ન્યુ ઓર્લીન્સ – 2

અમેરિકા, ન્યુ ઓર્લીન્સ

એ રાત્રે મને બરાબર ઊંઘ ન આવી. સવારે અમે ઊઠ્યા ત્યારે બહાર વરસાદ ચાલુ હતો. મારો બાલ્કની રૂમ વરસાદમાં એટલો સુંદર લાગતો હતો કે, ક્યાંય જવાનું મન જ ન થાય! ત્યાં થોડી વાર આંટા મારીને મને રાત્રે આંખમાં પડતી ઝબૂક ઝબૂક થતી લીલી લાઈટનો ભેદ સમજાયો. અમારી શેરીનાં અંતે એક ટ્રાફિક સિગ્નલ હતું. અમારાં ઘર અને એ સિગ્નલ વચ્ચે ફક્ત એક ખાલી પ્લૉટ હતો એટલે એ સિગ્નલ બાલ્કની રુમની બારીમાંથી બરાબર સામે જ દેખાતું અને તેનું પ્લેસમેન્ટ કૈંક એવું હતું કે, એ લીલું થાય ત્યારે બારીમાંથી તેનો પ્રકાશ આખાં રુમમાં ફેલાઈ જાય અને લાલ કે પીળું થાય તો ખબર પણ ન પડે. આમ, લીલી લાઈટ લબુક-ઝબુક થતી હોય તેવું લાગ્યા કરે! રહસ્ય ઊકેલીને થોડીક વાર હું શર્લોક હોમ્સ જેવું મહેસૂસ કરવા લાગી.

તૈયાર થઈને ફરવા નીકળતા પહેલા અમારે કૈંક ખાવું હતું. સૅમે પહેલેથી કૅફે અને રેસ્ટ્રોંનું લાબું લિસ્ટ બનાવી લીધેલું હતું એટલે તેમાંથી જ એક જગ્યા પસંદ કરવામાં આવી. અમારા ઍરબીએનબીથી ચાલીને દસેક મિનિટનાં અંતરે એક કૅફે હતું ત્યાં સુધી અમે ચાલી ગયા અને પહોંચ્યા ન્યુ ઓર્લીન્સનાં પ્રખ્યાત ‘મૅરિની’ વિસ્તારમાં. એ કૅફૅ સૅમે શોધ્યું હતું એટલે પોતાનું મગજ ચલાવ્યા વગર એ જ્યાં જાય એ તરફ હું અને પાર્થ ફક્ત તેને ફોલો કરી રહ્યા હતા. એ ચક્કરમાં એ કૅફેનું નામ પણ હવે મને યાદ નથી અને તેનાં લોકેશનની ગૂગલ પર પિન પણ નથી. એ વિસ્તારની સુંદરતા હતી અપરંપાર! ત્યાં એટલાં સુંદર જૂની ઢબનાં રંગબેરંગી ઘર હતા કે, ન પૂછો વાત! થોડી વાર તો એમ જ લાગે કે, જાણે હું પિક્સાર સ્ટૂડિયોઝનાં સેટ પર આવી ગઈ હોઉં. અમે પહોંચ્યા ત્યારે એ ધમધમતું હતું અને લોકો લાંબી લાઇન લગાવીને ઊભા હતા. પણ, હવે ત્યાં પહોંચી જ ગયા હતા અને લાઇન ઝડપથી આગળ વધતી દેખાઈ એટલે ત્યાં રાહ જ જોઈ લેવાનું નક્કી કર્યું. ત્યાં રાહ જોવાય તેટલાં સમયમાં મેં તેની સુંદરતા કૅમૅરામાં કેદ કરવાનું કામ કર્યું.

અમારો વારો આવ્યો અને અંદર બોલાવવામાં આવ્યા ત્યારે જોયું કે, લાઈન તો અંદર પણ કાઉન્ટર સુધી લંબાતી હતી. વારો આવ્યો હતો એ ટેબલ પર બેસવાનો નહોતો, અંદરની લાઈનમાં ઊભા રહેવાનો હતો! તેમની એક સિસ્ટમ હતી. કાઉન્ટર પર પહોંચો ત્યાં સુધીમાં તમારો ઑર્ડર નક્કી કરી રાખો, કાઉન્ટર પર પહોંચીને તરત ઑર્ડર આપો, રોકડાં પૈસા આપો (એ લોકો ત્યાં ફક્ત કૅશ લેતા હતા), ફરી સાઇડમાં ઊભા રહીને રાહ જુઓ, તમારી પાર્ટીનાં કદનું ટેબલ ખાલી થાય ત્યારે તમને એ ટેબલ આપવામાં આવે અને તમે ખુરશી પર બેસો તેની પાંચમી મિનિટે જમવાનું આવી ગયું હોય. કેટલું કાર્યક્ષમ તંત્ર! કાઉન્ટરનાં ‘કૅશ ઓન્લી’ અનુભવ પરથી અમને ખબર પડી કે, ન્યુ ઓર્લીન્સમાં આજની તારીખે પણ કાર્ડ કરતા કૅશનું ચલણ વધારે છે. ત્યાં અમે મોટી બધી બનાના-બ્રેડ જેવું કૈંક જોયું. તેનાં પર એકદમ ઘેરા જાંબલી, લીલા અને પીળાં રંગનું આઈસિંગ હતું. મને કુતુહલ તો થયું પણ, એ ખાવાનું તો મન નહોતું જ. આટલાં ઘેરાં રંગવાળી, દેખીતી રીતે જ સિન્થેટિક ફૂડ કલર નાંખીને બનાવેલી વસ્તુઓ જોઈને જ મારી ભૂખ મરી જાતી હોય છે. તેમાંયે મોટાં ભાગની અમૅરિકન બેકરી આઇટમ્સ એટલે ખાંડની દુકાન. તેમાં ભારોભાર ખાંડ સિવાય કૈં સ્વાદ જ ન આવે! અમને સમજાયું કે, આ કેકને માર્ડી ગ્રા સાથે કૈંક સંબંધ હોવો જોઈએ પણ, શું એ સમજાયું નહીં.

બ્રેકફસ્ટ પતાવીને સૌથી પહેલા તો અમારે માર્ડી ગ્રા પરેડ જોવા જવું હતું. આ પરેડમાં શું હશે, શું નહીં એ કૈં જ ખબર નહોતી. પહેલા તો અમને લાગ્યું હતું કે, આ કોઈ લોકલ ઉત્સવ હશે અને તેનાં સંબંધિત કોઈ પાર્ટી. પણ, ગૂગલ કરીને જોયું ત્યારે સમજાયું કે, માર્ડી ગ્રા એક ક્રિશ્ચિયન ધાર્મિક ઉત્સવ છે. ક્રીશ્ચિયાનિટીમાં ‘ઈસ્ટર’ એક મહત્ત્વનો દિવસ છે. ઈસ્ટરનાં દિવસે જીઝઝ પુનર્જીવિત થયા હોવાનું માનવામાં આવે છે. વિવિધ ક્રિશ્ચિયન સંપ્રદાયોમાં ઈસ્ટર પહેલા 40 થી 45 દિવસનો એક એવો સમય હોય છે જ્યારે, ક્રિશ્ચિયન લોકો પોતાની મન-પસંદ ખાવા કે પીવાની કોઈ વસ્તુનો ત્યાગ કરે છે, જેને ‘લેન્ટ’ કહેવાય છે. લેન્ટ શરુ થાય એ પહેલા ખાવા-પીવાની ઊજાણી અને કાર્નિવલ થાય છે જે, દુનિયાનાં ઘણાં ભાગોમાં માર્ડી ગ્રા (Mardi Gras) તરીકે ઓળખાય છે અને ન્યુ ઓર્લીન્સનો માર્ડી ગ્રા કાર્નિવલ દુનિયાનાં સૌથી પ્રખ્યાત માર્ડી ગ્રા સેલિબ્રેશન્સમાંનો એક છે. મને ઈસ્ટર વિષે ખબર હતી અને લેન્ટ વિષે પણ. પણ, આ ‘માર્ડી ગ્રા’નો તો કન્સેપ્ટ જ એ દિવસે પહેલી વાર જાણ્યો હતો! ન્યુ ઓર્લીન્સમાં માર્ડી ગ્રા એટલે આખું શહેર પાર્ટી-મય! અમારા જેવા પ્રવાસીઓ ઠેક-ઠેકાણેથી આ ઉત્સવ માટેન્યુ ઓર્લીન્સની મુલાકાત લે છે.

અમારો ઊબર ડ્રાઈવર ભલો માણસ હતો. તેણે અમને માર્ડી ગ્રા વિષે અને ન્યુ ઓર્લીન્સ વિષે ઘણી બધી માહિતિ આપી. અમે તો પરેડ એ સમયે જ્યાં થવાની હતી એ જગ્યાનું લોકેશન નાંખ્યું હતું. પણ, ડ્રાઈવરે અમને એક અન્ય સ્થળે મૂકી જવાનું સૂચન કર્યું. તેણે કહ્યું કે, અમારે જ્યાં જવું હતું ત્યાં પગ મૂકવાની પણ જગ્યા ન મળે તેટલી ભીડ એકઠી થઇ ગઈ હશે પણ એ અમને એક એવાં સ્થળે ઉતારશે જ્યાંથી પાંચ મિનિટ ચાલીને પરેડનાં સ્થળે જઈ શકાય અને ભીડ ઓછી હોય એટલે અમે આરામથી પરેડ જોઈ શકીએ. અમને તેનું સૂચન ગમ્યું. ડ્રાઈવરે અમને ઊતર્યા એ જગ્યાએ તો કોઈ ઉત્સવ જેવું કૈં લાગતું નહોતું પણ, તેણે કહ્યું હતું તેમ, પાંચેક મિનિટ ચાલતા જ લોકો દેખાવાનાં શરુ થઇ ગયા હતા. મુખ્ય માર્ગ આખો ખાલી હતો અને રસ્તાની બંને બાજુ ફૂટપાથ પર લોકો પરેડની રાહ જોતા હતા. ઘણા બધા ખુરશીઓ લઈને આવ્યા હતા અને પોતાની સાથે ખાવા-પીવાનો સામાન પણ લાવ્યા હતા જે તેમણે ફોલ્ડિંગ ટેબલ્સ પર બિછાવેલો હતો. દરેક ઉંમરનાં લોકો હતા અને જેમ અમે આગળ વધતા જઈએ તેમ રસ્તો ભરાતો જતો હતો. ત્રણેક મિનિટ ચાલ્યા પછી અમે એક પુલની નીચેથી પસાર થયા અને ત્યાર પછી અમે જે જોયું એ એક અલગ જ અમૅરિકા હતું. આટલા બધા આફ્રિકન-અમૅરિકન લોકો એકસાથે અમે પહેલા ક્યારેય નહોતા જોયેલા. ત્યાં બેઠેલા ગોરા લોકો પણ સાન ફ્રાન્સિસકોમાં આમે જોવા ટેવાયેલા હતા તેનાંથી બિલકુલ અલગ પ્રકારનાં હતા! એ લોકો દેખીતી રીતે જ ગરીબ લાગતા હતા. કદાચ ગરીબ ન હોય તો પણ તેમણે પહેરેલાં કપડાં, તેમનાં હાથમાંની વસ્તુઓ, બધું જ નબળી કક્ષાનું જણાઈ આવતું હતું. સૅમે પણ આ નોંધ્યું.

અમે પહોંચ્યા તેની પંદરેક મિનિટમાં પરેડ શરુ થઇ. એ પણ એક અલગ જ અનુભવ હતો! સ્કુલનાં નાના નાના બાળકો અને ટીનેજર્સ પોતાનાં હાથમાં સમાય તેનાં કરતા પણ મોટાં વાજિંત્રો લઈને પરેડ કરી રહ્યા હતા અને તેમની સાથે ચિયર-લીડર ડાન્સ. સતત એક પછી એક જૂદી જૂદી સ્કૂલનાં વિદ્યાર્થીઓ આવતા જતા અને નવી ટયૂન વગાડતા જતા હતા. તેમની આગળ, પાછળ મોટાં મોટાં, અલગ અલગ થીમનાં ટ્રક જેવાં, વિવિધ આકાર અને કદનાં વાહનો પસાર થયા કરતાં અને તેમાં ઓછામાં ઓછા સોથી દોઢસો લોકો અલગ અલગ કોસ્ચ્યૂમમાં પ્રવાસ કરતા.

View this post on Instagram

How amazingly talented are these school kids! They played in the #mardigras2020 parade and we were so lucky we got to watch them play! 📯🎷👨🏾‍🎤 . After getting back I found out about the amazing music programs in the New Orleans schools. This made me think hard about our schools. While I haven't experienced a lot of what goes on at the country level, I do know that at the state level there are very few schools that focus on the subjects beyond Maths, Science and English. Besides, most parents around here don't seem to even expect the schools to focus on anything other than those three subjects. One certainly can't expect it from the self-financed schools and the worsening condition of yesteryear's excellent government schools is another topic altogether. . આ બાળકો હજુ તો સ્કૂલમાં ભણે છે. પણ, તેમની તૈયારી જુઓ! ન્યુ ઓર્લિન્સ થી પાછા ફર્યા પછી મને જાણવા મળ્યું હતું કે, ત્યાંની સ્કૂલોમાં સંગીતનો અભ્યાસક્રમ બહુ સારો હોય છે અને સંગીત પર બહુ ધ્યાન આપવામાં આવે છે જે, આ શહેરની સંગીતમય ઓળખાણ સાથે એકદમ બંધબેસતું છે. એ સાથે જ મને વિચાર આવે છે કે, આપણાં રાજ્યમાં વિજ્ઞાન, ગણિત અને ઇંગ્લિશ સિવાયનાં વિષયો પર ધ્યાન આપતી સ્કૂલો કેટલી? એ સિવાયનાં વિષયો શીખવા પર જોર આપતા મા બાપ કેટલા? સેલ્ફ ફાઇનાન્સ સ્કૂલ પાસેથી તો આ બાબતે કંઇ અપેક્ષા જ નથી રાખી શકાતી અને એક જમાનાની બહુ સારી ગણાતી સરકારી સ્કૂલો ની કથળતી જતી હાલતનો મુદ્દો પણ વિચારવા જેવો છે.

A post shared by રખડતા ભટકતા (@rakhadta_bhatakta) on

દરેક વાહનમાં અલગ અલગ સંગીત વાગતું રહેતું અને તેમાંથી ઘણી બધી વસ્તુઓની ફેંકીને પરેડ જોવા આવેલા લોકોને લ્હાણી કરવામાં આવતી – આપણે ત્યાં જૈન દીક્ષા મહોત્સવમાં થતી હોય છે તેવી રીતે. ફક્ત એટલો ફર્ક કે, આ કોઈ કિંમતી વસ્તુઓ નહોતી. સૌથી વધુ જે ફેંકવામાં આવતાં એ હતો પ્લાસ્ટિકનાં ચળકતાં બીડ્સનાં હાર. એટલાં બધાં હાર કે, આ ઉત્સવનું એ એક ચિહ્નન બની ગયું છે!

શરૂઆતમાં અમને આવી રીતે ફેંકેલી વસ્તુઓ લેવામાં છોછ થયો. પણ, પંદર વીસ મિનિટમાં જ અમે પણ એ પરંપરાનો ભાગ બની ગયા અને બીડ્સની ત્રણ ચાર માળાઓ, નાનકડી ઊછળતી દડી, નાના બાળકો જેનાં વડે ટિક-ટિક અવાજ કરી શકે તેવું રમકડું અને એવી ચાર-પાંચ ચિત્ર-વિચિત્ર વસ્તુઓનાં કૅચ પકડ્યાં. કહેવાની જરૂર ખરી કે, ત્યાં બાળકોને સૌથી વધુ મજા આવતી હતી? બાળકોને નવી વસ્તુ મળે એટલે એ લોકોને કૂદવા લાગતા! કેટલા બધા પોતાનાં ગાળામાં બીડ્સનાં હારનો જથ્થો એકઠો કરી રહ્યા હતા. ઠેક-ઠેકાણે પીળાં, જાંબલી અને લીલા રંગનાં કપડાં, પોસ્ટર, કોસ્ચ્યૂમ જોવા મળે એ તો અલગ. કેટલાંયે લોકો શેરીઓમાં પણ માસ્ક અને કોશ્ચ્યૂમ પહેરીને આંટા મારતા હતા. ઠેર ઠેર ખાવા-પીવાનાં સ્ટૉલ હતાં અને મુખ્ય માર્ગ પર આવેલાં કૅફે, બાર અને રેસ્ટ્રોંમાં તો ભીડનો પાર નહીં. આનંદ જ આનંદ હતો!

જેમ જેમ પરેડ માટે એક પછી એક જૂથ આવતા ગયા તેમ તેમ અમે બીજું ઘણું બધું નોંધવા લાગ્યા. પરેડનાં ગ્રૂપ કાળા અને ગોરા લોકોમાં વહેંચાયેલા હતા. કાળા લોકોનાં ગ્રૂપમાં ભાગ્યે બે-ત્રણ ટકા ગોરા જોવા મળતા અને ગોરા લોકોનાં ગ્રૂપમાં ભાગ્યે જ કાળા. આ વસ્તુ સ્કુલનાં બાળકો માટે પણ સત્ય હતી. રંગભેદ(racial segretation)ની નીતિ ભલે અમૅરિકામાં સિત્તેરનાં દશકમાં જ ખારિજ કરવામાં આવી હોય પણ, તેનાં પડછાયા 2020માં પણ ચોખ્ખાં દેખાતાં હતાં. એ બાળકોને જોઈને લાગતું હતું કે, હજુ ઓછામાં ઓછાં વીસ વર્ષ સુધી આ ભેદ મળશે. બીજું જોવાનું એ હતું કે, ત્યાં એશિયન લોકો તો લગભગ દેખાતા જ નહોતા. પરેડ પર્ફોર્મર્સમાં મેં માંડ ત્રણ કે ચાર ભારતીય જોયા હશે અને એ પણ ભારતીય હતા કે મૅક્સિકન એ ખાતરીપૂર્વક કહી ન શકાય. અમે એ પણ નોંધ્યું હતું કે, આફ્રિકન અમૅરિકન લોકો પોતાનાં ટ્રકમાંથી જાત જાતનાં રમકડાં ફેંકી રહ્યા હતા. પણ, ગોરા લોકો ફક્ત બીડ્સ.

અને છતાં પરેડનાં લોકો સાથે જ્યારે પ્રેક્ષકો ભળતા ત્યારે કોઈ ભેદભાવ ન રહ્યા હોય તેવું જ લાગતું.

અમારા પહોંચ્યાનાં દોઢ-બે કલાક પછી ત્યાં ચાલવાની જગ્યા પણ માંડ મળે તેટલી ભીડ થઇ ગઈ હતી અને અમને કકડીને ભૂખ લાગી હતી. સારું એવું મોડું પણ થઇ ગયું હતું એટલે અમે એક કૅફૅમાં ઘુસ્યા અને ફટાફટ જે મળ્યું તે ખાઈને ફરી બહાર. એ દિવસે અમે પરેડ જોતા જોતા ઓછામાં ઓછું બે માઈલ ચાલ્યા હોઈશું. આટલું ચાલીને અમને હતું કે, અમે પરેડની શરૂઆત સુધી પહોંચી જઈશું પણ, અમને ખબર નહોતી આ પરેડ કેટલી લાંબી હોય છે! ફક્ત એટલું થયું કે, અચાનક અમે અમીરોનાં વિસ્તારમાં આવી ગયા હતા. પરેડનાં સૌથી પહેલા બે ફોટોઝની સરખામણીએ નીચેનાં ફોટોઝ જુઓ. દેખાઈ આવે છે ને?

ત્યાં આખી બપોર પસાર કરીને સ્વાભાવિક રીતે જ અમે થાકી ગયા હતા અને પાછા ફરવા વિષે વિચારવા લાગ્યા. એ થાક અમે પરેડ જોવા આવેલા બાળકોની આંખમાં પણ જોયો. ટ્રકમાંથી વસ્તુઓ ફેંકાતી બંધ થઇ ગઈ હતી. પરેડની શરૂઆતમાં ભેગાં કરેલાં બીડ્સનાં હાર હવે એ લોકો પરેડનાં ટ્રકમાં પાછા ફેંકી રહ્યા હતા! એ સિવાય વૃક્ષો પર, ઉપરનાં ફોટોમાં છે તેમ ઘરની રેલિંગ પર, એ આખા રસ્તામાં ઠેર-ઠેર બીડ્સનાં હાર લટકતાં જોવા મળતાં હતાં!

હજુ તો અમારો પહેલો દિવસ પણ પૂરો નહોતો થયો અને અમે હજુ આગળ શું-શું જોવાનાં અને જાણવાનાં હતા તેની અમને ખબર પણ નહોતી!

ન્યુ ઓર્લીન્સ – 1

અમેરિકા, ન્યુ ઓર્લીન્સ

એક વખત એવું થયું કે, સૅમનો ભાઈ – પાર્થ કામ માટે યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સ આવવાનો હતો. એ સાન ફ્રાન્સિસ્કો તો એક વખત આવી ચૂક્યો હતો અને અઠવાડિયા કરતા પણ વધુ સમય રહી ચૂક્યો હતો એટલે એ બંનેએ નક્કી કર્યું કોઈ નવી જગ્યાએ મળવાનું. મને અને અભિને સાથે જવા માટે અને કોઈ જગ્યા પસંદ કરવા માટે પૂછવામાં આવ્યું. અભિ થોડાં જ સમય પહેલા ફરીને આવ્યો હતો અને થોડા સમય પછી ફરી કોઈ નવાં સ્થળે જવાનો હતો એટલે તે એ સમયે ક્યાંય ફરી શકે તેમ નહોતો. છેલ્લે બચી હું! મારાં મગજમાં સ્વાભાવિક રીતે જ ફરવાનાં સ્થળોનું એક લાંબું લિસ્ટ છે એટલે મેં તેમને તેમનાં સિલેક્શન ક્રાયટીરિયા પૂછ્યા. પાર્થ ઈસ્ટ કોસ્ટ પર આવવાનો હતો અને અમે વેસ્ટ કોસ્ટ પર હતા એટલે તેમને કોઈ વચ્ચેની જગ્યાએ મળવું હતું, જ્યાં પહોંચતા અમને બધાને લગભગ સમાન સમય લાગે. મારું સૌથી પહેલું સૂચન હતું મેક્સિકો પણ, એટલી લાંબી ફલાઇટમાં બેસવાની ના પાડી દેવામાં આવી. હવાઈ પાર્થને દૂર પડે તેમ હતું અને એ અમારા માટે પણ લાંબી ફલાઇટ જ હતી, ઑસ્ટિન હું જઈ આવી હતી, શિયાળો હતો એટલે મારે કોઈ એવી જગ્યાએ જવું હતું જ્યાં ગરમીને કારણે ઉનાળામાં ન જઈ શકાતું હોય. આ બધાં ક્રાયટીરિયામાં ફિટ બેસે અને અમે બધા પહેલા ક્યારેય ન ગયા હોઈએ તેવી એક જ જગ્યા હતી – ન્યુ ઓર્લીન્સ!

ન્યુ ઓર્લીન્સ વિષે મેં વારે-તહેવારે ઘણાં લોકો પાસેથી ઘણું સાંભળ્યું હતું. તેમાંય બે બાબતો તો ખાસ – તેમનાં ફ્રેન્ચ કવાર્ટર્સ અને પાર્ટી ટાઉન તરીકેની તેમની છબી. મને નવી જગ્યાઓ જેટલી તેની વાતો સાંભળીને યાદ રહે છે તેટલી ફોટોઝ કે વિડિયોઝ દ્વારા નથી રહેતી એટલે ન્યુ ઓર્લીન્સનાં ફોટોઝ ક્યાંય ભૂલથી કદાચ જોયા પણ હોય તોયે મને એ વિષે ઉપરોક્ત બે બાબતો બાબત કૈં જ ખબર નહોતી. સૅમે પણ મારી જેમ એ શહેર ‘બહુ સરસ છે’ એ સિવાય ખાસ કૈં સાંભળ્યું નહોતું અને છતાં એ એક વાક્ય એટલા બધા લોકો પાસેથી સાંભળેલું હતું કે, એ પણ ત્યાં જઈને જોવા અને જાણવા માટે તૈયાર થઇ ગયો. ટિકિટ્સ લીધા પછી અમે એ શહેર વિષે જાણવાનું શરુ કર્યું અને ધીરે ધીરે અમને મિત્રો કૈંક ને કૈંક નવી માહિતી આપતા ગયા જેમાંની સૌથી જરૂરી માહિતી એ હતી કે, અમે ‘માર્ડિ ગ્રા’ વીકેન્ડ પર ત્યાં હોવાનાં હતા. એ દિવસ પહેલા મેં કે સૅમે ક્યારેય માર્ડિ ગ્રા વિષે સાંભળ્યું પણ નહોતું અને લગભગ જેની સાથે વાત કરીએ એ દરેક પાસે ‘માર્ડિ ગ્રા’ શબ્દ સાંભળવા મળતો તેટલું એ પ્રખ્યાત હતું! આમ, એ શહેર વિષે અમારી જિજ્ઞાસા વધતી જતી હતી!

પ્લાન એવો હતો કે, પાર્થ અમારી પહેલા ત્યાં પહોંચવાનો હતો અને લૅન્ડ થઈને એક-દોઢ કલાક ઍરપોર્ટ પર બેસીને અમારી રાહ જોવાનો હતો. પણ, એ દિવસે ખરાબ હવામાનનાં કારણે તેની ફલાઇટ કૅન્સલ થઇ હતી અને તેને ત્યાર પછીની કોઈ ફલાઇટમાં સીટ આપવામાં આવી હતી. તેને જેમાં સીટ મળી હતી એ ફલાઇટનો લૅન્ડિંગ ટાઈમ લગભગ અમારી સાથે જ હતો પણ, ખાટલે મોટી ખોડ એ હતી કે, તેને એવું પણ કહેવામાં આવ્યું હતું કે, તેનો સામાન એ જે ફલાઇટમાં બેઠો હતો તેમાં જ તેની સાથે આવે કે એ લૅન્ડ થાય તેનાં બે-ત્રણ કલાક પછી આવી રહેલી ફ્લાઇટમાં આવે એ નક્કી નહોતું. આ બધા ગોટાળા વચ્ચે અમે અમારી ફલાઇટ પકડીને ન્યુ ઓર્લીન્સ તરફ રવાના થયા. ફલાઇટમાં અમે વિચારતા રહ્યા કે, જો પાર્થનો સામાન મોડો આવવાનો હોય તો અમે બધા પહેલા એકસાથે અમારા એરબીએનબી જતા રહીશું. ત્યાં મારો અને સૅમનો સામાન મૂકીને જમશું, પછી એક ગાડી ભાડા પર લઈને પાર્થનો સામાન લેવા ઍરપોર્ટ જઈશું. એ જ ગાડીથી પછીનાં દિવસે થોડી દૂરની જગ્યાઓ ફરીશું.

અમે લૅન્ડ થતાવેંત જોયું કે, પાર્થની નવી ફલાઇટ બરાબર સમયસર લૅન્ડ થઇ ગઈ હતી અને તેની સાથે તેનો સામાન પણ આવી જ ગયો હતો! એ પોતાનો સામાન લઈને બહાર આવ્યો તેની પાંચ-દસ મિનિટમાં જ અમે લૅન્ડ થઇ ગયા હતા એટલે તેને બહુ રાહ પણ ન જોવી પડી. ત્યાંથી ટૅક્સી પકડીને અમે પહોંચ્યા ફ્રેન્ચ કવાર્ટર જ્યાં અમારું એરબીએનબી આવેલું હતું. ઍરપોર્ટથી નીકળીને પહેલી વીસેક મિનિટનો રસ્તો તો બિલકુલ સામાન્ય, અન્ય શહેરો જેવો જ હતો. પણ, અમારાં એરબીએનબી નજીક પહોંચતા છેલ્લી પાંચ મિનિટ અમે આંખો ફાડીને કારમાંથી જોતા રહ્યા. રાત પડી ગઈ હતી અને ઓછી રોશની હતી છતાં ત્યાંનાં ઘર તથા દુકાનો એવાં દેખાતાં હતાં કે, જાણે અમે કોઈ અલગ જ સમયમાં પહોંચી ગયા હોઈએ! બાર અને રેસ્ટ્રોંમાં અંદર તથા બહાર યુવાન લોકોની ભીડ પણ સારી એવી દેખાતી હતી. એ માણતા અમે પહોંચ્યા અમારાં એરબીએનબી.

એ ઘર બહારથી તો સુંદર દેખાતું જ હતું પણ, એ અંદરથી પણ એટલું સુંદર હતું કે, ન પૂછો વાત! ત્યાંની દરેક વસ્તુ એંટીક અને/અથવા વિન્ટેજ હતી! પાર્થ અને સૅમ મુખ્ય રૂમમાં ઊંઘવાનાં હતા અને અને મારો હતો બાલ્કની રૂમ. થોડા રિલેક્સ થઈને અમે જમવાની જગ્યા શોધવા લાગ્યા. મોડું થઇ ગયું હતું એટલે બહુ રેસ્ટ્રોં ખુલ્લા નહોતાં. અમને એક જાપાનીઝ રેસ્ટ્રોં મળ્યું જે અમારી હોટેલથી બે મિનિટનાં વૉકિંગ ડિસ્ટન્સ પર હતું અને ત્યાં વેજિટેરિયન આઇટમ્સ પણ ઘણી બધી મળતી હતી એટલે અમે ત્યાં જ જામી લેવાનું નક્કી કર્યું. એ જગ્યાનું નામ હતું ‘રૉયલ સુશી’

જમવામાં અમુક વસ્તુઓ ખૂબ સારી હતી અને અમુક ઠીક હતી. પાર્થ અને હું લગભગ બે વર્ષ પછી ફરી મળી રહ્યા હતા એટલે એ ડિનર દરમિયાન અમે એ જ બધાં ટિપિકલ, કામ-ધંધો, પરિવાર, અને દુનિયાનાં સમાચાર જેવાં વિષયો પર વાત કરી અને એ ડિનરે અમારી વચ્ચે આઈસ-બ્રેકરનું કામ કર્યું.

અમે બહુ થાક્યા નહોતા એટલે જમીને અમે રોશની અને લોકો જે દિશામાં દેખાતા હતા એ તરફ ચાલીને થોડું એક્સપ્લોર કરવાનું નક્કી કર્યું. પહેલી શેરીમાં શરૂઆતમાં જ અમને મળી બે-ત્રણ નાનકડી પણ, સુંદર ઓપન એર આર્ટ માર્કેટ્સ!

ત્યાં અમુક મળતાવડા કલાકારો સાથે અમે થોડી વાત કરી અને તેમને પૂછ્યું કે, શું આ શહેરમાં આર્ટ માર્કેટ જેવાં સ્થળો આટલા મોડે સુધી ખુલ્લા રહે છે? તેમણે અમને જાણવા મળ્યું કે, હંમેશા તેવું નથી હોતું પણ, માર્ડિ ગ્રા સમયે વીકેન્ડ્સ પર લગભગ બધું જ મોડે સુધી ખુલ્લું હોય છે.

ફરી માર્ડિ ગ્રા! શું છે આ માર્ડિ ગ્રા! માર્ડિ ગ્રાની કલર-સ્કીમ પણ હતી – લીલો, પીળો અને જાંબલી! પણ, ત્યારે વિકિપીડિયા પેઈજ ખોલીને માર્ડિ ગ્રા વિષે જાણવાનો સમય નહોતો એટલે અમે આગળ ચાલતા રહ્યા. અમે લગભગ એકાદ કલાક જેવું ચાલ્યા અને દરેક જગ્યાએ કળા-કારીગરીનો વિસ્ફોટ જોયો!

બધું બંધ થવા લાગ્યું ત્યારે થાકીને અમે પણ અમારાં મુકામે પાછા ફર્યા અને પછીનાં દિવસે શું કરીશું તેનાં પર થોડી વાર વિચાર-વિમર્શ ચાલ્યા અને પછી બધા એક એક કરતા ઊંઘવા લાગ્યા. મારા માટે ત્યાં ઊંઘવું બહુ મુશ્કેલ થઇ પડ્યું. મારો રૂમ બાલ્કની-રૂમ હોવાનાં કારણે મને મોડે સુધી આસપાસની પાર્ટી-જનતાનાં અવાજ સંભળાયા કર્યાં. તેટલું જ નહીં, એ રૂમમાં ત્રણ તરફ બારીઓ હતી અને બારીઓનાં પડદાં પાતળાં હતાં એ કારણે પ્રકાશ પૂરો ઢંકાતો નહીં અને વારે વારે મારાં મોં પર એક પ્રકારની લીલી લાઈટ અચાનક તીવ્રતાથી આવી પડતી અને અડધી મિનિટમાં ચાલી જતી. જાણે ચાલુ-બંધ થતો રહેતો લીલો બલ્બ હોય! આ લાંબુ ચાલ્યું હોત પણ, નસીબજોગે ત્યાં વરસાદ ચાલુ થઇ ગયો એટલે લોકો ઘરે જવા લાગ્યા અને પાર્ટીનાં અવાજ ઓછાં થવા લાગ્યા. પણ, પેલી લીલી લાઈટ તો ઝબુક-ઝબુક થતી જ રહી. ક્યાંથી આવતી હશે એ?! વિચારતા વિચારતા હું માર્ડિ ગ્રા વિષે વાંચવા અને સમજવા લાગી. અંતે ક્યારે ઊંઘ આવી ગઈ એ ખબર જ ન પડી.

ક્યાંથી આવી રહી હતી પેલી લીલી લાઈટ? શું છે આ માર્ડિ ગ્રા? જાણવા માટે વાંચતા રહો રખડતા ભટકતા!