काव्य कोडियां ‘मरीज़’ – साधना जब

अनुवाद, मरीज़

સાધના જ્યારે જીવનની રાગિણી થઇ જાય છે,
રાતના અંધકારમાં એક રોશની થઈ જાય છે.

કલ્પનામાં જેટલી રખડે છે રેખા રૂપની,
જ્યાં કરું છું સંગઠિત તારી છબી થઇ જાય છે.

સુખમાં પણ એવી અસર હોતે તો આનંદ આવતે,
દુઃખની વાતા સાંભળીને દિલ દુઃખી થઇ જાય છે.

આદમીની એ મુસીબત મોતથી પણ છે વિશેષ,
જિંદગી પેાતાની જ્યારે પારકી થઈ જાય છે.

કોઈ એક દિનમાં સુખી થાતું હશે કોને ખબર,
પણ, છે જોયું કંઈક એક દિનમાં દુ:ખી થઈ જાય છે.

આ બધા નિષ્ફળ પ્રસંગો આ બધા ફિકા બનાવ,
થાય છે જો સંકલિત ત્યાં જિંદગી થઈ જાય છે.

આ હતાશા લઇને શું બેસી રહ્યો છે બહાર જા,
થોડું પાણી ઘરમાંથી નીકળી નદી થઈ જાય છે.

પ્રેમ કેવો ! એ બધી ભ્રમણા હતી કિંતુ ‘મરીઝ’,
કોઇ આવે છે તો થોડી દિલ્લગી થઇ જાય છે.

~ મરીઝ ~


साधना जब जीवन की रागिनी हो जाए,
रात के अँधेरे में एक रौशनी हो जाए।

ख़यालों में जितनी भटकती हैं रेखाएं रूप की,
जहाँ करूँ इकट्ठी तुम्हारी छवी हो जाए।

सुख में भी ये असर होता तो ख़ुशी होती,
दुःख की बातें सुनकर दिल दुःखी हो जाए।

आदमी की ये मुसीबत है मौत से भी बढ़कर,
ज़िंदगी अपनी जब परायी जो जाए।

कोई एक दिन में सुखी होता होगा किसे पता,
पर, देखे हैं कितने एक दिन में दुःखी हो जाए।

ये सारे नाकाम प्रसंग ये सारे फीके संजोग,
होते हैं जो संकलित वहाँ ज़िंदगी बन जाए।

ये निराशा लेकर क्या बैठे हो बाहर निकलो,
थोड़ा पानी घर से निकले तो नदी बन जाए।

प्यार कैसा! वो सारे भरम थे पर ‘मरीज़’,
कोई आए तो थोड़ी दिल्लगी हो जाए।

~ मरीज़ ~

काव्य कोडियां ‘मरीज़’ – नहीं वो बात

अनुवाद, मरीज़

નથી એ વાત કે પહેલાં સમાન પ્રીત નથી,
મળું હું તમને તે એમાં તમારું હિત નથી.

હવે કહેા કે જીવન-દાસ્તાન કેમ લખાય?
અહીં તો જે જે પ્રસંગેા છે સંકલિત નથી.

થયો ન હારનો અફસોસ કિંતુ દુઃખ એ રહ્યું,
કે મારા આવા પરાજયમાં તારી જીત નથી.

મળે ન લય તો ધમાલોમાં જિંદગી વીતે
કે કોઈ શેાર તો સંભળાવીએ જો ગીત નથી.

બીજી તરફ છે બધી વાતમાં હિસાબ હિસાબ,
અહીં અમારા જીવનમાં કશું ગણિત નથી.

એ મારા પ્રેમમાં જોતા રહ્યા સ્વાભાવિકતા,
કે મારો હાલ જુએ છે અને ચકિત નથી.

ભલે એ એક કે બે હા પછી ખતમ થઈ જાય,
મિલન સિવાય વિરહ તારો સંભવિત નથી.

જગતના દર્દ અને દુઃખને એ હસી કાઢે,
કરી દ્યો માફ હૃદય એટલું વ્યથિત નથી.

ફના થવાની ઘણી રીત છે જગતમાં ‘મરીઝ’,
તમે પસંદ કરી છે એ સારી રીત નથી.

~ મરીઝ ~


नहीं वो बात कि पहले जैसी प्रीत नहीं,
मिलूं मैं आपको इसमें आपका हित नहीं।

अब बताओ दास्ताँ-ए-ज़ीस्त कैसे लिखें?
यहाँ तो जो भी किस्से हैं संकलित नहीं।

हुआ न हार का अफ़सोस पर ग़म ये रहा,
कि मेरी ऐसी मात में तुम्हारी जीत नहीं।

मिले न लय तो धमाल में ज़िन्दगी बीते
कि कोई शोर तो सुनाएँ जो गीत नहीं।

उस तरफ हर बात पे हिसाब हिसाब,
यहाँ अपने जीवन में कुछ गणित नहीं।

वो मेरे प्यार में देखते रहे ज़ाहिरी
कि मेरा हाल देखते हैं और चकित नहीं।

चाहे वो एक या दो हाँ पर ख़त्म हो जाए,
मिलन बिना विरह तुम्हारा संभवित नहीं।

जग के दर्द और दुःख पर वो हंस दे,
कर दो माफ़ हृदय इतना व्यथित नहीं।

फ़ना होने के बहुत तरीके हैं जग में ‘मरीज़’,
आपने अपनाई है वो अच्छी रीत नहीं।

~ मरीज़ ~