ન્યુ ઓર્લીન્સ – 1

અમેરિકા, ન્યુ ઓર્લીન્સ

એક વખત એવું થયું કે, સૅમનો ભાઈ – પાર્થ કામ માટે યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સ આવવાનો હતો. એ સાન ફ્રાન્સિસ્કો તો એક વખત આવી ચૂક્યો હતો અને અઠવાડિયા કરતા પણ વધુ સમય રહી ચૂક્યો હતો એટલે એ બંનેએ નક્કી કર્યું કોઈ નવી જગ્યાએ મળવાનું. મને અને અભિને સાથે જવા માટે અને કોઈ જગ્યા પસંદ કરવા માટે પૂછવામાં આવ્યું. અભિ થોડાં જ સમય પહેલા ફરીને આવ્યો હતો અને થોડા સમય પછી ફરી કોઈ નવાં સ્થળે જવાનો હતો એટલે તે એ સમયે ક્યાંય ફરી શકે તેમ નહોતો. છેલ્લે બચી હું! મારાં મગજમાં સ્વાભાવિક રીતે જ ફરવાનાં સ્થળોનું એક લાંબું લિસ્ટ છે એટલે મેં તેમને તેમનાં સિલેક્શન ક્રાયટીરિયા પૂછ્યા. પાર્થ ઈસ્ટ કોસ્ટ પર આવવાનો હતો અને અમે વેસ્ટ કોસ્ટ પર હતા એટલે તેમને કોઈ વચ્ચેની જગ્યાએ મળવું હતું, જ્યાં પહોંચતા અમને બધાને લગભગ સમાન સમય લાગે. મારું સૌથી પહેલું સૂચન હતું મેક્સિકો પણ, એટલી લાંબી ફલાઇટમાં બેસવાની ના પાડી દેવામાં આવી. હવાઈ પાર્થને દૂર પડે તેમ હતું અને એ અમારા માટે પણ લાંબી ફલાઇટ જ હતી, ઑસ્ટિન હું જઈ આવી હતી, શિયાળો હતો એટલે મારે કોઈ એવી જગ્યાએ જવું હતું જ્યાં ગરમીને કારણે ઉનાળામાં ન જઈ શકાતું હોય. આ બધાં ક્રાયટીરિયામાં ફિટ બેસે અને અમે બધા પહેલા ક્યારેય ન ગયા હોઈએ તેવી એક જ જગ્યા હતી – ન્યુ ઓર્લીન્સ!

ન્યુ ઓર્લીન્સ વિષે મેં વારે-તહેવારે ઘણાં લોકો પાસેથી ઘણું સાંભળ્યું હતું. તેમાંય બે બાબતો તો ખાસ – તેમનાં ફ્રેન્ચ કવાર્ટર્સ અને પાર્ટી ટાઉન તરીકેની તેમની છબી. મને નવી જગ્યાઓ જેટલી તેની વાતો સાંભળીને યાદ રહે છે તેટલી ફોટોઝ કે વિડિયોઝ દ્વારા નથી રહેતી એટલે ન્યુ ઓર્લીન્સનાં ફોટોઝ ક્યાંય ભૂલથી કદાચ જોયા પણ હોય તોયે મને એ વિષે ઉપરોક્ત બે બાબતો બાબત કૈં જ ખબર નહોતી. સૅમે પણ મારી જેમ એ શહેર ‘બહુ સરસ છે’ એ સિવાય ખાસ કૈં સાંભળ્યું નહોતું અને છતાં એ એક વાક્ય એટલા બધા લોકો પાસેથી સાંભળેલું હતું કે, એ પણ ત્યાં જઈને જોવા અને જાણવા માટે તૈયાર થઇ ગયો. ટિકિટ્સ લીધા પછી અમે એ શહેર વિષે જાણવાનું શરુ કર્યું અને ધીરે ધીરે અમને મિત્રો કૈંક ને કૈંક નવી માહિતી આપતા ગયા જેમાંની સૌથી જરૂરી માહિતી એ હતી કે, અમે ‘માર્ડિ ગ્રા’ વીકેન્ડ પર ત્યાં હોવાનાં હતા. એ દિવસ પહેલા મેં કે સૅમે ક્યારેય માર્ડિ ગ્રા વિષે સાંભળ્યું પણ નહોતું અને લગભગ જેની સાથે વાત કરીએ એ દરેક પાસે ‘માર્ડિ ગ્રા’ શબ્દ સાંભળવા મળતો તેટલું એ પ્રખ્યાત હતું! આમ, એ શહેર વિષે અમારી જિજ્ઞાસા વધતી જતી હતી!

પ્લાન એવો હતો કે, પાર્થ અમારી પહેલા ત્યાં પહોંચવાનો હતો અને લૅન્ડ થઈને એક-દોઢ કલાક ઍરપોર્ટ પર બેસીને અમારી રાહ જોવાનો હતો. પણ, એ દિવસે ખરાબ હવામાનનાં કારણે તેની ફલાઇટ કૅન્સલ થઇ હતી અને તેને ત્યાર પછીની કોઈ ફલાઇટમાં સીટ આપવામાં આવી હતી. તેને જેમાં સીટ મળી હતી એ ફલાઇટનો લૅન્ડિંગ ટાઈમ લગભગ અમારી સાથે જ હતો પણ, ખાટલે મોટી ખોડ એ હતી કે, તેને એવું પણ કહેવામાં આવ્યું હતું કે, તેનો સામાન એ જે ફલાઇટમાં બેઠો હતો તેમાં જ તેની સાથે આવે કે એ લૅન્ડ થાય તેનાં બે-ત્રણ કલાક પછી આવી રહેલી ફ્લાઇટમાં આવે એ નક્કી નહોતું. આ બધા ગોટાળા વચ્ચે અમે અમારી ફલાઇટ પકડીને ન્યુ ઓર્લીન્સ તરફ રવાના થયા. ફલાઇટમાં અમે વિચારતા રહ્યા કે, જો પાર્થનો સામાન મોડો આવવાનો હોય તો અમે બધા પહેલા એકસાથે અમારા એરબીએનબી જતા રહીશું. ત્યાં મારો અને સૅમનો સામાન મૂકીને જમશું, પછી એક ગાડી ભાડા પર લઈને પાર્થનો સામાન લેવા ઍરપોર્ટ જઈશું. એ જ ગાડીથી પછીનાં દિવસે થોડી દૂરની જગ્યાઓ ફરીશું.

અમે લૅન્ડ થતાવેંત જોયું કે, પાર્થની નવી ફલાઇટ બરાબર સમયસર લૅન્ડ થઇ ગઈ હતી અને તેની સાથે તેનો સામાન પણ આવી જ ગયો હતો! એ પોતાનો સામાન લઈને બહાર આવ્યો તેની પાંચ-દસ મિનિટમાં જ અમે લૅન્ડ થઇ ગયા હતા એટલે તેને બહુ રાહ પણ ન જોવી પડી. ત્યાંથી ટૅક્સી પકડીને અમે પહોંચ્યા ફ્રેન્ચ કવાર્ટર જ્યાં અમારું એરબીએનબી આવેલું હતું. ઍરપોર્ટથી નીકળીને પહેલી વીસેક મિનિટનો રસ્તો તો બિલકુલ સામાન્ય, અન્ય શહેરો જેવો જ હતો. પણ, અમારાં એરબીએનબી નજીક પહોંચતા છેલ્લી પાંચ મિનિટ અમે આંખો ફાડીને કારમાંથી જોતા રહ્યા. રાત પડી ગઈ હતી અને ઓછી રોશની હતી છતાં ત્યાંનાં ઘર તથા દુકાનો એવાં દેખાતાં હતાં કે, જાણે અમે કોઈ અલગ જ સમયમાં પહોંચી ગયા હોઈએ! બાર અને રેસ્ટ્રોંમાં અંદર તથા બહાર યુવાન લોકોની ભીડ પણ સારી એવી દેખાતી હતી. એ માણતા અમે પહોંચ્યા અમારાં એરબીએનબી.

એ ઘર બહારથી તો સુંદર દેખાતું જ હતું પણ, એ અંદરથી પણ એટલું સુંદર હતું કે, ન પૂછો વાત! ત્યાંની દરેક વસ્તુ એંટીક અને/અથવા વિન્ટેજ હતી! પાર્થ અને સૅમ મુખ્ય રૂમમાં ઊંઘવાનાં હતા અને અને મારો હતો બાલ્કની રૂમ. થોડા રિલેક્સ થઈને અમે જમવાની જગ્યા શોધવા લાગ્યા. મોડું થઇ ગયું હતું એટલે બહુ રેસ્ટ્રોં ખુલ્લા નહોતાં. અમને એક જાપાનીઝ રેસ્ટ્રોં મળ્યું જે અમારી હોટેલથી બે મિનિટનાં વૉકિંગ ડિસ્ટન્સ પર હતું અને ત્યાં વેજિટેરિયન આઇટમ્સ પણ ઘણી બધી મળતી હતી એટલે અમે ત્યાં જ જામી લેવાનું નક્કી કર્યું. એ જગ્યાનું નામ હતું ‘રૉયલ સુશી’

જમવામાં અમુક વસ્તુઓ ખૂબ સારી હતી અને અમુક ઠીક હતી. પાર્થ અને હું લગભગ બે વર્ષ પછી ફરી મળી રહ્યા હતા એટલે એ ડિનર દરમિયાન અમે એ જ બધાં ટિપિકલ, કામ-ધંધો, પરિવાર, અને દુનિયાનાં સમાચાર જેવાં વિષયો પર વાત કરી અને એ ડિનરે અમારી વચ્ચે આઈસ-બ્રેકરનું કામ કર્યું.

અમે બહુ થાક્યા નહોતા એટલે જમીને અમે રોશની અને લોકો જે દિશામાં દેખાતા હતા એ તરફ ચાલીને થોડું એક્સપ્લોર કરવાનું નક્કી કર્યું. પહેલી શેરીમાં શરૂઆતમાં જ અમને મળી બે-ત્રણ નાનકડી પણ, સુંદર ઓપન એર આર્ટ માર્કેટ્સ!

ત્યાં અમુક મળતાવડા કલાકારો સાથે અમે થોડી વાત કરી અને તેમને પૂછ્યું કે, શું આ શહેરમાં આર્ટ માર્કેટ જેવાં સ્થળો આટલા મોડે સુધી ખુલ્લા રહે છે? તેમણે અમને જાણવા મળ્યું કે, હંમેશા તેવું નથી હોતું પણ, માર્ડિ ગ્રા સમયે વીકેન્ડ્સ પર લગભગ બધું જ મોડે સુધી ખુલ્લું હોય છે.

ફરી માર્ડિ ગ્રા! શું છે આ માર્ડિ ગ્રા! માર્ડિ ગ્રાની કલર-સ્કીમ પણ હતી – લીલો, પીળો અને જાંબલી! પણ, ત્યારે વિકિપીડિયા પેઈજ ખોલીને માર્ડિ ગ્રા વિષે જાણવાનો સમય નહોતો એટલે અમે આગળ ચાલતા રહ્યા. અમે લગભગ એકાદ કલાક જેવું ચાલ્યા અને દરેક જગ્યાએ કળા-કારીગરીનો વિસ્ફોટ જોયો!

બધું બંધ થવા લાગ્યું ત્યારે થાકીને અમે પણ અમારાં મુકામે પાછા ફર્યા અને પછીનાં દિવસે શું કરીશું તેનાં પર થોડી વાર વિચાર-વિમર્શ ચાલ્યા અને પછી બધા એક એક કરતા ઊંઘવા લાગ્યા. મારા માટે ત્યાં ઊંઘવું બહુ મુશ્કેલ થઇ પડ્યું. મારો રૂમ બાલ્કની-રૂમ હોવાનાં કારણે મને મોડે સુધી આસપાસની પાર્ટી-જનતાનાં અવાજ સંભળાયા કર્યાં. તેટલું જ નહીં, એ રૂમમાં ત્રણ તરફ બારીઓ હતી અને બારીઓનાં પડદાં પાતળાં હતાં એ કારણે પ્રકાશ પૂરો ઢંકાતો નહીં અને વારે વારે મારાં મોં પર એક પ્રકારની લીલી લાઈટ અચાનક તીવ્રતાથી આવી પડતી અને અડધી મિનિટમાં ચાલી જતી. જાણે ચાલુ-બંધ થતો રહેતો લીલો બલ્બ હોય! આ લાંબુ ચાલ્યું હોત પણ, નસીબજોગે ત્યાં વરસાદ ચાલુ થઇ ગયો એટલે લોકો ઘરે જવા લાગ્યા અને પાર્ટીનાં અવાજ ઓછાં થવા લાગ્યા. પણ, પેલી લીલી લાઈટ તો ઝબુક-ઝબુક થતી જ રહી. ક્યાંથી આવતી હશે એ?! વિચારતા વિચારતા હું માર્ડિ ગ્રા વિષે વાંચવા અને સમજવા લાગી. અંતે ક્યારે ઊંઘ આવી ગઈ એ ખબર જ ન પડી.

ક્યાંથી આવી રહી હતી પેલી લીલી લાઈટ? શું છે આ માર્ડિ ગ્રા? જાણવા માટે વાંચતા રહો રખડતા ભટકતા!

ટોક્યો – 3

જાપાન, ટોક્યો

ગોનપાચી પછી શું એ વિષે કોઈએ કૈં ખાસ વિચાર્યું નહોતું. અભિ કલાકો પહેલા જ લૅન્ડ થયો હતો એટલે અમે ધાર્યું હતું કે એ કદાચ થાકેલો હશે. પણ, તેને જેટલેગ જેવું ખાસ કૈં લાગતું નહોતું. એટલે અમે નક્કી કર્યું શિનજુકુ જવાનું. ‘બાવા બન્યા હૈ તો હિન્દી બોલના પડતા હૈ’ની જેમ ટોક્યો ગ્યા હૈ તો શિંજુકુ જાના પડતા હૈ. ક્લબ્સ, એન્ટરટેઇન્મેન્ટ, વિચિત્રતા અને શૉપિંગ – ત્યાં બધું જ છે. ટોક્યોમાં તમારી પાસે ગાળવા માટે એક સાંજ જ હોય તો તમને લોકો અહીં જવાનું સૂચવે તેટલો પ્રખ્યાત અને રસપ્રદ છે આ વિસ્તાર.

શિનજુકુમાં પગ મૂકતાં જ આંખે ઊડીને વળગે ચોતરફ પથરાયેલી નિયોન લાઇટ્સ. ત્યાંનાં મુખ્ય ક્રૉસિંગ પર હાથ વાળીને ઊભા રહો તો બંને બાજુ કોઈક સાથે હાથ ભટકાય તેટલી ભીડ. દિવાળી પર આપણાં મોટાં શહેરોની બજારોમાં થતી હોય તેનાંથી પણ કદાચ બમણી રોશની ત્યાં રોજ થતી હશે. જેમ અંદર જતાં જાઓ તેમ વિવિધ પ્રકારનાં બાર, ક્લબ્સ, રેસ્ટ્રોં એકબીજાને અડીને, ઉપર, નીચે બધે દેખાતાં જ રહે અને લગભગ દરેક જગ્યા કોઈ ને કોઈ થીમવાળી.

ત્યાં ચાલતા મારું ધ્યાન એક જેલ થીમ્ડ બાર તરફ ગયું. બારનું નામ જ હતું – ‘ધ લોકઅપ’. મને અને સૅમને ડરામણી જગ્યાઓ, વસ્તુઓ કે ફિલ્મો જોવાનું બિલકુલ પસંદ નથી એટલે અંદર જતાં પહેલાં મેં શ્રી અને આશુને પૂછ્યું કે, આમાં કૈં બિભત્સ કે ડરામણું તો નહીં હોય ને? શ્રી પાસેથી ત્યારે મને કલચરલ લેસન મળ્યો. જાપાનનાં લોકો એટલા નમ્ર છે કે, તમે ‘હૉન્ટેડ હાઉઝ’માં જાઓ તો પણ એ લોકો ડરાવતાં પહેલાં તમને દસ વખત પૂછશે અને તમારી પરવાનગી લેશે. અમે એ બારમાં અંદર ઘૂસ્યા એ સાથે જ શ્રીએ કહેલી વાત મેં પ્રત્યક્ષ જોઈ. બારમાં સીટ આપતાં પહેલાં અમને ત્યાંની હોસ્ટ પૂછવા આવી કે, તમારામાંથી કોને અમે હાથકડી પહેરાવી શકીએ? એકે હા પાડી પછી હાથકડી લઈને આવી ત્યારે પણ તેણે હસીને પરવાનગી માંગી. Super funny and bizarre!

એ બારનું ઈન્ટીરિયર એકદમ ફિલ્મોમાં જોતાં હોઈએ તેવી જેલ જેવું હતું. (જેલ જેવું જ હતું તેમ તો કહી ન શકાય કારણ કે, મેં જેલ અંદરથી જોઈ નથી. :) ) દરેક ટેબલ એક નાની કોટડીમાં રાખેલું હતું અને કોટડીનાં દરવાજા જેલનાં સળિયા જેવાં હતાં. બધાં જ બારટેન્ડર્સે પોલિસનાં કોશ્ચ્યુમ પહેર્યાં હતાં અને થોડાં થોડાં સમયાંતરે લાઇટ્સ, સાઉન્ડ અને તેમનાં સ્ટાફ દ્વારા ત્યાં એક કોટડીમાંથી કોઈ કેદી ભાગી છૂટ્યો છે તેવો સીન રચવામાં આવતો. અમે કૉકટેઈલ્સ અને આચર-કુચર માટે થોડી ‘સ્મૉલ પ્લેટ્સ’ ઓર્ડર કરી. મેન્યુમાં તળેલી અને ચીઝ/બટરવાળી વાનગીઓ સિવાય ખાસ કૈં હતું નહીં એટલે મને બહુ મજા ન આવી. ડ્રિંક્સ પણ પેલાં સસ્તા કલર અને એસન્સથી બનેલાં બ્રાઇટ રંગનાં શરબત જેવાં હતાં. પણ, તેની સજાવટ રસપ્રદ હતી. અમુક ડ્રિન્ક્સ ટેસ્ટયૂબમાં આપવામાં આવ્યાં હતાં અને એવી લગભગ 5-6 ટેસ્ટયૂબની એક ટ્રે હતી. અમુક ડ્રિન્ક્સ ફ્લાસ્કમાં હતાં અને એક ડ્રિન્કમાં શરબત જેવું પ્રવાહી હતું અને તેમાં બે અલગ અલગ આલ્કોહોલ ભરેલી બે ઇન્જેક્શનની સિરિંજ રાખેલી હતી. એ સિરિંજ પુશ કરીને આલ્કોહૉલ શરબતમાં ભેળવવાની વ્યવસ્થા હતી. એ પ્રેઝન્ટેશન હતું તો મસ્ત પણ, જેલની થીમ સાથે લૅબોરેટરીનાં સાધનોને શું લાગે વળગે તેની ખબર અમને આજ સુધી નથી પડી.

સરવાળે, જો તમે આવાં કોઈ થીમ્ડ બારમાં જાઓ તો અમારી જેમ દરેક વ્યક્તિ માટે જમવાનું અને ડ્રિન્ક્સ ઓર્ડર કરવાને બદલે ફક્ત એક કે બે વસ્તુઓ ઓર્ડર કરી શકો જેથી ઘણું બધું ખાવા-પીવાનું વેડફવું ન પડે અને છતાં ત્યાંનું ઍમ્બિયન્સ માણી શકો.

અહીંથી નીકળ્યા પછી આશુ અને અભિએ નક્કી કર્યું અમારું next stop – ગોલ્ડન ગાઈ.

ઘણી બધી આંખો અંજાઈ જાય તેવી નિયોન લાઇટ્સવાળાં વિસ્તારનાં એક છેડે આ પ્રમાણમાં ઓછી લાઇટ્સવાળો ઢીંડુકડા મકાનોની બસ્તી જેવો એક વિસ્તાર આવેલો છે. છ પાતળી શેરીઓમાં પથરાયેલાં આ વિસ્તારમાં લગભગ બસો જેટલાં ટચુકડાં બાર આવેલાં છે. એક બારમાં છથી આઠ માણસો જ સાથે બેસી શકે તેટલાં નાનાં બાર. આ બાર્સનું ડેકોર પણ એક જુઓ ને એક ભૂલો તેટલું મસ્ત.

લગભગ બધાં જ બાર્સનું ડેકોર થીમ્ડ છે – જાઝ, ફ્લમેન્કો, રૉક, ડેથ મેટલ, હોસ્પિટલ, એડવર્ડિયન ગોથિક વગેરે વગેરે અને થીમ્ડ ન હોય તો પણ સુંદર તો છે જ. ઘણાં બધાં બાર્સ પર ‘નો ફોરેનર્સ’, ‘નો ટૂરિસ્ટ્સ’, ‘રેગ્યુલર્સ ઓન્લી’ જેવાં બોર્ડ લગાડેલાં છે પણ, ઘણાં બધાં બાર મારા-તમારા જેવા ટૂરિસ્ટ્સ માટે ખુલ્લા છે.

અમે ઓછામાં ઓછાં વીસેક બારમાં અંદર જઈને જોયું હશે પણ, માંડ છથી આઠ જણ સમાતાં હોય ત્યાં પાંચ જણનું ગ્રૂપ તો કઈ રીતે સમાય! અને અમારાંમાં બાર ખાલી થાય તેટલી રાહ જોવા જેટલી ધીરજ નહોતી.

અભિએ એ સ્થળ વિષે તેનાં મિત્રો પાસેથી ઘણું સાંભળ્યું હતું એટલે અમુક જોવા જેવાં બાર્સ વિષે એ જાણતો હતો જ્યારે, બીજાં અમુક અમે પોતાની રીતે ચાલતા ચાલતા એક્સપ્લોર કરતા જતા હતા. ચાલતા ચાલતા આશુએ અમને જણાવ્યું કે, ગોલ્ડન ગાઇમાં આવેલાં મોટાં ભાગનાં બાર એક સમયે વેશ્યાગૃહ હતાં. જાપાનમાં દેહવ્યાપાર ગેરકાનૂની બન્યા પછી એ ધીમે ધીમે બારમાં પરિવર્તિત થયાં હતાં.

ત્યાં અમે ક્યાંયે અંદર બેસી ન શક્યા. પણ, ફરી જ્યારે ટોક્યોની મુલાકાત લેવામાં આવે ત્યારે એ બાર્સમાંથી કોઈમાં જઈને ખરેખર ડ્રિન્ક્સ માટે બેસવું એ મારાં બકેટ લિસ્ટમાં છે.

ત્યાંથી બહાર નીકળ્યા પછી શું કરવું એ વિચારતા અમે આસપાસનાં વિસ્તારમાં ફરતા હતા ત્યાં અમારું ધ્યાન પડ્યું ‘લવ હોટેલ્સ’ પર. લગભગ દરેક હોટેલની બહાર તેનાં કલાક પ્રમાણેનાં રેન્ટલ રેટ્સ લગાવવામાં આવેલાં હતાં. શિંજુકુનાં બાર્સની જેમ આ હોટેલ્સ પણ થીમ્ડ છે. તમારી કલ્પના જ્યાં સુધી પહોંચી શકે તેનાંથી પણ વધુ થીમ્સ કદાચ શિંજુકુનાં બાર, રેસ્ટ્રોં અને લવ હોટેલ્સ વચ્ચે કવર થઇ જતી હશે.

આટલું ફર્યા પછી અંતે સાડા બાર આસપાસ અભિની બૅટરી ડાઉન થવા લાગી. મારા માટે પણ હવે એ વાતાવરણનો અતિરેક થઇ ગયો હતો અને આશુ, શ્રી અને સૅમ પણ થાક્યા હતા એટલે પછીનાં દિવસનો થોડો આછો પાતળો પ્લાન બનાવીને અમે ત્રણ અમારી હોટૅલ તરફ અને આશુ-શ્રી પોતાનાં ઘર તરફ રવાના થયા.

ઓસ્ટિન – પહેલી સાંજ

અમેરિકા, ઓસ્ટિન

કોન્ગ્રેસ બ્રિજથી પાછા ફરતાં બહુ ખાસ જમવાની ઈચ્છા નહોતી અને ફરી બસમાં ક્યાંયે જવાની ઈચ્છા તો બિલકુલ નહોતી. એટલે, જમવા માટે કોઈ સારી જગ્યા શોધવાને બદલે બસ-સ્ટોપથી હોસ્ટેલ ચાલતાં રસ્તામાં એક ટાકો-શોપમાં જ કંઇક ખાવાનું પસંદ કર્યું. જમીને હોસ્ટેલ પાછી ફરી ત્યાં સુધીમાં લગભગ નવેક વાગ્યા હતાં. રૂમમાં ગઈ તો ત્યાં એક નવી છોકરી આવી હતી. તેની સાથે થોડી વાત થઇ પછી હું હોસ્ટેલનાં લાઉન્જમાં ગઈ. ત્યાં બધાં બેઠાં હતાં અને પબ-ક્રોલિંગ માટે જવા તૈયાર હતાં એટલે હું પણ તેમની સાથે જોડાઈ. તેમાં એક છોકરો સિડનીનો અને બે મેલ્બર્નનાં હતાં એટલે અમને વાત કરવા માટે ઘણાં વિષયો મળી રહ્યાં.

શરૂઆત અમે હોસ્ટેલથી બે મિનિટ ચાલીને જવાય તેવાં એક પબથી કરી. હોસ્ટેલનાં રહેવાસીઓને ત્યાં બે ફ્રી ડ્રિન્ક્સ પણ મળતાં હતાં એટલે બધાંની સૌથી પહેલી પસંદગી એ જ જગ્યા હતી. અમારું લગભગ સાતેક લોકોનું ગ્રૂપ હતું જેમાં હું મેલ્બર્નનાં એક છોકરા સિવાય કોઈને ખાસ ઓળખતી નહોતી. મારી આ ટ્રિપમાં મારાં કોઈ બહુ ખાસ મિત્રો નથી બન્યાં એટલે લગભગ બધાંનાં નામ મને ભૂલાઈ ગયાં છે. પણ, આ કહાની માટે એ મેલ્બર્નનાં છોકરાને આપણે માઈક કહીશું. માઈક એકદમ મળતાવડો હતો અને તેને જ્યાં જાય ત્યાંનાં લોકલ માણસો સાથે ભળી જવાનો અને તેમની સાથે પાર્ટી કરવાનો બહુ શોખ હતો. એટલે, અહીં પણ તેને ત્રણ છોકરીઓ અને એક છોકરો – એમ ચાર કોલેજનાં વિદ્યાર્થીઓનું ગ્રૂપ મળી ગયું. પછી તો બહાર અમે બધાં એ સ્ટુડન્ટસ સાથે બેઠાં. એ ચારે બહુ મળતાવડા હતાં એટલે અમારી વાતો ખૂબ જામી.

થોડી વાર પછી કોઈ નવી જગ્યાએ જવાની વાત થઇ તો અમારાં હોસ્ટેલનાં મિત્રોને રેડ રિવર ડીસ્ટ્રીક્ટ જવું હતું પણ આ કોલેજીયન્સ એ જગ્યાએ વારંવાર જતાં એટલે તેનાંથી કંટાળેલા હતાં. તેમને બીજી કોઈ જગ્યાએ જવું હતું. અંતે મેં અને માઈકે કોલેજીયન્સ સાથે જવાનું નક્કી કર્યું અને બાકી બધાં રેડ રિવર ગયાં. તેમાંથી એક છોકરી હેના ડ્રાઈવ કરીને આવી હતી એટલે એ અમને બધાંને કોઈ નવાં ક્લબિંગ ડીસ્ટ્રીક્ટમાં લઇ ગઈ. બીજી છોકરી ત્યાં પબ્સમાં જવા માટે લીગલ ઉંમરની નહોતી. પણ, એ ઘણી મોટી લાગતી અને તેની પાસે ફેક આઈડી પણ હતું એટલે અમને ક્યાંયે જવામાં વાંધો ન આવ્યો. એ આખી રાત બિલકુલ random હતી. Random in a good way!

હેના બહુ હોશિયાર હતી. અમે જે ક્લબમાં ગયાં હતાં એ એકદમ પેક હતો. પણ, તેનાં પાછળનાં દરવાજેથી બાજુનાં બારમાં આવી-જઈ શકાતું હતું. એટલે, ડ્રિન્ક્સ લેવા અમે બાજુનાં બારમાં જતાં અને પાર્ટી અમે આ હેપનિંગ ક્લબમાં કરતાં. એ ક્લબમાં મ્યુઝિક સાથે વિડીઓઝ પણ ટીવી સ્ક્રીન પર વાગતાં હતાં. મારાં અને માઈક માટે એ પ્લેલિસ્ટ સૌથી bizarre પ્લેલિસ્ટ હતું. અમે પહેલાં ક્યારેય જોયાં ન હોય તેવાં ગીતો વાગી રહ્યાં હતાં. એ ગીતો હતાં એકદમ ગ્રૂવી અને ફન્કી પણ એટલાં વિચિત્ર કે ન પૂછો વાત. પણ અમને તરત જ સમજાઈ ગયું હતું કે, આ પ્લેલીસ્ટ એ આ ક્લબનું એક અલાયદું વાતાવરણ બનાવે છે. તેની વિચિત્રતા જ તેની ખાસિયત છે અને તેમનું એક cult following છે. તેમાં એક ગીત હતું જેનાં વિડીઓ પર અમે બંને ખૂબ હસ્યા હતાં અને તેનો કેચ-ફ્રેઝ અમને બરાબર યાદ રહી ગયો હતો. ‘આઈમ અ રીચ બીચ; આઈમ અ રીચ બીચ’. (પાછાં ફરીને ખબર પડી કે, એ વિડીઓ બનાવ્યો છે એ બેન્ડ છે ‘die anterwood’ અને એ લોકો આવું જ વિચિત્ર મ્યુઝિક અને વિડીઓઝ બનાવે છે)

ત્યાં એ ગ્રૂપનાં છોકરાએ (તેને આપણે ક્રિસ કહીશું) મને ટૂ-સ્ટેપ આવડે છે કે નહીં તે પૂછ્યું. મેં તેને ટૂ-સ્ટેપ એટલે શું એ જણાવવા કહ્યું અને તેણે કહ્યું કે, ત્યાં સાઉથમાં એ ડાન્સ બહુ પ્રખ્યાત છે. એ બહુ સહેલો છે અને લોકો કન્ટ્રી મ્યુઝિક પર એ કરતાં હોય છે. પછી તો મેં તેને એ શીખડાવવા માટે આગ્રહ કર્યો. નસીબજોગે બાજુનાં ક્લબમાં – જ્યાંથી અમે ડ્રિન્ક્સ લેતાં હતાં ત્યાં, કન્ટ્રી મ્યુઝિક ચાલતું હતું. જો કે, ત્યાંની રાત સમાપ્ત થવા આવી હતી એટલે છેલ્લી અડધી કલાક જેવો સમય જ્યાં સુધી ક્લબ ચાલુ રહ્યો ત્યાં સુધી અમે ટૂ-સ્ટેપ ડાન્સ કર્યો. પછી ત્યાંથી અમને હેના બીજા એક ક્લબમાં લઇ ગઈ. તેની આઉટડોર પાર્ટી બહુ જ મસ્ત હતી. જો કે, ગરમી મારાં માટે એટલી અસહ્ય હતી કે, એટલી રાત્રે પણ હું એ ગરમીમાં ઓગળી રહી હતી. પણ, ત્યાં ડીજે સાથે સ્ટેજ પર એક માણસ ટી-શર્ટ વિના ડાન્સ કર્યો હતો. એટલો સરસ કે, તેને જોઇને કોઈ પણને વધુ નાચવાનું જોર આવી જાય! હેનાએ મને તેનાં વિશે વધુ કહ્યું હતું કે, એ ડીજે ખરેખર એટલો સારો નથી પણ એ ડીજે અને તેની સાથે આ ડાન્સરની જોડીનાં જ પૈસા છે! તેનાં મ્યુઝિક સાથે આ એટલો સારો ડાન્સ કરે છે કે, એ બંનેની ખૂબ માંગ છે ઘણાં બધાં કલબ્સમાં.

એ સ્થળેથી પછી હેના અને બીજી છોકરી બંને અલગ પડી ગયાં અને હું અને માઈક ક્રિસ અને તેનાં ફ્લેટ-મેઇટ સાથે બીજા એક નાના બારમાં ગયાં. ત્યાં મસ્ત પૂલ ટેબલ અને ડાર્ટ-બોર્ડ હતાં એટલે શરૂઆતમાં તો અમે ફક્ત રમતો રમ્યાં. પછી હું થાકી પણ તેમને હજુ પાર્ટી કરવી હતી એટલે હું લિફ્ટમાં વહેલી હોસ્ટેલ જતી રહી. પછીનો દિવસ ઓસ્ટિનમાં મારો છેલ્લો આખો દિવસ હતો એટલે એ દિવસે સવારે મારે થોડું વહેલું પણ ઊઠવું હતું અને સાઉથ કોંગ્રેસ નામની એક પ્રખ્યાત જગ્યાએ જવું હતું.

વીવા! લાસ વેગસ

અમેરિકા, લાસ વેગસ

વેગસનો એક સૌથી અગત્યનો નિયમ છે – “What happens in Vegas, stays in Vegas”. અર્થાત વેગસમાં જે કંઈ થાય તેની વાત વેગસથી નીકળ્યા પછી ન થવી જોઈએ. જો કે, છેલ્લી પોસ્ટમાં મેં દેખીતી રીતે જ તેનું ઉલ્લંઘન કર્યું છે. પણ, થોડી હદે આ પોસ્ટમાં એ અનુસરવામાં આવશે. ;) વાચકોમાંથી જે વેગસ ગયા છે તેમને આનું મહત્ત્વ ખબર જ હશે. તેમાંયે જો નજીકમાં નજીકનાં મિત્રો ઉર્ફે ‘પાર્ટનર્સ ઇન ક્રાઇમ’ સાથે બેચલર્સ પાર્ટી માટે વેગસ ગયાં હો તો તો ખાસ. બાકીનાંને જશો ત્યારે આપોઆપ સમજાઈ જશે. મારાં માટે જો કે, વેગસની પાર્ટનર્સ-ઇન-ક્રાઇમ સાથેની સફર હજુ બાકી છે. પણ, હું એ વિચારી શકું છું અને એ વિચારમાત્ર મને ઉત્સાહિત કરી મૂકે છે. એનીવે, અત્યારે તો આ થઇ ચૂકેલા અનુભવની વાત આગળ વધારું.

અમે ચેપલથી નીકળીને સીધા એક મહાકાય હોટેલનાં પાર્કિંગ-લોટમાં ઊતર્યા. એ હતી પ્રખ્યાત ‘વિન રીઝોર્ટ કોમ્પ્લેક્સ’માંની વિન (Wynn) હોટેલ. રાયનનો કોઈ લોકલ મિત્ર ક્રિસ અમને ત્યાં મળવાનો હતો. તેણે અમારાં માટે ત્યાંનાં પ્રખ્યાત ‘એક્સેસ’ નાઈટક્લબમાં ફ્રી એન્ટ્રીની વ્યવસ્થા કરી હતી. અમે અંદર ગયાં ત્યારે બધું ભીડ નહોતી પણ અડધી જ કલાકમાં ક્લબ લગભગ પેક થઇ ગયો હતો. ત્યાં શરૂઆતમાં એક ઘટના બની જેનાં પર આખી બસનાં વિવિધ મંતવ્યો હતાં. અમે એન્ટ્રી લેતાં હતાં ત્યારે પેલાં ત્રણ જર્મન છોકરીઓનાં ગ્રૂપને અટકાવવામાં આવ્યું. થોડી વાર પછી ખબર પડી કે, તેમને ક્લબમાં એન્ટ્રી નહોતી આપવામાં આવી. એટલું જ નહીં, પણ તેમનાં ખોટાં એઇજ-પ્રૂફ આઈડી લઈ લેવામાં આવ્યા હતાં. Burn! મને અંગત રીતે તેમનાં માટે કોઈ જ પ્રકારની દયા નહોતી આવી. જો કે, ઘણાં મિત્રો તેમનાં માટે દુઃખી થયાં હતાં – ખાસ એટલા માટે કે, તેમનાં આઈડી લઇ લેવામાં આવ્યા અને ત્યાર પછી દરેક જગ્યાએ તેમનાં માટે એન્ટ્રી લેવાનું અઘરું થઇ પડવાનું હતું.

એ ચર્ચા જો કે એન્ટ્રી-લાઈન પૂરતી સિમિત રહી. અંદર જઈને તો બધાં જલસા કરવામાં મશગુલ થઇ ગયાં હતાં. એ નાઈટક્લબ દુનિયાનાં સારામાં સારા નાઈટ-ક્લબ્સમાંનો એક છે. ત્યાં કોઈ પ્રખ્યાત ડી.જે. એ રાત્રે આવ્યો હતો અને એ તેની song-mixing quality પરથી ચોખ્ખું દેખાઈ આવતું હતું. એ સ્થળનું સૌથી મોટું આકર્ષણ તેનો આઉટડોર એરિયા હતો. એવું સુંદર આઉટડોર સેટિંગ મેં પહેલાં ક્યાંયે નથી જોયું. ત્યાં પણ બાથરૂમમાં સાન ડીએગોની જેમ એક બહેન ઘણો બધો સામાન – પરફ્યુમ્સ, મેઇક-અપ વગેરે લઈને ઊભા હતાં અને થોડાં ઘણાં પૈસા માટે લોકોને હાથ લૂછવામાં વગેરેમાં મદદ કરી રહ્યાં હતાં. Super weird! પણ, અમે સાન ડીએગોનાં અનુભવ પછી થોડાં ઘણાં ટેવાઈ ગયાં હતાં. અમારી પ્રિ-ડ્રિન્ક્સની સ્ટ્રેટેજી મોટાં ભાગે સફળ થઇ હતી. ત્યાં ક્લબમાં મોટાં ભાગનાં મિત્રોએ બેથી વધુ ડ્રિન્ક્સ નહોતાં ખરીદ્યાં.

વેગસ બાબતે રાયને અમને ઘણી અગત્યની બાબતો સમજાવી હતી જે કદાચ ભવિષ્યનાં મુલાકાતીઓને મદદરૂપ થાય. વેગસ લોકો બે વસ્તુઓ માટે જતાં હોય – જુગાર અને/અથવા પાર્ટી. જો ફક્ત પાર્ટી માટે જતાં હો તો વેગસ કદાચ સૌથી મોંઘી જગ્યાઓમાંની એક છે. પણ, તેને સસ્તું બનાવવાની એક તરકીબ છે. જ્યારે જુગાર રમતાં હો ત્યારે ફ્રી ડ્રિન્ક્સ સર્વ કરવામાં આવતાં હોય છે કારણ કે, જેમ લોકો વધુ પીતાં જાય તેમ વધુ ભાન ગુમાવતાં જાય અને તેનાંથી કસીનોઝને ફાયદો થાય. પણ, એ સૌથી સારામાં સારી તરકીબ પણ છે. જે-તે સમયે થોડામાં થોડી કિંમતનું ગેમ્બલ કરીને જો બને તેટલો વધુ સમય રહી શકો તો તમે સતત ફ્રી ડ્રિન્ક્સનો લાભ ઊઠાવી શકો. તમે પહેલી વખત જેની રીક્વેસ્ટ કરી હોય એ જ ડ્રિંક તમને ત્યાં રહો ત્યાં સુધી સર્વ કરવામાં આવશે. એ રીતે પ્રીમિયમ ડ્રિન્ક્સનો પણ લાભ ઊઠાવી શકાય અને જો પહેલી એક-બે વખત વેઈટર/વેઈટ્રેસને જો તગડી ટિપ આપો તો તમને રહો ત્યાં સુધી પ્રીમિયમ ડ્રિન્ક્સ મળતાં રહેશે. બીજી નસીહત એ કે, તમારી હોટેલમાં તમારાં રૂમ સુધી કેમ પહોંચાય છે એ બરાબર સમજી લેવું. ત્યાંની લગભગ દરેક હોટેલ્સનાં રૂમ એ રીતે ગોઠવવામાં આવ્યા છે કે, તમે સહેલાઇથી ખોવાઈ જાઓ. તેનો હોટેલ્સને ફાયદો એ કે, જો તમે ટલ્લી હો અને તમને રૂમ ન મળે તો તમે ફરી પાછાં કસીનો જશો અને વધુ દાવ લગાવશો. વળી, રૂમ્સવાળા ફ્લોર પર સામાન્ય રીતે મદદ લેવા માટે બહુ સ્ટાફ પણ જોવા નહીં મળે એટલે રૂમ શોધવો અઘરો થઇ પડશે.

આ હતી રાયનની ટિપ્સ અને હવે પછી મારી અંગત અનુભવની ટિપ્સ. ત્યાં સમયનું ખાસ ધ્યાન રાખવું. બીજા દિવસે ચેક-આઉટ કરવાનું હોય તો તો ખાસ! દિવસ છે કે રાત એ જાણવું બહુ અઘરું છે ત્યાં કારણ કે, કસીનોઝમાં ક્યાંયે બારીઓ નહીં જોવા મળે અને દિવસ હોય કે રાત કસીનોઝમાં અંદર એટલો જ ઝળહળાટ અને એટલો જ પ્રકાશ રહેશે એટલે મગજ સમય નોટિસ નહીં કરી શકે. દિવસની રાત અને રાતનો દિવસ થયો એ સમય જોશો નહીં ત્યાં સુધી નહીં ખબર પડે. જો મોટાં ગ્રૂપમાં ગયાં હો અને બધે સાથે ફરતાં હો તો અલગ-અલગ ટેક્સી લેવા કરતાં એક લિમોઝીન હાયર કરવી વધુ સસ્તી પણ પડશે અને વધુ યાદગાર પણ. ત્યાંનાં બફેનો લન્ચ, ડિનર અથવા બ્રેકફસ્ટ માટે લાભ અચૂક લેવો. અમને એક બ્રેકફસ્ટ ફ્રી મળ્યો હતો. એટલી બધી વેરાઈટી કે, લગભગ પાંચેક મિનિટ અમે ચાલતાં રહ્યાં તો પણ ઓપ્શન્સ પૂરા ન થયાં! આ વાંચનારા મોટાં ભાગનાં લોકોને પાર્ટીઝ ગમતી હશે પણ તમે પાર્ટી-એનિમલ નહીં હો. જો તમે વેગસની ટ્રિપ પ્લાન કરતાં હો અને જુગારમાં રસ ન હોય તો વધુમાં વધુ બે રાત અને ત્રણ દિવસ વેગસ માટે પૂરતાં છે. એટલામાં તમે ત્યાંથી નીકળવા માટે આતૂર થઈ ચૂક્યા હશો.

વેગસની પહેલી રાત મારાં માટે બહુ સુંદર રહી હતી. હું આખી રાત પ્રમાણસર buzzed-on રહી હતી. કંટાળો આવે એટલી ઓછી પણ નહીં અને કંઈ યાદ ન રહે એટલી વધુ પણ નહીં. લોકો બાર-એક વાગ્યા આસપાસ એક્સેસમાંથી  બહાર નીકળીને જૂદી-જૂદી જગ્યાઓએ જવા લાગ્યા હતાં. હું જે ગ્રૂપ સાથે હતી એ ગ્રૂપમાં અમે બધાં લગભગ સાડા ચાર સુધી સાથે રહ્યાં હતાં. પછી એકસાથે જેમ મળતી જાય તેમ અલગ-અલગ ટેક્સીમાં બેસવા લાગ્યાં અને હોટેલ તરફ પ્રયાણ કર્યું. અમુક વચ્ચેથી જૂદા રસ્તે ગયાં અને મેકડોનલ્ડમાં મુકામ કર્યો અને પછી હોટેલ આવ્યાં અને અમે બાકીનાં સીધાં જ અમારાં રૂમ તરફ ગયાં. પાંચેક વાગ્યે હું ઊંઘી અને સાડા નવ આસપાસ ઊઠી. બહુ હેંગઓવર નહોતો પણ પૂરતી ઊંઘનાં અભાવે થોડો થાક લાગ્યો હતો. બાર વાગ્યે અમુક છોકરીઓએ ડાઉન-ટાઉન વેગસમાં શોપિંગ/વિન્ડો-શોપિંગ માટે જવાનું નક્કી કર્યું અને બાકીનાંએ મોટાં ભાગે આરામ કર્યો અથવા જૂદા-જૂદા કસીનોઝ તરફ પ્રયાણ કર્યું. હું કેલી સાથે શોપિંગ માટે ગઈ પણ એ ખોટો નિર્ણય હતો. હું વેગસ સ્ટ્રિપ પર બહાર ગઈ હોત અને કસીનોઝ એક્સ્પ્લોર કર્યાં હોત તેની કદાચ મને વધુ મજા આવી હોત.

એ રાત્રે જે લોકો સર્ક-ડિ-સોલેઇ માટે જવાનાં હતાં એ બધાંએ પાંચ વાગ્યે તૈયાર થઈને પાર્કિંગમાં નિર્ધારિત જગ્યાએ મળવાનું હતું. એ શો આરિયા ગ્રાન્ડ હોટેલમાં હતો. મારે શો નહોતો જોવો પણ બધાં સાથે પાર્ટી-બસનો અનુભવ લેવો હતો અને આરિયા અને નજીકનાં બીજા સ્થળો એક્સપ્લોર કરવા હતાં એટલે મેં તેમની સાથે જવાનું નક્કી કર્યું પણ પછી વેગસ પોતાની રીતે એક્સ્પ્લોર કર્યું. કદાચ એ ટ્રિપનો મારો ખોટામાં ખોટો નિર્ણય અને અનુભવ…