાં બદલે સવા દસે તો મારાં પોતાનાં ઘરેથી નીકળી અને અધૂરામાં પૂરું તેનું ઘર એક્ઝેક્ટલી ક્યાં હતું એ પણ ભૂલી ગઈ હતી એટલે તેની શેરી સુધી પહોંચીને તેનાં ઘરનાં બે બ્લોક દૂરથી તેને ફોન કરવો પડ્યો. અંતે અમે દસ પાંત્રીસે એરપોર્ટ માટે નીકળ્યા અને એ હજુ અંત નથી. અડધે રસ્તે પહોંચ્યા પછી મેં જોયું કે, અમારાં એરપોર્ટનાં સામાન્ય રસ્તા પર મોટી ‘ડીટૂર (ડાઈવર્ઝન)’ ની સાઈન લાગેલી હતી. મારાં મિત્રનું તો ધ્યાન પણ નહોતું. સારું થયું એટ લીસ્ટ મારું ધ્યાન ગયું. Fun times! અંતે સંઘ કાશી પહોંચ્યો અગિયાર ને પાંચે. પછી તો બને તેટલી જલ્દી હું મારું ચેક-ઇન, સિક્યોરિટી ચેક વગેરે પતાવીને બોર્ડિંગ ગેઇટ સુધી પહોંચી અને લગભગ દસ મિનિટમાં બોર્ડિંગ શરુ થયું. બસ, આટલા સુધીમાં બધી થ્રિલ એકસાથે ફીલ થવા લાગી હતી.  I was ready to rock and roll! મારી ટ્રાવેલ-બુક આ વખતે હતી ‘Wild: From Lost to Found on the Pacific Crest Trail’ by Cheryl Strayed. હું આ બુક વિશે પણ ઘણી એક્સાઈટેડ હતી. હું આ ટ્રિપમાં જ્યાં જ્યાં જવાની હતી તેની ખૂબ નજીકનાં અંતરિયાળ વિસ્તારમાં આ બુકનો પ્લોટ પથરાયેલો છે. એટલે, એ રીતે એ ક્યાંની વાત કરે છે તેની મને બરાબર ખબર પડવાની હતી.

વાચકોમાંથી જે વારંવાર એર-ટ્રાવેલ કરે છે તેમને ખબર હશે કે, લગભગ દરેક લોકો લાંબી ફ્લાઈટ વખતે ‘લેગ-રૂમ’ (સીટ નીચે પગ રાખવાની જગ્યા) વિશે ફરિયાદ કરતાં હોય છે અને ઘણાં એટલા માટે ઈમરજન્સી એક્ઝીટ પાસેની સીટ્સ પર પહેલી પસંદગી ઊતારતા હોય છે. મારી પહેલી ફ્લાઈટ રાત્રે બાર વાગ્યે હતી એટલે મેં પણ વિચાર્યું કે, વધુ લેગ-રૂમ હશે તો ઊંઘવામાં સારું રહેશે અને ઇમર્જન્સી એક્ઝીટ વાળી સીટ પસંદ કરી. પણ, એક અગત્યની ડીટેઇલ મેં બિલકુલ ધ્યાનમાં ન રાખી. I am not exactly a very tall girl! :P એટલે થયું એવું કે, લેગ-રૂમ તો ઘણો હતો પણ મારાં પગ માટે કમ્ફર્ટેબલ સપોર્ટ જ નહોતો. જો પીઠ ટેકવવા સીટ પાછળ કરું અને ટટ્ટાર ન બેસું તો મારાં પગ તળિયા સુધી પહોંચતા જ નહોતા અને લટકતા રહેતાં. સામાન્ય રીતે આવામાં હું મારી આગળની સીટ પર પગ ટેકવી શકું પણ આ કેસમાં તો સામે દીવાલ હોય અને એ પણ ખાસ્સી દૂર. એટલે, પીઠને આરામ આપું તો પગથી હેરાન થઉં અને સતત ટટ્ટાર બેસું તો પીઠ હેરાન થાય. અધૂરામાં પૂરું  મારી બાજુની સીટ પર જે સાહેબ હતાં એ મહાકાય હતાં અને એટલા કમ્ફર્ટેબલ હતાં કે, તેમનાં હાથ સતત હેન્ડ-રેસ્ટ પર જ હતાં અને મારાં જમણા હાથને પણ આરામ આપી શકવાનો કોઈ સ્કોપ નહોતો. આવાં સમયે જ્યારે શરીર અને મગજ ઊંઘ-ઊંઘ કરતું હોય અને ઊંઘ કરવા ન પામતું હોય ત્યારે ઇન-ફ્લાઈટ એન્ટરટેઈનમેન્ટ પણ કામ ન લાગે. ઇન ફેકટ કોઈ પણ પ્રકારનો અવાજ કાનમાં ફૂંકાતો હોય એ ઇરીટેટ કરે.

આમ, રાત્રે બારથી સવારનાં આઠ વાગ્યે હોંગ-કોંગ પહોંચ્યા સુધી બિલકુલ ઊંઘ ન થઇ, શરીરે સૌથી વધુ હેરાનગતિ અનુભવી અને એટલે મગજ શોકમાંથી પસાર થઇ રહ્યું હતું. ‘ઇમર્જન્સી-એક્ઝિટ – ફરી ક્યારેય નહીં’નો પદાર્થ-પાઠ ખરાબમાં ખરાબ રીતે શીખવા મળ્યો. એમીરેટ્સ – દુબઈનાં આદતો અમેં હોંગ-કોંગ એરપોર્ટ પર નાહીને થોડું સારું અનુભવવાનાં અરમાન પણ સેવ્યાં હતાં અને એ પણ મૃગજળ પુરવાર થયાં. હોંગ-કોંગ એરપોર્ટ પર ક્યાંય પબ્લિક-શાવર ફેસીલિટી નથી. And boi! never have I ever considered an airport more useless! I was hating it with all the passion and thanking goodness that my stopover there was only for an hour or so. થોડાં જ સમયમાં મારી હોંગકોંગ-એલ,એ. ફ્લાઈટનું બોર્ડિંગ શરુ થયું અને આ વખતે મેં ઇમર્જન્સી એક્ઝિટ નહોતી પસંદ કરી. વળી, વચ્ચેની સીટ પર કોઈ હતું પણ નહીં અને આઈલ સીટ પર એક દેખાવડો ટ્વેન્ટી-સમથિંગ આય-કેન્ડી હતો. હું મારી અને વચ્ચેની સીટ બંને પર લંબાવું તો તેને કોઈ પ્રોબ્લેમ નહોતો એટલે મેં લન્ચ સર્વ થયાં પછી તરત એમ કર્યું અને હું કેટલાં કલાક ઊંઘી એ મને યાદ નથી. આય-કેન્ડી બહુ મળતાવડો ન હતો એટલે અમારું મારું બાથરૂમ જવા સમયે ‘એક્સક્યુઝ મી/સોરી – ઇટ્સ ઓકે’ સિવાય કોઈ ઇન્ટરેક્શન નહોતું.

ઈમિગ્રેશન ફોર્મ ભરતી વખતે એક ફોર્મ વેઇસ્ટ ગયું કારણ કે, જન્મ-તારીખ મેં મહિનો/દિવસ ને બદલે દિવસ/મહિનો રીતે લખી હતી અને મનમાં કહ્યું ‘વેલકમ ટુ અમેરિકા’! સમયસર પવનપાવડી એલ.એ. પહોંચી અને ઈમિગ્રેશન ફોર્માલીટી પતાવીને હું બહાર નીકળી. ત્રેવીસ કલાકે પંદર મિનિટ ઇન્ટરનેટ કનેક્શન મળ્યું અને ત્યાં તો મારી શટલ બસ આવી પહોંચી. હું દસ વાગ્યે હોસ્ટેલ પહોંચી અને મારો બેડ અગિયાર વાગ્યે જ તૈયાર થઇ શકે તેમ હતો એટલે મારી બેગ્સ સ્ટોરેજ રૂમમાં મુકીને મેં બ્રેકફસ્ટ માટે જવાનું નક્કી કર્યું. રિસેપ્શન પરથી નજીકની સારી બ્રેકફસ્ટ-પ્લેસનું રેકમેન્ડેશન લીધું અને ત્યાં મારી રાબેતા મુજબની સન્ડે-બ્રેકફસ્ટ આઈટમ્સ સ્ક્રેમ્બલ્ડ એગ્સ ઓન ટોસ્ટ અને અઈસ્ડ મોકા ઓર્ડર કર્યા. અને ઓબ્વીયસલી મેં જે ધાર્યું હતું એ પ્રમાણેનાં એ નહોતાં. પણ, સમજ્યા હવે. હોસ્ટેલ પાછાં ફરતાં મેં જૂદો રસ્તો લેવાનું નક્કી કર્યું અને તેનો લાભ પણ મળ્યો. રસ્તામાં એક સ્ટ્રીટ-માર્કેટ આવી અને તેમાં ફરવાનો લાભ મળ્યો. પણ, હું વધુ સમય ઊભી રહું/ ચાલી શકું તેવી હાલતમાં બિલકુલ નહોતી એટલે લગભગ સાડા અગિયારે હોસ્ટેલ પાછી ફરી.

---

વાચક મિત્રો, આ ટ્રિપમાં કહાનીઓ અને ફોટોઝ એટલાં બધાં છે કે, હું ઇચ્છું તો પણ મારી સ્ટોરીપોસ્ટ-ફોટોપોસ્ટ વાળી પદ્ધતિ નહીં વાપરી શકું. ફોટોઝ મારે અલગથી એક પિકાસા/ફ્લિકર લિંક પર છેલ્લે એકસાથે જ મૂકવા પડશે. આ સિવાય અન્ય કન્સ્ટ્રક્ટિવ સજેશન આવકાર્ય છે. પણ, એ ધ્યાનમાં રાખવા વિનંતી કે, આ બ્લોગ ઉપરાંત મારી એક ડે-જોબ, સોશિયલ લાઈફ અને હોબીઝ પણ છે એટલે બહુ સમય લાગે તેવી કોઈ પણ રીત હું નહીં અપનાવી શકું. :)

આજે વહેલી સવારે (૯/૧૧/૨૦૧૪) હું ઘરે આવી અને અત્યારે આ લખવા બેસું છું ત્યારે એવું લાગે છે કે, હમણાં જ એક સપનામાંથી ઊઠી. કદાચ જેટલેગને કારણે. Zombie mode is in full swing. My hearty apologies for I won’t be able to write all the posts in this series entirely in Gujarati and they will be mixed instead. It’s impossible to comprehend something like ‘frickin amazing’ or ‘bloody marvellous’ in Gujarati. Because that’s what last three weeks have been like. Bloody fantastic and frikkin amazing! Besides, how and where to start from is the real question for me here. There is just so much about it! There was the planning and research phase of it as well as the actual trip and the fact that it was my first ever real big trip alone!

---

આજથી છ મહિના પહેલાં મારી રાષ્ટ્રીયતા બદલાઈ ત્યારે સૌથી પહેલો વિચાર તો જે મુખ્ય કારણ માટે બને તેટલું  જલ્દી નાગરિકત્વ બદલ્યું, તેને પરિપૂર્ણ કરવાનો હતો – ટ્રાવેલિંગ! મારાં ભારતીય પાસપોર્ટ કરતાં મને ઓસ્ટ્રેલિયન પાસપોર્ટ સાથે દુનિયાનાં મોટાં ભાગનાં દેશોમાં વધુ સરળતાથી એન્ટ્રી મળી શકે. આમ, મારું નાગરિકત્ત્વ બદલાતાંની સાથે જ હું સૌથી પહેલાં ક્યાં ફરવા જઈશ એ વિચારવા લાગી. વળી, આ વખતે મારે એકલાં જવું હતું અને એ મેં પહેલાં ક્યારેય કર્યું નહોતું એટલે શરૂઆત તો મારે કોઈ પ્રથમ વિશ્વનાં દેશથી જ કરવી હતી. યુ.એસ.એમાં ઘણાં સારાં મિત્રો પણ હતાં અને વધુ બે આ વર્ષે ઓગસ્ટ આસપાસ જવાનાં હતાં એટલે સ્ટેટ્સ પર મારું મન આવી  ગયું.

જવું મારે ફક્ત ત્રણેક અઠવાડિયા માટે જ હતું એટલે આખો દેશ તો ફરી શકવાની કોઈ શક્યતા જ નહોતી. મિત્રો મારાં બધાં બે-એરિયામાં હતાં અને વેસ્ટ કોસ્ટ ઓવરઓલ એક્સાઈટિંગ લાગ્યો એટલે મેં વાઈલ્ડ વેસ્ટ પર પસંદગી ઊતારી. વળી, સાવ એકલા ટ્રાવેલ કરવાનો આ મારો પહેલો અનુભવ હતો એટલે ટૂર અને પોતાની રીતે ફરવાનું હાફ એન્ડ હાફ કરવાનું વિચાર્યું. ટૂરમાં કઈ કંપનીની ટૂર્સ જોવાની એ તો પહેલેથી ખબર જ હતી. કન્ટીકી (Contiki)! મારાં મિત્ર-વર્તુળમાં મેં ઘણાં વર્ષોથી કન્ટીકી વિશે બહુ સાંભળ્યું હતું. આ કંપની ૧૮-૩૫ વર્ષની ઉમરનાં લોકો માટે ટૂર્ઝ ગોઠવે છે અને તેમનું આ ક્ષેત્રે મોટું નામ છે. યુરોપ એ કન્ટીકીની સૌથી મોટી માર્કેટ છે. મોટાં ભાગે હું ઓળખું છું તે બધાએ યુરોપમાં જ કન્ટીકી વિશે સાંભળ્યું હતું. પણ, યુ.એસ.એ. તેમની બીજા નંબરની સૌથી મોટી માર્કેટ છે. તેમનાં બ્રોશર તપાસતાં મને એક સૂટેબલ રૂટ પણ મળી ગયો – ‘એલ.એ. ટુ ધ બે’ (LA to the Bay). વળી, આ રૂટનો સમય પણ મારે જોઈએ તેટલો જ હતો – ૧૦ દિવસ. એટલે હાફ એન્ડ હાફ કરવામાં પણ સરળતા રહે.

એલ.એ. ટુ ધ બે લોસ એન્જેલસથી શરુ થઈને સાન ફ્રાંસીસ્કોમાં પૂરી થતી હતી. એટલે, સાન ફ્રાન્સીસ્કોમાં પછીથી રોકાઈને વધુ સમય મારાં ત્યાંનાં મિત્રોને મળવા માટે કાઢી શકાય. વળી, ટ્રિપનો અંત હોય એટલે જ્યાં મિત્રો હોય ત્યાં જાઉં તો ત્યાં વધુ રિલેક્સ પણ કરી શકું અને પાછાં ફરવા માટે પોતાની જાતને તૈયાર પણ કરી શકું. અંતે પ્લાન પૂરો મગજમાં ગોઠવાઈ ગયો અને એ પ્રમાણે કન્ટીકીની તારીખો જોવામાં આવી. ઓક્ટોબર-નવેમ્બરનો સમય મને બરાબર લાગ્યો કારણ કે, ત્યારે પાનખર ચાલુ હોય એટલે બહુ ઠંડી નહીં અને બહુ ગરમી પણ નહીં અને ઉનાળાનો રશ પણ પૂરો થઇ ગયો હોય. કન્ટીકીની બુધવારે શરુ થતી ટ્રિપ મને અનુકૂળ લાગી. એ રીતે હું શનિ કે રવિવારે એલ.એ. પહોંચી જઈ શકું અને ટ્રિપ પહેલાં બે કે ત્રણ દિવસ મારી રીતે એલ,એ એક્સ્પ્લોર કરી શકું. એ રીતે બધું ગોઠવાઈ પણ ગયું. મેં કેથે પેસિફિક સાથે પર્થ-એલ.એ અને સાન ફ્રાન્સીસ્કો-પર્થ એમ ટિકિટ બુક કરી અને કન્ટીકીનું પેમેન્ટ કર્યું.

આ બધું થયું મે મહિનામાં. પણ, મારું એલ.એ અને સાન ફ્રાન્સીસ્કોનું અકોમોડેશન મેં છેલ્લે સુધી બાકી રાખ્યું હતું. શરૂઆતમાં એવું વિચાર્યું હતું કે, સાન ફ્રાન્સીસ્કોમાં હોસ્ટેલ અને એલ.એ.માં હોટેલ એમ કરીશ કારણ કે, હું ક્યારેય પહેલાં હોસ્ટેલ/બેકપેકર્સ અકોમોડેશનમાં રહી નહોતી. એટલે, મારાં મનમાં તેનાં વિશે સસ્તું અકોમોડેશન સિવાય બીજો કોઈ ખ્યાલ જ નહોતો. સાન ફ્રાન્સિસ્કોમાં મારો મુકામ સાત દિવસનો હતો અને આટલો સમય હોટેલ મને બહુ મોંઘી પડે તેમ હતી એટલે હોસ્ટેલ સિવાય કોઈ છૂટકો નહોતો. પણ, એલ,એ,માં તો ત્રણ જ દિવસ હતાં!

આમ, મેં એલ.એમાં હોટેલ હોલિવૂડનું બુકિંગ કર્યું બુકિંગ ડોટ કોમ પર. તેનો ફાયદો એ હતો કે, મારાં હોટેલ ચેક-ઇનનાં ૪૮ કલાક પહેલાં સુધીમાં હું મારું માઈન્ડ બદલી શકું અને બુકિંગ કેન્સલ કરાવી શકું કોઈ ચાર્જ વિના. સાન ફ્રાન્સીસ્કોનું તો છેલ્લી ઘડીએ જ કરવાનું નક્કી કર્યું હતું એટલે એ કોઈ ચિંતા નહોતી. ટ્રિપનાં એક અઠવાડિયા પહેલાં હું કરન્સી એક્સચેન્જ કરાવવા ગઈ ત્યારે ત્યાંની શોપ આસિસ્ટન્ટ સાથે મારી બધી વાત થઇ અને તેણે મને ખૂબ ઉપયોગી માહિતિ આપી. એ વેબસાઈટ હતી હોસ્ટેલવર્લ્ડ ડોટ કોમ. તેનાં પર દુનિયાનાં દરેક ખૂણાની સારામાં સારી હોસ્ટેલનાં રીવ્યુ અને બુકિંગ થઇ શકે તેમ હતાં.

એલ.એ.માં મારું હોટેલ બુકિંગ થઇ જવા છતાં મેં ત્યાંની હોસ્ટેલ પણ જોવાનું નક્કી કર્યું. વળી, એક વિચાર તો મગજમાં હતો જ કે, હોસ્ટેલમાં રહીશ તો હું લોકોને મળી શકીશ. હોટેલમાં એકલી કરીશ શું? એલ.એમાં યુ.એસ.એ હોસ્ટેલ મને ગમી ગઈ અને પેલી હોટેલનું બુકિંગ કેન્સલ કરાવીને છેલ્લી ઘડીએ મેં આ હોસ્ટેલમાં ત્રણ રાતનું બુકિંગ કરાવ્યું. હા, ત્યારે તો હું અજાણ જ હતી કે, This was going to prove to be the best decision ever!

વાઈલ્ડ ફ્લાવર્સ લુક-આઉટનો સમય પૂરો જ થવા આવ્યો હતો તેવામાં મારું ધ્યાન એક છોકરી પર પડ્યું. એ પોતાની રીતે ફરતી હતી. તેની સાથે પણ કોઈ નહોતું. તેણે પણ મને નોટિસ કરી હતી. આમ, શરૂઆતનું એક કનેક્શન બની ગયું હતું અને એકબીજા સાથે અમે વાત કરી. તેનું નામ ટાન્યા હતું. એ સ્વિસ હતી, ઓસ્ટ્રેલિયામાં કોઈ ઇંગ્લિશ કોર્સ કરી રહી હતી. તેનો કોર્સ ખતમ થવાને અમુક જ મહિનાની વાર હતી એટલે એ વેસ્ટર્ન ઓસ્ટ્રેલિયામાં બને તેટલી નવી જગ્યાઓ જોઈ રહી હતી.

અમારો પછીનો મુકામ હતો કોરિજિન નામનાં એક ગામનાં બહારનાં ભાગમાં બનેલી એક ડોગ-સિમેટ્રી. કૂતરાંનું સ્મશાન. ૧૯૭૪માં બંધાયેલા આ સ્મશાનનાં પ્રવેશદ્વાર પર એક કૂતરાનું મોટું સ્ટેચ્યુ છે જેની નીચે મોટાં અક્ષરે લખ્યું છે “ટુ મેન્સ બેસ્ટ ફ્રેન્ડ”. એ સ્મશાનમાં કોઈ પણ પોતાનાં કૂતરાને દફનાવી શકે, ફક્ત કોરિજિન ટાઉન શાયર કાઉન્સિલને સંપર્ક કરવાનો રહે. હાઉ કૂલ!

ત્યાંથી આગળનો રસ્તો થોડો કંટાળાજનક હતો અને મને એ દરમિયાન ઊંઘ્યા સિવાયનું કંઈ યાદ નથી. ત્યાર પછીનો અમારો મુકામ આવ્યો લગભગ અઢી વાગ્યે. વેઇવ રોક કાફે. ફાઈનલી અમે વેઇવ રોકવાળા વિસ્તારમાં પહોંચી ગયાં હતાં. એ કાફે પણ બહુ યુનીક હતો. ત્યાં ઇનડોર અને આઉટડોર એમ બંને પ્રકારની બેઠક-વ્યવસ્થા હતી. પણ, આઉટડોર બેઠક ફરતે બધી તરફ તારની ઝાળી હતી. ઝાડીની પેલે પાર એક નાનું તળાવ હતું અને તેમાં લગભગ ત્રણ કાળા હંસ હતાં. તળાવની પેલી તરફ કદાચ બીજા ઘણાં બધાં પાળતુ પશુ-પક્ષીઓનું એક નાનું ઝૂ હતું. કાફેની અંદરનું બધું જ ડેકોર ઓસ્ટ્રેલિયાનાં નેટિવ પશુ-પક્ષીઓનાં પૂતળાં, મોટાં સ્ટફડ ટોય્ઝ વગેરેનું બનેલું હતું. કાફેનાં બીજા ભાગમાં લોકલ સુવેનીર્સનું સેલ હતું અને ત્યાંથી જ પેલા ઝૂમાં પણ પ્રવેશ કરી શકાતો હતો. કાફેનું જમવાનું જો કે, બહુ ખાસ નહોતું. પણ, આટલા અંતરિયાળ વિસ્તારમાં જ્યાં કાફે પણ ગણીને એક હોય ત્યાં તમે બીજી અપેક્ષા પણ શું રાખી શકો. વળી, તેમણે વેજીટેરીયન કેટરિંગ નહોતું કર્યું. એટલે હું અંદર ગઈ ત્યારે પહેલી પંદર મિનિટ તો તેમણે મને શું ખાવાનું આપશે તે નક્કી કરવામાં લગાડી. ત્યાં સુધીમાં સહ-પ્રવાસીઓ બધાં જમવા પણ લાગ્યા હતાં.

જો કે, મારું ધ્યાન તો ફક્ત પેલા હંસ જોવામાં અને કાફેની નાની-મોટી આર્ટિફેકટ્સમાં વધારે હતું. ત્યાંથી બહાર જતી એક નાની કેડી પર ચાલીને થોડું આગળ પણ જવાતું હતું. પણ, પચાસેક મીટર પછી જ્યાં સુધી નજર પડે ત્યાં સુધી કંઈ જ નહોતું. કિલોમીટર્સનાં કિલોમીટર્સ સુધી કંઈ જ નહીં. ત્યાંથી લગભગ એકાદ કલાકે અમે નીકળ્યા અને પહોંચ્યા વેઇવ રોક વિસ્તારનાં ત્રણ ખાદાકોમાંના પહેલાં ખડક તરફ. તેનું નામ હતું ‘હિપ્પોઝ યોન (બગાસું)’ અને પત્થર જોઇને લાગે કે, નામ બરાબર પાડ્યું છે. એ ખડકનો આકાર હિપ્પોપોટામસનાં ખુલ્લા મોં જેવો હતો. ત્યાં સુધી પહોચવાની કેડી પણ બહુ સુંદર હતી. બંને તરફ પીળાં ઝીણાં ફૂલ અને અમુક લાલ જંગલી ફૂલો છવાયેલાં હતાં. હિપ્પોઝ યોનથી અમે અમારાં મુખ્ય મુકામ – કે, જેનાં પરથી એ ટૂરનું નામ પાડવામાં આવ્યું હતું તે ‘વેઇવ રોક’ પહોંચ્યા. આ કુદરતી રીતે જ બનેલો વિશાળકાય દરિયાનાં તરંગનાં આકારનો પત્થર છે. એ પત્થરનાં નીચેનાં વળાંકવાળા ભાગ પર ચડીને બાળકો અને અમારાં જેવાં બાળકબુદ્ધિઓ લસરપટ્ટી – લસરપટ્ટી પણ રમી શકે. ત્યાં હું મોટાં ભાગે ટાન્યા સાથે ફરતી હતી અને અમે ખડકની ઉપર અગાશીની પાળી જેવું એક બાંધકામ જોયું અને વિચારવા લાગ્યા ત્યાં ઉપર પણ લોકો ચડતાં હશે!

થોડી વારે જયારે ખડકનાં અચરજ પરથી ધ્યાન હટ્યું ત્યારે અમે એક કેડી તરફ ચિંધતી સાઈન પોસ્ટ જોઈ અને અમે એ તરફ જઈને જોવાનું નક્કી કર્યું. એ રસ્તો અમારાં ધાર્યાં પ્રમાણે ખડક પર ચડવા માટેનો હતો. ખડકનાં ડાબી-જમણી તરફનાં અંતે ખડકની ઊંચાઈ પ્રમાણમાં ઓછી હતી એટલે ત્યાંથી ખડક પર ચડી શકાય તેમ હતું. જમણી બાજુ જો કે થોડી વધુ રફ હતી એટલે ત્યાં બૂટની પક્કડ વ્યવસ્થિત રહે અને લપસવાની શક્યતા ઓછી રહે. તેનાં ફોટોઝ જોઇને તમને વધુ ખ્યાલ આવશે. ત્યાં સ્ટીલની એક નાની રેલિંગની વ્યવસ્થા પણ હતી સપાટી થોડી વધુ સમથળ બને ત્યાં સુધી તેનો આધાર લઈને ચડવા માટે. એ ખડકની એક તરફથી ચડીને બીજી તરફ ઉતરતાં અમને લગભગ એક કલાક જેટલો સમય લાગ્યો હશે. ખડકનાં ખરાં કાદનો ખ્યાલ ખરેખર તેનાં પર ચડીએ ત્યારે આવે! અમુક વખત તો ટેકરી ચડતાં હોઈએ તેવું લાગતું અને એ ભૂલી જવાતું કે, અમે એક મોટાં પત્થર પર ચડીએ છીએ. આ ખડક પર પણ પાછાં પાછળનાં ભાગમાં  તોતિંગ ખડકો હતાં. હિપ્પોઝ યોન અને આ ખડક ટાન્યાએ અને મેં સાથે એક્સ્પ્લોર કર્યા હતાં.

વેઇવ રોકથી નીકળીને અમે મલ્કાઝ કેઈવ નામનાં એક સ્થળે પહોંચ્યા. એબોરિજીનલ કલ્ચરમાં તેનાં વિશે એક દંતકથા છે. એબોરીજિનલ્સમાં ઘણાં જૂદા-જૂદા જાતિ-સમૂદાય છે અને તેમાં કયા સમુદાય અન્ય કઈ જાતિઓમાં લગ્ન કરી શકે તે વિશેનાં કડક નિયમો છે. ઘણાં વર્ષો પહેલાં એક સ્ત્રી અને એક પુરુષ જેમનાં ઓબોરિજિનલ કાયદા પ્રમાણે લગ્ન ન થઇ શકે તેઓ કાયદાની વિરુદ્ધ જઈને પરણે છે. સ્ત્રી એક પુત્રને જન્મ આપે છે જેનું નામ હતું ‘મલ્કા’. મલ્કાની આંખો જન્મથી જ ત્રાંસી હોય છે અને એ ખૂબ મજબૂત હોવા છતાં ત્રાંસી આંખોને કારણે સારો શિકારી નથી બની શકતો. આ વાતનો અજંપો તેને ખૂબ ક્રૂર બનાવી દે છે અને એ માણસોનાં નાના બાળકોને ખાવા લાગે છે. આમ, બધાં માટે ભયનું કારણ બનેલા માલ્કાને તેની માતા જ્યારે ટોકે છે ત્યારે એ તેની માતાને મારી નાંખીને એક ગુફામાં રહેવા ચાલ્યો જાય છે. આ ગુફા પછીથી મલ્કાઝ કેઈવ તરીકે પ્રસિદ્ધ બની. પાછળથી મલ્કા પકડાઈ પણ જાય છે અને તેને મારી નાંખવામાં આવે છે.

આ દંતકથા સાચી હોય કે ન હોય તેની તો ખાતરી તો કેમ મળે! પણ, આ ગુફામાં અનેક ભાગોમાં કોઈ વ્યક્તિનાં હાથનાં નિશાન મળી આવ્યા છે. તેમનું કાદ અને ગુફાની છત જેનાં પર પણ અમુક નિશાન છે એ કોઈ સામાન્ય વ્યક્તિની ઊંચાઈ અને કદ કરતાં ઘણાં મોટાં છે. વળી, છત પર ગેરુ રંગથી કોઈ આકૃતિઓ દોરવામાં આવી છે. જે ઓસ્ટ્રેલિયન એબોરિજિનલ સંસ્કૃતિનાં જૂનામાં જૂના પેઈન્ટીંગ્સમાંની એક છે. આ ગુફા એ અમારો જોવાલાયક સ્થળોમાં અંતિમ મુકામ હતો.  લગભગ સાત વાગ્યાની આસપાસ અમે બાબાકિન નામનાં એક નાના ગામમાં પહોંચ્યા.

આ ગામમાં લગભગ અઢાર ઘર છે, વત્તા એક ટાઉન હોલ અને એક સ્કૂલ. ગામનાં લોકો સાથે આ ટૂર ઓપરેટર કંપની વર્ષોથી કામ કરી રહી છે. ટૂર પર્થ તરફ નીકળે ત્યારે આ ગામ રસ્તામાં આવે અને ત્યાં ટૂરિસ્ટસ આફટરનૂન-ટી માણી શકે. ગામની સ્ત્રીઓ સેન્ડવિચ, કૂકીઝ, કેઇક્સ વગેરે વસ્તુઓ બનાવે અને ટૂરિસ્ટ પોતાનાં ખર્ચે એ ખરીદી શકે. બે ડોલરમાં ચા/કૉફી અને પાંચ ડોલરમાં કેઇક્સ,સેન્ડવિચિસ વગેરે. બંનેનાં જોઈએ તેટલાં રિફિલ મળે. આ આખી એકસરસાઈઝનો હેતુ એ કે, ટૂરિસ્ટને અંતરિયાળ ઓસ્ટ્રેલિયાનાં જીવનની એક ઝલક મળે અને ગામની સ્ત્રીઓને થોડો નાણાકીય સપોર્ટ મળી શકે. આટલાં નાના કન્ટ્રી ટાઉનમાં આ રીતે ખાવા-પીવાનો મારો પહેલો અનુભવ હતો અને ખરેખર બહુ સુંદર અનુભવ હતો. વળી, સાડા સાત આસપાસ વીજળી પણ ગુલ્લ થઇ ગઈ એટલે આકાશમાં ઉત્તર સંધ્યા ઢળ્યા પછી ઊગતાં તારાંની અભૂતપૂર્વ ઝલક જોવા મળી.

પર્થમાં અમારો શેડ્યુલ્ડ અરાઈવલ ટાઈમ સાડા આઠનો હતો એટલે મેં એ પ્રમાણે ઘરે કઈ રીતે પહોંચવું એ થોડું વિચારી રાખ્યું હતું. પણ, વાસ્તવમાં અમે સાડા નવ વાગ્યા આસપાસ પહોંચ્યા. ડ્રાઈવરે મને જ્યાં ઊતારી હતી ત્યાંથી બસ-સ્ટોપ એકદમ નજીક હતું પણ, રવિવાર હોવાને કારણે બસ સર્વિસિઝ બધી પોણા નવ વાગ્યે બંધ થઇ જતી અને મારાં ફોનમાં ટેકસીને કોલ કરવા માટે ફક્ત એક ટકા બેટરી બચી હતી. પહેલાં તો મેં રસ્તા પર જ ટેકસીને રોકવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ બધી જ ટેક્સીઓ ફુલ સિટી તરફ ફુલ જતી હતી. અંતે કંટાળીને મેં સ્વાન ટેકસીઝને કોલ કરવાનું સાહસ ખેડ્યું. એક ટકા તો એક ટકા પણ પ્રયત્ન તો કરવો જ  રહ્યો. અંતે પાંચ મિનિટનાં વેઇટ પછી પણ બેટરી ન મારી અને હું ફોન ઓપરેટર સાથે પૂરી વાત કરી શકી અને પછી બેટરી મરી. ધેટ વોઝ ડેમ લકી! અંતે સવા દસ વાગ્યે ઘરે પહોંચી.