ગૂડબાય ઓસ્ટિન!

અમેરિકા, ઓસ્ટિન

એ બપોરે કળાનાં કુંભમેળામાંથી – સાઉથ કોન્ગ્રેસથી બસ પકડીને હું ગ્રફીટી પાર્ક તરફ જવા લાગી. ફોનમાં જીપીએસ દસ મિનિટ બતાવતું હતું એટલે મને લાગ્યું કે, બહુ ચાલવું નહીં પડે. પણ, ફરી મેપ્સે દગો દઈ દીધો. એ ભયંકર તડકામાં વીસેક મિનિટ ચાલવું પડ્યું. એ એટલું આકરું લાગ્યું હતું કે, ગ્રફીટી પાર્કમાં અંદર તો મેં ફક્ત પાંચ મિનિટ માંડ વિતાવી હશે. ત્યાં પાર્કમાં દોરાતી તમામ ગ્રફીટીનાં ફોટોઝ એક માણસ પાડતો અને એ ફોટોઝની વિવિધ પ્રિન્ટ્સનાં કાર્ડ્સ, પોસ્ટકાર્ડ્સ વગેરે વેચતો. તેની દુકાન એક નાની ખુલ્લી વાન જેવી હતી. મારી લિફ્ટની રાહ જોતાં હું એ વાનમાં ગઈ. રીતસર ઓગળી ગઈ અંદર જઈને. એ માણસ આખો દિવસ તેમાં કઈ રીતે બેસતો હશે એ તો ભગવાન જ જાણે. લિફ્ટ આવ્યા પછી ફરી એર-કંડીશનરની એટલી રાહત થઇ કે ન પૂછો વાત! એ શેરી જો કે, સિંગલ-લેન હતી અને બરાબર હું હોસ્ટેલ જવા રવાના થઇ તે જ સમયે ત્યાં બંને બાજુથી ટ્રાફિક એટલો વધી ગયો હતો કે, અમને એ એક શેરીમાંથી બહાર નીકળતાં જ દસેક મિનિટ થઇ હશે. અંતે હોસ્ટેલ પહોંચી ત્યારે લગભગ સાડા ચાર જેવો સમય થયો હતો.

અંદર જઈને જોયું તો રૂમમાં એક નવી છોકરી આવી હતી. એ કોલેજ સ્ટુડન્ટ હતી. તેની સાથે થોડી વાત કરીને હું થોડી વાર ઊંઘવા માટે ગઈ. ઊઠીને પછી આગલી રાતે મળ્યાં હતાં એ જ બધાં લોકો સાથે ડીનર માટે અમે બહાર નીકળ્યાં. પ્લાન તો કોઈ સારા રેસ્ટોરાંમાં જઈને ટેકસન બાર્બેકયુ ખાવાનો હતો. પણ, એ જગ્યાનાં સજેશ્ચનમાં યેલ્પે દગો કર્યો અને અંતે હરી-ફરીને અમે ફૂડ ટ્રક પર જ આવ્યાં. ત્યાંથી ફરી પાછાં હોસ્ટેલ આવ્યા ત્યારે મારાં રૂમમાં બીજી એક નવી છોકરી આવી હતી. તેની સાથે વાત કરી તો ખબર પડી કે, એ મૂળ પર્થની હતી અને સાઉથ અમેરિકા એક મહિના જેવો સમય ટ્રાવેલ કરીને ત્યારે યુ.એસ.એ ટ્રાવેલ કરવા આવી હતી. તેને મેં રાત્રે સાથે બહાર આવવાનું ખૂબ કહ્યું. પણ, એ ત્યાં એક જ દિવસ રોકાવાની હતી અને તેની પાસે બે બેગ ભરીને કપડાં હતાં જે તેને આગળ વધતાં પહેલાં ધોવા પડે તેમ હતાં. એટલે સાથે બહાર જવાનો પ્લાન પડતો મુકાયો પણ રૂમમાં સારી એવી વાત-ચીત થઇ ગઈ.

તેનું નામ સેરા હતું. તેને મેં સિડની અને મેલ્બર્નનાં છોકરાંઓ વિશે જણાવ્યું અને પર્થની કોઈ પ્રવાસી મળી એ વિશે આશ્ચર્ય વ્યક્ત કર્યું. ત્યારે તેણે મને પર્થની બીજી બે છોકરીઓ વિશે જણાવ્યું. એ સાંજે હું કોમન રૂમમાં બેઠી હતી અને એક ઇંગ્લિશ છોકરી સાથે વાત કરી રહી હતી ત્યારે એક પછી એક લોકો રૂમમાં અંદર આવવા લાગ્યાં અને મારાં આશ્ચર્યે તેમાંનાં ચાર વેસ્ટર્ન ઓસ્ટ્રેલિયાનાં હતાં. સેરાએ જે બે છોકરીઓની વાત કરી હતી એ બંને છોકરીઓ ન્યુ-યોર્કમાં રહેતી અને કામ કરતી હતી. હજુ તેમની સાથે વાતો જામી જ હતી ત્યાં તો મેલ્બર્નનાં બે છોકારાઓ પણ આવી પહોંચ્યા અને અંતે સેરા આવી. આમ, એ રૂમ જાણે પૂરેપૂરો ઓસ્ટ્રેલિયન રૂમ બની ગયો હતો. એ બેઠક લગભગ એકાદ કલાક જેવી ચાલી અને પછી બધાંએ સાથે બહાર જવાનું નક્કી કર્યું રેડ રિવર ડિસ્ટ્રિક્ટ તરફ.

આમે કુલ નવ લોકો સાથે બહાર ગયાં હતાં એટલે એક ઉબરમાં એક વધારે વ્યક્તિએ જવું પડે તેમ હતું. ઓસ્ટ્રેલિયામાં સામાન્ય રીતે કોઈ કારમાં પાંચ કરતાં વધુ વ્યક્તિઓનું બેસવું ગેરકાનૂની છે. પણ, અમેરિકામાં એવો કોઈ નિયમ નથી એ જાણીને મને નવાઈ લાગી. અમે રેડ રિવર પહોંચ્યાં ત્યારે હું તો આભી બનીને જોઈ રહી. રીતસર ચાર બ્લોક ઉત્તર-દક્ષિણ અને ચાર બ્લોક પૂર્વ-પશ્ચિમ શેરીઓ વાહનો માટે બંધ કરી દેવામાં આવી હતી. આપણે ત્યાં દિવાળી વખતે મુખ્ય બજારો ફક્ત રાહદારીઓ માટે ખુલ્લી હોય છે તેમ. પણ, અહીં એવું દર વીકેન્ડ પર થતું! એ વિસ્તારમાં ફક્ત પબ્સ, ક્લબ્સ અને રેસ્ટોરાં/ઈટરિઝ જ હતાં અને જ્યાં જુઓ ત્યાં માણસોનો દરિયો.

કોઈને પણ ત્યાંની સારી જગ્યાઓની વધુ માહિતી નહોતી. એટલે, અમને બહારથી ઠીક લાગી તેવી એક જગ્યામાં અમે બધાં ઘુસી ગયાં. અંદર ડ્રિન્ક્સ એકદમ સસ્તાં હતાં. પણ, મ્યુઝિક મોટાં ભાગે રેપ જ હતું. ત્યાંનું ક્રાઉડ પણ થોડું વિચિત્ર અને ઘણું બધું મનોરંજક હતું. અમે થોડો સમય તો ફક્ત આસપાસ જોતાં રહ્યાં અને હસતાં રહ્યાં. બે-ત્રણ ડ્રિન્ક્સ પછી બધાં કંટાળ્યા એટલે અમે બહાર નીકળીને ચાલતાં જતાં નવી જગ્યા શોધવા લાગ્યાં. અંતે એક રૂફટોપ બારમાં મુકામ કર્યો. તેની અગાશી વિશાળ હતી. મારે જો કે, એ ગરમીમાં બહુ બહાર રહેવું નહોતું. પણ, બધાંની એ ઈચ્છા હતી એટલે તેને માન આપીને હું પણ ગઈ હતી. એ જગ્યા હતી અદ્ભુત. પણ, મને કદાચ ત્યાં શિયાળામાં વધુ મજા આવી હોત.

કમિલ નામની એક ડાલસની છોકરી અને મેટ નામનો એક સિએટલનો છોકરો મારાં સારાં મિત્ર બની ગયા હતા એટલે એ રાત્રે જ્યાં પણ ગયાં ત્યાં દરેક જગ્યાએ અમે ત્રણ લગભગ સાથે જ ફર્યાં હતાં. હું ઘણાં સમયથી ઊભી રહીને થાકી ગઈ હતી એટલે એ અગાશી પર એક સ્ટેજ જેવું કંઇક લગાવેલું હતું તેનો ઓટલો કરીને બેસી ગઈ. થોડાં જ સમયમાં કમિલ પણ મારી સાથે જોડાઈ અને મેટ પણ. અમે ઘણી વાતો કરી હતી અને થોડી વાર પછી હું ખૂબ થાકી હતી એટલે હોસ્ટેલ તરફ રવાના થઇ. એ બધાં ત્યાં રહ્યાં હતાં અને વધુ સમય રહેવાનાં હતાં. પછીનાં દિવસે સવારે સાડા દસે મારી ફ્લાઈટ હતી. પણ, આઠેક વાગ્યે તો ઊઠી જ જવું પડે એમ હતું. એટલે, એ રીતે પણ સારું થયું હતું કે, હું વહેલી જતી રહી હતી.

પછીનાં દિવસે સવારે સમયસર ઊઠીને એરપોર્ટ તરફ રવાના થઇ. મારો લિફ્ટ ડ્રાઈવર બહુ મજાનો માણસ હતો. એ ત્યાં કોઈ સ્ટાર્ટ-અપ કંપનીમાં ચીફ ઓપરેશનલ ઓફિસર તરીકે કામ કરતો હતો પણ અચાનક પૈસાની તંગીનાં કારણે કંપની બંધ પડી ગઈ અને એ નવી જોબ મળે ત્યાં સુધી લિફ્ટ માટે ડ્રાઈવિંગ કરી રહ્યો હતો. તેણે સમયસર મને એરપોર્ટ પહોંચાડી અને હું સિક્યોરિટી ચેક વગેરે પતાવીને અંદર ગઈ તો જાણ્યું કે, એ એરપોર્ટ રાત્રે જેટલું કલાત્મક લાગતું હતું, દિવસનાં સમયમાં તેનાંથી પણ દસ ગણું વધારે કલાત્મક છે. એક પણ બ્લોક પેઈન્ટીન્ગ વિનાનું કે કોઈ પણ પ્રકારનાં આર્ટ વિનાનો નહોતો. મેં નજીકથી પણ બહુ જ અવલોકન કર્યું અને ફોટો લેવામાં પણ એટલો જ સમય લીધો. ઓસ્ટિનથી હું ઘણી બધી પ્રેરણા લઈને નીકળી હતી.

ઓસ્ટિન – પહેલી સાંજ

અમેરિકા, ઓસ્ટિન

કોન્ગ્રેસ બ્રિજથી પાછા ફરતાં બહુ ખાસ જમવાની ઈચ્છા નહોતી અને ફરી બસમાં ક્યાંયે જવાની ઈચ્છા તો બિલકુલ નહોતી. એટલે, જમવા માટે કોઈ સારી જગ્યા શોધવાને બદલે બસ-સ્ટોપથી હોસ્ટેલ ચાલતાં રસ્તામાં એક ટાકો-શોપમાં જ કંઇક ખાવાનું પસંદ કર્યું. જમીને હોસ્ટેલ પાછી ફરી ત્યાં સુધીમાં લગભગ નવેક વાગ્યા હતાં. રૂમમાં ગઈ તો ત્યાં એક નવી છોકરી આવી હતી. તેની સાથે થોડી વાત થઇ પછી હું હોસ્ટેલનાં લાઉન્જમાં ગઈ. ત્યાં બધાં બેઠાં હતાં અને પબ-ક્રોલિંગ માટે જવા તૈયાર હતાં એટલે હું પણ તેમની સાથે જોડાઈ. તેમાં એક છોકરો સિડનીનો અને બે મેલ્બર્નનાં હતાં એટલે અમને વાત કરવા માટે ઘણાં વિષયો મળી રહ્યાં.

શરૂઆત અમે હોસ્ટેલથી બે મિનિટ ચાલીને જવાય તેવાં એક પબથી કરી. હોસ્ટેલનાં રહેવાસીઓને ત્યાં બે ફ્રી ડ્રિન્ક્સ પણ મળતાં હતાં એટલે બધાંની સૌથી પહેલી પસંદગી એ જ જગ્યા હતી. અમારું લગભગ સાતેક લોકોનું ગ્રૂપ હતું જેમાં હું મેલ્બર્નનાં એક છોકરા સિવાય કોઈને ખાસ ઓળખતી નહોતી. મારી આ ટ્રિપમાં મારાં કોઈ બહુ ખાસ મિત્રો નથી બન્યાં એટલે લગભગ બધાંનાં નામ મને ભૂલાઈ ગયાં છે. પણ, આ કહાની માટે એ મેલ્બર્નનાં છોકરાને આપણે માઈક કહીશું. માઈક એકદમ મળતાવડો હતો અને તેને જ્યાં જાય ત્યાંનાં લોકલ માણસો સાથે ભળી જવાનો અને તેમની સાથે પાર્ટી કરવાનો બહુ શોખ હતો. એટલે, અહીં પણ તેને ત્રણ છોકરીઓ અને એક છોકરો – એમ ચાર કોલેજનાં વિદ્યાર્થીઓનું ગ્રૂપ મળી ગયું. પછી તો બહાર અમે બધાં એ સ્ટુડન્ટસ સાથે બેઠાં. એ ચારે બહુ મળતાવડા હતાં એટલે અમારી વાતો ખૂબ જામી.

થોડી વાર પછી કોઈ નવી જગ્યાએ જવાની વાત થઇ તો અમારાં હોસ્ટેલનાં મિત્રોને રેડ રિવર ડીસ્ટ્રીક્ટ જવું હતું પણ આ કોલેજીયન્સ એ જગ્યાએ વારંવાર જતાં એટલે તેનાંથી કંટાળેલા હતાં. તેમને બીજી કોઈ જગ્યાએ જવું હતું. અંતે મેં અને માઈકે કોલેજીયન્સ સાથે જવાનું નક્કી કર્યું અને બાકી બધાં રેડ રિવર ગયાં. તેમાંથી એક છોકરી હેના ડ્રાઈવ કરીને આવી હતી એટલે એ અમને બધાંને કોઈ નવાં ક્લબિંગ ડીસ્ટ્રીક્ટમાં લઇ ગઈ. બીજી છોકરી ત્યાં પબ્સમાં જવા માટે લીગલ ઉંમરની નહોતી. પણ, એ ઘણી મોટી લાગતી અને તેની પાસે ફેક આઈડી પણ હતું એટલે અમને ક્યાંયે જવામાં વાંધો ન આવ્યો. એ આખી રાત બિલકુલ random હતી. Random in a good way!

હેના બહુ હોશિયાર હતી. અમે જે ક્લબમાં ગયાં હતાં એ એકદમ પેક હતો. પણ, તેનાં પાછળનાં દરવાજેથી બાજુનાં બારમાં આવી-જઈ શકાતું હતું. એટલે, ડ્રિન્ક્સ લેવા અમે બાજુનાં બારમાં જતાં અને પાર્ટી અમે આ હેપનિંગ ક્લબમાં કરતાં. એ ક્લબમાં મ્યુઝિક સાથે વિડીઓઝ પણ ટીવી સ્ક્રીન પર વાગતાં હતાં. મારાં અને માઈક માટે એ પ્લેલિસ્ટ સૌથી bizarre પ્લેલિસ્ટ હતું. અમે પહેલાં ક્યારેય જોયાં ન હોય તેવાં ગીતો વાગી રહ્યાં હતાં. એ ગીતો હતાં એકદમ ગ્રૂવી અને ફન્કી પણ એટલાં વિચિત્ર કે ન પૂછો વાત. પણ અમને તરત જ સમજાઈ ગયું હતું કે, આ પ્લેલીસ્ટ એ આ ક્લબનું એક અલાયદું વાતાવરણ બનાવે છે. તેની વિચિત્રતા જ તેની ખાસિયત છે અને તેમનું એક cult following છે. તેમાં એક ગીત હતું જેનાં વિડીઓ પર અમે બંને ખૂબ હસ્યા હતાં અને તેનો કેચ-ફ્રેઝ અમને બરાબર યાદ રહી ગયો હતો. ‘આઈમ અ રીચ બીચ; આઈમ અ રીચ બીચ’. (પાછાં ફરીને ખબર પડી કે, એ વિડીઓ બનાવ્યો છે એ બેન્ડ છે ‘die anterwood’ અને એ લોકો આવું જ વિચિત્ર મ્યુઝિક અને વિડીઓઝ બનાવે છે)

ત્યાં એ ગ્રૂપનાં છોકરાએ (તેને આપણે ક્રિસ કહીશું) મને ટૂ-સ્ટેપ આવડે છે કે નહીં તે પૂછ્યું. મેં તેને ટૂ-સ્ટેપ એટલે શું એ જણાવવા કહ્યું અને તેણે કહ્યું કે, ત્યાં સાઉથમાં એ ડાન્સ બહુ પ્રખ્યાત છે. એ બહુ સહેલો છે અને લોકો કન્ટ્રી મ્યુઝિક પર એ કરતાં હોય છે. પછી તો મેં તેને એ શીખડાવવા માટે આગ્રહ કર્યો. નસીબજોગે બાજુનાં ક્લબમાં – જ્યાંથી અમે ડ્રિન્ક્સ લેતાં હતાં ત્યાં, કન્ટ્રી મ્યુઝિક ચાલતું હતું. જો કે, ત્યાંની રાત સમાપ્ત થવા આવી હતી એટલે છેલ્લી અડધી કલાક જેવો સમય જ્યાં સુધી ક્લબ ચાલુ રહ્યો ત્યાં સુધી અમે ટૂ-સ્ટેપ ડાન્સ કર્યો. પછી ત્યાંથી અમને હેના બીજા એક ક્લબમાં લઇ ગઈ. તેની આઉટડોર પાર્ટી બહુ જ મસ્ત હતી. જો કે, ગરમી મારાં માટે એટલી અસહ્ય હતી કે, એટલી રાત્રે પણ હું એ ગરમીમાં ઓગળી રહી હતી. પણ, ત્યાં ડીજે સાથે સ્ટેજ પર એક માણસ ટી-શર્ટ વિના ડાન્સ કર્યો હતો. એટલો સરસ કે, તેને જોઇને કોઈ પણને વધુ નાચવાનું જોર આવી જાય! હેનાએ મને તેનાં વિશે વધુ કહ્યું હતું કે, એ ડીજે ખરેખર એટલો સારો નથી પણ એ ડીજે અને તેની સાથે આ ડાન્સરની જોડીનાં જ પૈસા છે! તેનાં મ્યુઝિક સાથે આ એટલો સારો ડાન્સ કરે છે કે, એ બંનેની ખૂબ માંગ છે ઘણાં બધાં કલબ્સમાં.

એ સ્થળેથી પછી હેના અને બીજી છોકરી બંને અલગ પડી ગયાં અને હું અને માઈક ક્રિસ અને તેનાં ફ્લેટ-મેઇટ સાથે બીજા એક નાના બારમાં ગયાં. ત્યાં મસ્ત પૂલ ટેબલ અને ડાર્ટ-બોર્ડ હતાં એટલે શરૂઆતમાં તો અમે ફક્ત રમતો રમ્યાં. પછી હું થાકી પણ તેમને હજુ પાર્ટી કરવી હતી એટલે હું લિફ્ટમાં વહેલી હોસ્ટેલ જતી રહી. પછીનો દિવસ ઓસ્ટિનમાં મારો છેલ્લો આખો દિવસ હતો એટલે એ દિવસે સવારે મારે થોડું વહેલું પણ ઊઠવું હતું અને સાઉથ કોંગ્રેસ નામની એક પ્રખ્યાત જગ્યાએ જવું હતું.