ઓસ્ટિન ફોટોઝ – ૧

અમેરિકા, ઓસ્ટિન, ફોટોઝ

ઓસ્ટિનનાં ફોટોઝ બે ભાગમાં વહેંચાયા છે. આ પહેલા ભાગમાં સાન ફ્રાન્સિસ્કો એરપોર્ટથી મારી ફ્લાઈટ બોર્ડ કરવાથી માંડીને ઓસ્ટિન સ્ટેટ કેપિટોલ, બાર્ટન સ્પ્રિંગ્સ, કોન્ગ્રેસ બ્રિજ, હોસ્ટેલની આસપાસનાં અમુક ફોટોઝ વગેરે છે. એટલે કે, પહેલી સાંજ અને પહેલા દિવસનાં બધાં ફોટોઝ.

જ્યારે બીજા ભાગમાં બીજા આખા દિવસ અને પછીની સવારનાં એરપોર્ટના ફોટોઝ તો છે જ પણ એ આલ્બમ અનાયાસે જ આખો કળાનો આલ્બમ બની ગયો છે. તેમાં લગભગ બધાં જ ફોટોઝ મ્યુરલ્સ, કળાત્મક અથવા હાસ્યસ્પદ ચીજો અને પેઇન્ટિંગ્સનાં જ છે.

પહેલા આલ્બમ માટે રાબેતા મુજબ નીચે ક્લિક કરો.

IMG_20150904_184237-COLLAGE

ગૂડબાય ઓસ્ટિન!

અમેરિકા, ઓસ્ટિન

એ બપોરે કળાનાં કુંભમેળામાંથી – સાઉથ કોન્ગ્રેસથી બસ પકડીને હું ગ્રફીટી પાર્ક તરફ જવા લાગી. ફોનમાં જીપીએસ દસ મિનિટ બતાવતું હતું એટલે મને લાગ્યું કે, બહુ ચાલવું નહીં પડે. પણ, ફરી મેપ્સે દગો દઈ દીધો. એ ભયંકર તડકામાં વીસેક મિનિટ ચાલવું પડ્યું. એ એટલું આકરું લાગ્યું હતું કે, ગ્રફીટી પાર્કમાં અંદર તો મેં ફક્ત પાંચ મિનિટ માંડ વિતાવી હશે. ત્યાં પાર્કમાં દોરાતી તમામ ગ્રફીટીનાં ફોટોઝ એક માણસ પાડતો અને એ ફોટોઝની વિવિધ પ્રિન્ટ્સનાં કાર્ડ્સ, પોસ્ટકાર્ડ્સ વગેરે વેચતો. તેની દુકાન એક નાની ખુલ્લી વાન જેવી હતી. મારી લિફ્ટની રાહ જોતાં હું એ વાનમાં ગઈ. રીતસર ઓગળી ગઈ અંદર જઈને. એ માણસ આખો દિવસ તેમાં કઈ રીતે બેસતો હશે એ તો ભગવાન જ જાણે. લિફ્ટ આવ્યા પછી ફરી એર-કંડીશનરની એટલી રાહત થઇ કે ન પૂછો વાત! એ શેરી જો કે, સિંગલ-લેન હતી અને બરાબર હું હોસ્ટેલ જવા રવાના થઇ તે જ સમયે ત્યાં બંને બાજુથી ટ્રાફિક એટલો વધી ગયો હતો કે, અમને એ એક શેરીમાંથી બહાર નીકળતાં જ દસેક મિનિટ થઇ હશે. અંતે હોસ્ટેલ પહોંચી ત્યારે લગભગ સાડા ચાર જેવો સમય થયો હતો.

અંદર જઈને જોયું તો રૂમમાં એક નવી છોકરી આવી હતી. એ કોલેજ સ્ટુડન્ટ હતી. તેની સાથે થોડી વાત કરીને હું થોડી વાર ઊંઘવા માટે ગઈ. ઊઠીને પછી આગલી રાતે મળ્યાં હતાં એ જ બધાં લોકો સાથે ડીનર માટે અમે બહાર નીકળ્યાં. પ્લાન તો કોઈ સારા રેસ્ટોરાંમાં જઈને ટેકસન બાર્બેકયુ ખાવાનો હતો. પણ, એ જગ્યાનાં સજેશ્ચનમાં યેલ્પે દગો કર્યો અને અંતે હરી-ફરીને અમે ફૂડ ટ્રક પર જ આવ્યાં. ત્યાંથી ફરી પાછાં હોસ્ટેલ આવ્યા ત્યારે મારાં રૂમમાં બીજી એક નવી છોકરી આવી હતી. તેની સાથે વાત કરી તો ખબર પડી કે, એ મૂળ પર્થની હતી અને સાઉથ અમેરિકા એક મહિના જેવો સમય ટ્રાવેલ કરીને ત્યારે યુ.એસ.એ ટ્રાવેલ કરવા આવી હતી. તેને મેં રાત્રે સાથે બહાર આવવાનું ખૂબ કહ્યું. પણ, એ ત્યાં એક જ દિવસ રોકાવાની હતી અને તેની પાસે બે બેગ ભરીને કપડાં હતાં જે તેને આગળ વધતાં પહેલાં ધોવા પડે તેમ હતાં. એટલે સાથે બહાર જવાનો પ્લાન પડતો મુકાયો પણ રૂમમાં સારી એવી વાત-ચીત થઇ ગઈ.

તેનું નામ સેરા હતું. તેને મેં સિડની અને મેલ્બર્નનાં છોકરાંઓ વિશે જણાવ્યું અને પર્થની કોઈ પ્રવાસી મળી એ વિશે આશ્ચર્ય વ્યક્ત કર્યું. ત્યારે તેણે મને પર્થની બીજી બે છોકરીઓ વિશે જણાવ્યું. એ સાંજે હું કોમન રૂમમાં બેઠી હતી અને એક ઇંગ્લિશ છોકરી સાથે વાત કરી રહી હતી ત્યારે એક પછી એક લોકો રૂમમાં અંદર આવવા લાગ્યાં અને મારાં આશ્ચર્યે તેમાંનાં ચાર વેસ્ટર્ન ઓસ્ટ્રેલિયાનાં હતાં. સેરાએ જે બે છોકરીઓની વાત કરી હતી એ બંને છોકરીઓ ન્યુ-યોર્કમાં રહેતી અને કામ કરતી હતી. હજુ તેમની સાથે વાતો જામી જ હતી ત્યાં તો મેલ્બર્નનાં બે છોકારાઓ પણ આવી પહોંચ્યા અને અંતે સેરા આવી. આમ, એ રૂમ જાણે પૂરેપૂરો ઓસ્ટ્રેલિયન રૂમ બની ગયો હતો. એ બેઠક લગભગ એકાદ કલાક જેવી ચાલી અને પછી બધાંએ સાથે બહાર જવાનું નક્કી કર્યું રેડ રિવર ડિસ્ટ્રિક્ટ તરફ.

આમે કુલ નવ લોકો સાથે બહાર ગયાં હતાં એટલે એક ઉબરમાં એક વધારે વ્યક્તિએ જવું પડે તેમ હતું. ઓસ્ટ્રેલિયામાં સામાન્ય રીતે કોઈ કારમાં પાંચ કરતાં વધુ વ્યક્તિઓનું બેસવું ગેરકાનૂની છે. પણ, અમેરિકામાં એવો કોઈ નિયમ નથી એ જાણીને મને નવાઈ લાગી. અમે રેડ રિવર પહોંચ્યાં ત્યારે હું તો આભી બનીને જોઈ રહી. રીતસર ચાર બ્લોક ઉત્તર-દક્ષિણ અને ચાર બ્લોક પૂર્વ-પશ્ચિમ શેરીઓ વાહનો માટે બંધ કરી દેવામાં આવી હતી. આપણે ત્યાં દિવાળી વખતે મુખ્ય બજારો ફક્ત રાહદારીઓ માટે ખુલ્લી હોય છે તેમ. પણ, અહીં એવું દર વીકેન્ડ પર થતું! એ વિસ્તારમાં ફક્ત પબ્સ, ક્લબ્સ અને રેસ્ટોરાં/ઈટરિઝ જ હતાં અને જ્યાં જુઓ ત્યાં માણસોનો દરિયો.

કોઈને પણ ત્યાંની સારી જગ્યાઓની વધુ માહિતી નહોતી. એટલે, અમને બહારથી ઠીક લાગી તેવી એક જગ્યામાં અમે બધાં ઘુસી ગયાં. અંદર ડ્રિન્ક્સ એકદમ સસ્તાં હતાં. પણ, મ્યુઝિક મોટાં ભાગે રેપ જ હતું. ત્યાંનું ક્રાઉડ પણ થોડું વિચિત્ર અને ઘણું બધું મનોરંજક હતું. અમે થોડો સમય તો ફક્ત આસપાસ જોતાં રહ્યાં અને હસતાં રહ્યાં. બે-ત્રણ ડ્રિન્ક્સ પછી બધાં કંટાળ્યા એટલે અમે બહાર નીકળીને ચાલતાં જતાં નવી જગ્યા શોધવા લાગ્યાં. અંતે એક રૂફટોપ બારમાં મુકામ કર્યો. તેની અગાશી વિશાળ હતી. મારે જો કે, એ ગરમીમાં બહુ બહાર રહેવું નહોતું. પણ, બધાંની એ ઈચ્છા હતી એટલે તેને માન આપીને હું પણ ગઈ હતી. એ જગ્યા હતી અદ્ભુત. પણ, મને કદાચ ત્યાં શિયાળામાં વધુ મજા આવી હોત.

કમિલ નામની એક ડાલસની છોકરી અને મેટ નામનો એક સિએટલનો છોકરો મારાં સારાં મિત્ર બની ગયા હતા એટલે એ રાત્રે જ્યાં પણ ગયાં ત્યાં દરેક જગ્યાએ અમે ત્રણ લગભગ સાથે જ ફર્યાં હતાં. હું ઘણાં સમયથી ઊભી રહીને થાકી ગઈ હતી એટલે એ અગાશી પર એક સ્ટેજ જેવું કંઇક લગાવેલું હતું તેનો ઓટલો કરીને બેસી ગઈ. થોડાં જ સમયમાં કમિલ પણ મારી સાથે જોડાઈ અને મેટ પણ. અમે ઘણી વાતો કરી હતી અને થોડી વાર પછી હું ખૂબ થાકી હતી એટલે હોસ્ટેલ તરફ રવાના થઇ. એ બધાં ત્યાં રહ્યાં હતાં અને વધુ સમય રહેવાનાં હતાં. પછીનાં દિવસે સવારે સાડા દસે મારી ફ્લાઈટ હતી. પણ, આઠેક વાગ્યે તો ઊઠી જ જવું પડે એમ હતું. એટલે, એ રીતે પણ સારું થયું હતું કે, હું વહેલી જતી રહી હતી.

પછીનાં દિવસે સવારે સમયસર ઊઠીને એરપોર્ટ તરફ રવાના થઇ. મારો લિફ્ટ ડ્રાઈવર બહુ મજાનો માણસ હતો. એ ત્યાં કોઈ સ્ટાર્ટ-અપ કંપનીમાં ચીફ ઓપરેશનલ ઓફિસર તરીકે કામ કરતો હતો પણ અચાનક પૈસાની તંગીનાં કારણે કંપની બંધ પડી ગઈ અને એ નવી જોબ મળે ત્યાં સુધી લિફ્ટ માટે ડ્રાઈવિંગ કરી રહ્યો હતો. તેણે સમયસર મને એરપોર્ટ પહોંચાડી અને હું સિક્યોરિટી ચેક વગેરે પતાવીને અંદર ગઈ તો જાણ્યું કે, એ એરપોર્ટ રાત્રે જેટલું કલાત્મક લાગતું હતું, દિવસનાં સમયમાં તેનાંથી પણ દસ ગણું વધારે કલાત્મક છે. એક પણ બ્લોક પેઈન્ટીન્ગ વિનાનું કે કોઈ પણ પ્રકારનાં આર્ટ વિનાનો નહોતો. મેં નજીકથી પણ બહુ જ અવલોકન કર્યું અને ફોટો લેવામાં પણ એટલો જ સમય લીધો. ઓસ્ટિનથી હું ઘણી બધી પ્રેરણા લઈને નીકળી હતી.

ઓસ્ટિન – સાઉથ કોન્ગ્રેસ

અમેરિકા, ઓસ્ટિન

આ દિવસે પણ મારે વહેલું ઊઠવું હતું પણ અંતે દસ વાગ્યા આસપાસ જ ઊઠી શકાયું. એ સવારે માઈક ઓસ્ટિનથી જવાનો હતો એટલે સવારે તેને રસોડામાં જઈને મળીને હું સાઉથ કોન્ગ્રેસ તરફ જવા નીકળી. આગલાં દિવસે એક લિફ્ટ ડ્રાઈવરે મને ગ્રફીટી પાર્ક નામની એક જગ્યા જોવાનું કહ્યું હતું એટલે વળતાં ત્યાં પણ જવાનો ઈરાદો હતો. મારી હોસ્ટેલથી એક બસ સીધી જ ત્યાં જતી હતી એટલે હું તેમાં ચડી ગઈ. સાઉથ કોન્ગ્રેસ એ બીજું કંઈ નહીં પણ ઓસ્ટિનની પ્રખ્યાત મોટી કોન્ગ્રેસ સ્ટ્રીટનાં દક્ષિણ છેડે આવેલો એક વિસ્તાર છે.

આ જગ્યાની માહિતી મને આગલી રાત્રે ક્રિસ પાસેથી મળી હતી. મેં જયારે તેને કહ્યું કે, લન્ચ વખતે હું કોન્ગ્રેસ સ્ટ્રીટ પર હતી અને એ મને બહુ ખાલી લાગી લાગી હતી ત્યારે તેણે મને સાઉથ કોન્ગ્રેસ વિશે જણાવ્યું હતું અને એ વિસ્તાર ઓછાંમાં ઓછો એક વખત જોવાની ભલામણ કરી હતી. મને કહેવામાં આવ્યું હતું તેમ બસ ત્યાંથી પસાર થઇ ત્યાં જ હું સમજી ગઈ હતી કે, આ જ એ વિસ્તાર હોવો જોઈએ. ત્યાં ઘણી બધી નાની દુકાનો, ખાણી-પીણીનાં સ્થળો અને ઘણાં બધાં લોકો નજરે પડતાં હતાં. હું એક સ્ટોપ પર ઉતરી ગઈ અને એક પછી એક દુકાનો જોવા લાગી. બધી જ દુકાનોમાં સુંદર કળાત્મક ચીજો તો હતી જ. પણ, સાથે સાથે એર-કંડીશનરની રાહત પણ હતી. જે, એ તડકામાં અમૂલ્ય લાગતી હતી. થોડી વારમાં ભૂખ લાગી એટલે મેં જમવાની કોઈ જગ્યા શોધવા માટે યેલ્પ ખોલ્યું. ત્યાં આસપાસ પિત્ઝા, બર્ગર્સ અને સેન્ડવિચિસ સિવાય કંઈ દેખાતું નહોતું અને બાકી ફૂડ ટ્રક હતાં જેનાં માટે બહાર બેસવું પડે. એટલા તડકામાં બહાર બેસવાની મારી કોઈ જ ઈચ્છા નહોતી અને મારે કંઇક ગરમ ખાવું હતું.

એક જગ્યા મળી પણ ગઈ અને ગૂગલ મેપ્સમાં એ ચાર બ્લોક દૂર દેખાતી હતી એટલે હું એ તરફ જવા લાગી. પણ, એ તડકામાં ચાર બ્લોક ચાર કલાક જેવાં લાગ્યાં હતાં. વળી, અંદરની શેરીઓમાં ઘરો સિવાય ખાસ કંઈ રસપ્રદ હતું નહીં એટલે એ અંતર વધુ લાંબું લાગતું હતું. જો કે, એ ઉજ્જડ રસ્તે પણ નસીબજોગે મને એક સુંદર નાનો પુલ અને તેમાંથી પસાર થતો એક વહેળો જોવા મળ્યાં હતાં. એ સ્થળે પહોંચ્યા પછી તો સૌથી મોટી નિરાશા થઇ. એ જગ્યા પણ ખરેખર તો એક ફૂડ-ટ્રક જ હતી. તેની પાસે બીજું એક રેસ્ટોરાં હતું તેનું મેન્યુ જોવા હું થોડી વાર અંદર ગઈ પણ તેમાંયે કંઈ ખાસ જામે એવું નહોતું અને લાંબી રાહ જોવી પડે તેમ હતી એટલે ત્યાંથી ફરી બે બ્લોક જેવું ચાલીને પાછી સાઉથ કોન્ગ્રેસ સ્ટ્રીટ પર આવી. ગરમી બહુ લાગી હતી એટલે સૌથી પહેલાં તો જે સૌથી પહેલો દેખાયો એ સ્ટોરમાં અંદર ચાલી ગઈ અને પછી ઠંડા મગજે શું ખાવું એ વિચારવાનું રાખ્યું. અંતે સાઉથ કોન્ગ્રેસ પર જ ચાલવાનું શરુ રાખવાનું અને જ્યાં કંઈ સારું દેખાય ત્યાં રોકાઈ જવાનું નક્કી કર્યું.

એક સ્થળ સારું લાગ્યું પણ અંદર જવા માટે લાંબી લાઈન હતી એટલે માંડી વાળ્યું. ત્યાં મારું ધ્યાન ‘રોબો સુશી’ નામની એક જગ્યા પર ગયું. તેનાં વિચિત્ર પિંક ફોન્ટને કારણે બહારથી એ જગ્યા બહુ gimmicky લાગતી હતી. ઇન્ટીરીયર ફેન્સી જોવાલાયક હશે, ઓવર-પ્રાઈસ્ડ હશે અને જમવામાં કંઈ ખાસ નહીં હોય તેવું લાગ્યું હતું. પણ, એ સમયે મારી પાસે બીજા સારા ખાસ વિકલ્પો નહોતાં અને ભૂખ ખૂબ લાગી હતી એટલે હું વધુ વિચાર્યા વિના અંદર ચાલી ગઈ. અંદર જઈને જોયું તો ઇન્ટીરીયર ફક્ત સારું જ નહીં, અદ્ભુત હતું! એ નાનકડી જગ્યાને જે રીતે સજાવવામાં આવી હતી એ જોઇને હું ખૂબ ખુશ અને અવાચક થઇ ગઈ હતી. ત્યાંની દરેક દિવાલ પર સુંદર મ્યુરલ્સ હતાં અને બે-ત્રણ બેઠકો હિંચકા જેવી હતી. કલર કોમ્બીનેશન પણ બહુ સુંદર હતું. મને સુશી-બાર પર એક જગ્યા આપવામાં આવી. મેં મેન્યુ ખોલ્યું તો વેજીટેરીયન સિલેકશન પણ સારું હતું અને ભાવ પણ વ્યાજબી. ઓન્ત્રે એકદમ સ્વાદિષ્ટ! અહો આશ્ચર્યમ્! પછી તો આરામથી મેં ત્યાં ત્રણ-કોર્સનું લન્ચ કર્યું. આજ સુધી ટ્રાય કરેલી બધી જ વેજીટેરીયન સુશીમાં એ સુશી સૌથી સ્વાદિષ્ટ છે. સુશીનાં જૂદા-જૂદા પડોનાં સ્વાદોનું પરફેક્ટ બેલેન્સ! ગ્રીન-ટી અને કૉફી ફ્લેવરનાં મોચી (જાપાનીઝ ડીઝર્ટ) પણ સારાં હતાં. Talk about judging a book by its cover! (Which is usually a wise choice when picking up completely unknown books you know nothing about, with some exceptions, I think. :P) એ બધાં પછી પણ મારું લન્ચ ટિપ સાથે પચ્ચીસ ડોલરની અંદર પતી ગયું હતું – એ પણ મોટું આશ્ચર્ય હતું.

ત્યાર પછી હું સાઉથ કોન્ગ્રેસ પર જે દિશામાંથી આવી હતી એ જ દિશામાં પાછી ફરી. કારણ કે, ત્યાં અમુક રસપ્રદ શોપ્સ હતી જે મેં આ લન્ચની માથાકૂટમાં જોઈ નહોતી અને જોવા માટે મગજમાં નોંધી રાખી હતી. એક શોપમાં બહાર ડિસપ્લેમાં સુંદર મોટાં અરીસા અને અમુક વસ્તુઓ જોઈ તો એવું લાગ્યું હતું કે, એ એન્ટીક શોપ હશે અને એવું ધારીને હું અંદર ગઈ. પણ, અંદર જઈને જોયું તો ઓહોહો! એ જગ્યા બિલકુલ અણધારી નીકળી. ત્યાં એન્ટીક વસ્તુઓ તો હતી જ પણ એ નવી અને જૂની વસ્તુઓનો કુંભ-મેળો હતો. ત્યાં દુનિયાનાં જૂદા-જૂદા દેશોની કળાત્મક વસ્તુઓનાં અલગ-અલગ મોટાં જૂથ હતાં. અંદર જતાં જ ડાબા હાથ પર સૌથી પહેલી ભારતીય ઉપખંડની વસ્તુઓ હતી. ત્યાં આપણા કચ્છનું ઘણું બધું જોવા મળ્યું હતું. કચ્છનાં ભરતકામ કરેલાં તોરણો અને ચણીયા અને સિંધ-પાકિસ્તાનમાં ભરેલી સુંદર કુર્તી! આગળ ઈરાન, મોરોક્કો, મોરોક્કન માર્કેટ માટે બનેલી ફ્રેંચ વસ્તુઓ, સાઉથ અમેરિકન, ઈજિપ્શિયન, વિયેતનામીઝ, કમ્બોડિયન વગેરે ઘણાં બધાં દેશની ઘણી બધી વસ્તુઓ હતી. નાનામાં નાનીથી માંડીને મોટામાં મોટી વસ્તુઓ! મહાકાય અરીસા, તલવારો, ઘરેણાં, ઘડાં, કપડાં, હાથેથી બનાવેલાં સાબુ અને તેની સુંદર સાબુદાનીઓ, ઘર-સજાવટની વિચારી ન હોય તેવી વસ્તુઓ અને ‘આદર્શ બાલક’નાં આપડે ત્યાં શાળાઓમાં લગાવવામાં આવતાં પ્રખ્યાત પોસ્ટર્સ પણ!

એ જગ્યામાં મેં ઓછામાં ઓછાં બે કલાક વિતાવ્યા હશે અને અંતે બે વસ્તુઓ લીધી હતી. એક ક્યૂટ ગધેડો કમ્પ્યુટર પર બેઠો હોય તેવું નાનું આર્ટિકલ અને બીજી એક ટચૂકડી બેગમાં સમાયેલી બીજી પોર્ટેબલ બેગ. એ બંને બેગ્સ પર ‘ગર્લ વિથ અ પર્લ ઈયરરિંગ’ નામનું પેલું પ્રખ્યાત પેઈન્ટિંગ હતું જે મને ખૂબ ગમતું હતું. એ બનાવનાર બ્રાન્ડનું નામ પણ યથાર્થ હતું – ‘wearable art’. એ ઉપરાંત બીજી પણ એક સુંદર વસ્તુ હતી જે મને અતિશય ગમી હતી પણ મેં ખરીદી નહોતી. ક્લાસિક પુસ્તકોનાં કોઈ પાનાંની પ્રિન્ટ પર એક નાનું સુંદર પશુ કે પક્ષીનું પેઈન્ટિંગ હતું. એ કન્સેપ્ટ બહુ સરસ હતો. પણ, હું આ ઘરમાં મારાં પોતાનાં પેઈન્ટિંગ પણ નથી લગાવતી ત્યાં હું એ રાખીશ ક્યાં એ વિચારીને એ લેવાનું પડતું મૂક્યું હતું. એ શોપમાં જે બે-અઢી કલાક હું ફરી હતી તેમાં મેં મારી મમ્મીને ઢગલાબંધ મેસેજિસ કર્યા હતાં તેને કહેવા માટે કે, હું તેને કેટલી યાદ કરતી હતી. જો એ ત્યાં હોત તો એ શોપમાં અમે સાંજ સુધી તો રહ્યાં જ હોત અને તોયે અમને સમય ઓછો પડત. એ હસ્તકળાની ચાહક અને પારખુ છે. હાથની કળા મને તેની પાસેથી વારસામાં મળી છે. આપણે ત્યાંની લાખો સ્ત્રીઓની જેમ તેની પાસે દુનિયાની જૂદી-જૂદી કળાઓની કે મોડર્ન આર્ટની ખબર ભલે ન હોય પણ તેની પાસે ઝીણી કારીગરીને જોવાનો અને સમજીને વખાણવાનો પૂરો રસ છે. ક્લાસિક વિક્ટોરિયન, મિડલ ઈસ્ટર્ન કે ભારતીય કળાને જ્યારે પણ જોઉં અને માણતી હોઉં છું ત્યારે મારી સૌથી પહેલી કળાગુરુ – મમ્મીને યાદ કર્યા વિના રહી નથી શકતી. એ નહીં હોય ત્યારે પણ આવા સમયે તેને યાદ કર્યા વિના રહી નહીં શકું.

ઓસ્ટિન – પહેલી સાંજ

અમેરિકા, ઓસ્ટિન

કોન્ગ્રેસ બ્રિજથી પાછા ફરતાં બહુ ખાસ જમવાની ઈચ્છા નહોતી અને ફરી બસમાં ક્યાંયે જવાની ઈચ્છા તો બિલકુલ નહોતી. એટલે, જમવા માટે કોઈ સારી જગ્યા શોધવાને બદલે બસ-સ્ટોપથી હોસ્ટેલ ચાલતાં રસ્તામાં એક ટાકો-શોપમાં જ કંઇક ખાવાનું પસંદ કર્યું. જમીને હોસ્ટેલ પાછી ફરી ત્યાં સુધીમાં લગભગ નવેક વાગ્યા હતાં. રૂમમાં ગઈ તો ત્યાં એક નવી છોકરી આવી હતી. તેની સાથે થોડી વાત થઇ પછી હું હોસ્ટેલનાં લાઉન્જમાં ગઈ. ત્યાં બધાં બેઠાં હતાં અને પબ-ક્રોલિંગ માટે જવા તૈયાર હતાં એટલે હું પણ તેમની સાથે જોડાઈ. તેમાં એક છોકરો સિડનીનો અને બે મેલ્બર્નનાં હતાં એટલે અમને વાત કરવા માટે ઘણાં વિષયો મળી રહ્યાં.

શરૂઆત અમે હોસ્ટેલથી બે મિનિટ ચાલીને જવાય તેવાં એક પબથી કરી. હોસ્ટેલનાં રહેવાસીઓને ત્યાં બે ફ્રી ડ્રિન્ક્સ પણ મળતાં હતાં એટલે બધાંની સૌથી પહેલી પસંદગી એ જ જગ્યા હતી. અમારું લગભગ સાતેક લોકોનું ગ્રૂપ હતું જેમાં હું મેલ્બર્નનાં એક છોકરા સિવાય કોઈને ખાસ ઓળખતી નહોતી. મારી આ ટ્રિપમાં મારાં કોઈ બહુ ખાસ મિત્રો નથી બન્યાં એટલે લગભગ બધાંનાં નામ મને ભૂલાઈ ગયાં છે. પણ, આ કહાની માટે એ મેલ્બર્નનાં છોકરાને આપણે માઈક કહીશું. માઈક એકદમ મળતાવડો હતો અને તેને જ્યાં જાય ત્યાંનાં લોકલ માણસો સાથે ભળી જવાનો અને તેમની સાથે પાર્ટી કરવાનો બહુ શોખ હતો. એટલે, અહીં પણ તેને ત્રણ છોકરીઓ અને એક છોકરો – એમ ચાર કોલેજનાં વિદ્યાર્થીઓનું ગ્રૂપ મળી ગયું. પછી તો બહાર અમે બધાં એ સ્ટુડન્ટસ સાથે બેઠાં. એ ચારે બહુ મળતાવડા હતાં એટલે અમારી વાતો ખૂબ જામી.

થોડી વાર પછી કોઈ નવી જગ્યાએ જવાની વાત થઇ તો અમારાં હોસ્ટેલનાં મિત્રોને રેડ રિવર ડીસ્ટ્રીક્ટ જવું હતું પણ આ કોલેજીયન્સ એ જગ્યાએ વારંવાર જતાં એટલે તેનાંથી કંટાળેલા હતાં. તેમને બીજી કોઈ જગ્યાએ જવું હતું. અંતે મેં અને માઈકે કોલેજીયન્સ સાથે જવાનું નક્કી કર્યું અને બાકી બધાં રેડ રિવર ગયાં. તેમાંથી એક છોકરી હેના ડ્રાઈવ કરીને આવી હતી એટલે એ અમને બધાંને કોઈ નવાં ક્લબિંગ ડીસ્ટ્રીક્ટમાં લઇ ગઈ. બીજી છોકરી ત્યાં પબ્સમાં જવા માટે લીગલ ઉંમરની નહોતી. પણ, એ ઘણી મોટી લાગતી અને તેની પાસે ફેક આઈડી પણ હતું એટલે અમને ક્યાંયે જવામાં વાંધો ન આવ્યો. એ આખી રાત બિલકુલ random હતી. Random in a good way!

હેના બહુ હોશિયાર હતી. અમે જે ક્લબમાં ગયાં હતાં એ એકદમ પેક હતો. પણ, તેનાં પાછળનાં દરવાજેથી બાજુનાં બારમાં આવી-જઈ શકાતું હતું. એટલે, ડ્રિન્ક્સ લેવા અમે બાજુનાં બારમાં જતાં અને પાર્ટી અમે આ હેપનિંગ ક્લબમાં કરતાં. એ ક્લબમાં મ્યુઝિક સાથે વિડીઓઝ પણ ટીવી સ્ક્રીન પર વાગતાં હતાં. મારાં અને માઈક માટે એ પ્લેલિસ્ટ સૌથી bizarre પ્લેલિસ્ટ હતું. અમે પહેલાં ક્યારેય જોયાં ન હોય તેવાં ગીતો વાગી રહ્યાં હતાં. એ ગીતો હતાં એકદમ ગ્રૂવી અને ફન્કી પણ એટલાં વિચિત્ર કે ન પૂછો વાત. પણ અમને તરત જ સમજાઈ ગયું હતું કે, આ પ્લેલીસ્ટ એ આ ક્લબનું એક અલાયદું વાતાવરણ બનાવે છે. તેની વિચિત્રતા જ તેની ખાસિયત છે અને તેમનું એક cult following છે. તેમાં એક ગીત હતું જેનાં વિડીઓ પર અમે બંને ખૂબ હસ્યા હતાં અને તેનો કેચ-ફ્રેઝ અમને બરાબર યાદ રહી ગયો હતો. ‘આઈમ અ રીચ બીચ; આઈમ અ રીચ બીચ’. (પાછાં ફરીને ખબર પડી કે, એ વિડીઓ બનાવ્યો છે એ બેન્ડ છે ‘die anterwood’ અને એ લોકો આવું જ વિચિત્ર મ્યુઝિક અને વિડીઓઝ બનાવે છે)

ત્યાં એ ગ્રૂપનાં છોકરાએ (તેને આપણે ક્રિસ કહીશું) મને ટૂ-સ્ટેપ આવડે છે કે નહીં તે પૂછ્યું. મેં તેને ટૂ-સ્ટેપ એટલે શું એ જણાવવા કહ્યું અને તેણે કહ્યું કે, ત્યાં સાઉથમાં એ ડાન્સ બહુ પ્રખ્યાત છે. એ બહુ સહેલો છે અને લોકો કન્ટ્રી મ્યુઝિક પર એ કરતાં હોય છે. પછી તો મેં તેને એ શીખડાવવા માટે આગ્રહ કર્યો. નસીબજોગે બાજુનાં ક્લબમાં – જ્યાંથી અમે ડ્રિન્ક્સ લેતાં હતાં ત્યાં, કન્ટ્રી મ્યુઝિક ચાલતું હતું. જો કે, ત્યાંની રાત સમાપ્ત થવા આવી હતી એટલે છેલ્લી અડધી કલાક જેવો સમય જ્યાં સુધી ક્લબ ચાલુ રહ્યો ત્યાં સુધી અમે ટૂ-સ્ટેપ ડાન્સ કર્યો. પછી ત્યાંથી અમને હેના બીજા એક ક્લબમાં લઇ ગઈ. તેની આઉટડોર પાર્ટી બહુ જ મસ્ત હતી. જો કે, ગરમી મારાં માટે એટલી અસહ્ય હતી કે, એટલી રાત્રે પણ હું એ ગરમીમાં ઓગળી રહી હતી. પણ, ત્યાં ડીજે સાથે સ્ટેજ પર એક માણસ ટી-શર્ટ વિના ડાન્સ કર્યો હતો. એટલો સરસ કે, તેને જોઇને કોઈ પણને વધુ નાચવાનું જોર આવી જાય! હેનાએ મને તેનાં વિશે વધુ કહ્યું હતું કે, એ ડીજે ખરેખર એટલો સારો નથી પણ એ ડીજે અને તેની સાથે આ ડાન્સરની જોડીનાં જ પૈસા છે! તેનાં મ્યુઝિક સાથે આ એટલો સારો ડાન્સ કરે છે કે, એ બંનેની ખૂબ માંગ છે ઘણાં બધાં કલબ્સમાં.

એ સ્થળેથી પછી હેના અને બીજી છોકરી બંને અલગ પડી ગયાં અને હું અને માઈક ક્રિસ અને તેનાં ફ્લેટ-મેઇટ સાથે બીજા એક નાના બારમાં ગયાં. ત્યાં મસ્ત પૂલ ટેબલ અને ડાર્ટ-બોર્ડ હતાં એટલે શરૂઆતમાં તો અમે ફક્ત રમતો રમ્યાં. પછી હું થાકી પણ તેમને હજુ પાર્ટી કરવી હતી એટલે હું લિફ્ટમાં વહેલી હોસ્ટેલ જતી રહી. પછીનો દિવસ ઓસ્ટિનમાં મારો છેલ્લો આખો દિવસ હતો એટલે એ દિવસે સવારે મારે થોડું વહેલું પણ ઊઠવું હતું અને સાઉથ કોંગ્રેસ નામની એક પ્રખ્યાત જગ્યાએ જવું હતું.

ઓસ્ટિન – પહેલો દિવસ

અમેરિકા, ઓસ્ટિન

સવારે દસ વાગ્યા આસપાસ હું ઊઠી અને ત્યારે રૂમમાં મારાં અને બીજી એક છોકરી સિવાય કોઈનો સામાન નહોતો પડ્યો. ફટાફટ નાહીને હું તૈયાર થઇ ગઈ. આગળની પોસ્ટમાં જણાવ્યા પ્રમાણે દર બે ડોર્મ વચ્ચે એક બાથરૂમ હતું એટલે જયારે જાઓ ત્યારે બે બારણાં બંધ કરવાનું અને બહાર આવો ત્યારે બંને બારણાં ખોલવાનું યાદ રાખવું પડતું. બહાર જતાં પહેલાં મેં ઇયનને મેસેજ કર્યો જો તેને મારી સાથે બહાર આવવું હોય તો એ પૂછવા માટે. પણ, તેનો કોઈ જવાબ ન આવ્યો એટલે પછી હું એકલી જ ઓસ્ટિન જોવા નીકળી પડી. અગિયાર વાગ્યા આસપાસ હું બહાર નીકળી ત્યારે ત્યાં વરસાદ પાડવાનો હજુ બંધ જ થયો હતો અને આકાશ વાદળછાયું હતું. તરત જ મારાં ચશ્મા પર ભેજ લાગી ગયો. ત્યાંની હવામાં ખૂબ ભેજ હતો અને ગરમી પણ પુષ્કળ. જાણે ઓસ્ટ્રેલિયાની ગરમી અને એશિયાનો ભેજ. હોસ્ટેલથી ફક્ત એક-દોઢ મિનિટ દૂર એક બસ સ્ટોપ હતું ત્યાંથી મેં ટેક્સસ-કેપિટોલ તરફ જવા માટે બસ પકડી, જે પંદરેક મિનિટમાં કેપિટોલ સુધી પહોંચાડતી હતી. બસમાંથી નીચે ઉતારી તેવો તરત ફરી ચશ્મા પર ભેજ લાગી ગયો.

કેપિટોલની આસપાસ ખૂબ હરિયાળી છે અને સુંદર બગીચો છે. તેનો ફોટો પાડવા મેં મારો SLR કાઢ્યો. પણ, નકામું. કેમેરા પર પણ ભેજ લાગેલો હતો અને હું ગમે તેટલો કાચ સાફ કરવાનો પ્રયત્ન કરું એ જતો જ ન હતો. અંતે મેં ફોનનો કેમેરા જ વાપરવાનું વ્યાજબી સમજ્યું અને આગળ વધી. કેપિટોલ જોવા માટે લાંબી લાઈન હતી જે અપેક્ષિત હતું કારણ કે, લોન્ગ-વીકેન્ડ. એ ગરમી અને તડકામાં દસ મિનિટ ઊભું રહેવું પણ દસ કલાક જેવું લાગતું હતું. પંદરેક મિનિટ પછી હું છાયા સુધી પહોંચી અને પછી બે-એક મિનિટમાં અંદર જવા મળ્યું. ત્યારે કેપિટોલ જેવું હોય તેવું પણ સૌથી પહેલી ખુશી તો એર-કંડીશનમાં આવ્યાની થઇ. નસીબજોગે બરાબર હું પહોંચી ત્યારે જ એક સરકારી ટૂર ગાઈડ કેપિટોલની ટૂર શરુ કરી રહ્યો હતો જેમાં હું જોડાઈ ગઈ. તેની પાસેથી કેપિટોલનાં જૂદા-જૂદા ભાગો જોતાં ત્યાંનાં સ્થાનિક ઈતિહાસ વિશે અને અમેરિકાનાં ઈતિહાસમાં ટેક્સસનાં ભાગ વિશે ઘણી રસપ્રદ માહિતી મળી.

એ ઈમારત વિશે હું અહીં બહુ કહી તો નહીં શકું પણ એટલું જરૂર કહીશ કે, કેપિટોલ ખરેખર ખૂબ સુંદર અને ઓછામાં ઓછી એક વખત મુલાકાત લેવા જેવી જગ્યા છે. ત્યાંની ટૂર પૂરી કરીને મેં નજીકની એક આર્ટ-ગેલેરી જોવા જવાનું નક્કી કર્યું અને એવા તડકામાં દસેક મિનિટ જેવું ચાલવાનો નિર્ણય કર્યો કારણ કે, ગેલેરી બહુ દૂર નહોતી. પણ, ત્યાં જઈને જોયું તો ગેલેરી બંધ. પછી ત્યાં આસપાસ ખાવાનું કંઈ શોધવાનું શરુ કર્યું. મારે પિત્ઝા અને નાચોઝ સિવાયનું કંઈ પણ ખાવું હતું પણ એ સિવાય ખાસ કંઈ ત્યાં દેખાતું નહોતું એટલે યેલ્પની મદદ લઈને એક ટર્કીશ જગ્યાએ જવાનું નક્કી કર્યું. જગ્યા થોડી દૂર હતી એટલે ‘લિફ્ટ’ની મદદ લીધી ત્યાં પહોંચવા માટે. એ જગ્યા શહેરનાં મધ્યથી થોડી બહાર હતી એટલે ઓસ્ટિનનું સબર્બ જોવાનો પણ મોકો મળી ગયો. ત્યાંની આસપાસની હરિયાળી અને ઘરોનાં બાંધકામે મને મેન્ગલોરની યાદ અપાવી દીધી. એ ટર્કીશ જગ્યાએ મેં ફલાફલ રોલ ખાવાનું પસંદ કર્યું અને યેલ્પનાં કહેવા મુજબ એ જગ્યા ખરેખર સારી હતી. જો કે, એ દુકાન હતી ખૂબ નાની. ત્યાં બેસવા માટે ફક્ત પાંચ વ્યક્તિઓ બેસી શકે તેવાં બે ટેબલ જ હતાં.

ખાવાનું લઈને હું બેઠી કે, તરત ત્યાં પાંચ લોકોનો એક પરિવાર આવ્યો. જગ્યા ખૂબ નાની હતી એટલે કોઈ કંઈ પણ બોલે એ બધું જ સંભળાતું. એ લોકો ગુજરાતી હતાં અને તેમની બોલી અને નામ સાંભળીને અનુમાન લગાવ્યું કે, એ અમદાવાદ કે વડોદરાનાં ખોજા અથવા મુસ્લિમ હતાં. એ બોલી સાંભળ્યાને ઘણો લાંબો સમય થઇ ગયો હતો. તેમણે મને રાજકોટનાં મારાં અમુક જૂના મિત્રોની યાદ અપાવી દીધી. એ મિત્રોમાંની એક છોકરી ઘણાં બધાં વર્ષો પહેલાં અમેરિકા આવી ગઈ હતી તેનાં પરિવાર સાથે અને પછી સંપર્કમાં નહોતી રહી. મનમાં એવો વિચાર આવ્યો હતો કે, એ છોકરી જો તેનાં પરિવાર સાથે ક્યાંય મળી જાય તો તેનો પરિવાર કદાચ આવો જ લાગતો હોય – માતા-પિતા, બે બહેનો અને એક ભાઈ. જમવાનું પતાવીને હું ફરી લિફ્ટમાં હોસ્ટેલ તરફ રવાના થઈ. ત્યાં પહોંચતાં સુધીમાં બપોરે સાડા ત્રણ જેવો સમય થયો હતો. મેં થોડો સમય આરામ કરીને ફરી બહાર જવાનું નક્કી કર્યું.

એકાદ કલાકની ઊંઘ કરીને હું ફરી બહાર જવા રવાના થઇ. હવેનો મુકામ હતો બાર્ટન સ્પ્રિંગ્સ અને ત્યાંથી સાત વાગ્યા આસપાસ કોન્ગ્રેસ બ્રિજ. બાર્ટન સ્પ્રિંગ્સ સુધી મેં બસમાં જવાનું નક્કી કર્યું. પણ, બસ-સ્ટોપથી એ સ્થળ સુધી પહોંચવા માટે ખાસ્સું ચાલવું પડ્યું એ તડકામાં જેનો મને અંદાજો નહોતો. પણ, એ યથાર્થ સાબિત થયું. રસ્તામાં મેં ઘણાં બધાં ફૂડ-ટ્રક જોયાં અને ખાસ તો એક બ્રિજ પરથી ચાલતાં જોયેલો નજારો. એ પુલ નીચેથી સુંદર કોલોરાડો નદી પસાર થતી હતી અને આસપાસ ઘણી બધી હરિયાળી હતી. નદીમાં લોકો આરામથી કાયાકિંગ કરી રહ્યાં હતાં અને ત્યાંની સુંદરતા માણી રહ્યાં હતાં. અંતે સવા પાંચ આસપાસ હું બાર્ટન સ્પ્રિન્ગ્સ પહોંચી. એ જગ્યા જાણે કુદરતે બનાવેલો સ્વિમિંગ-પુલ છે. ત્યાં નદી એકદમ છીછરી છે એટલે પાણી ફક્ત ગોઠણ ડૂબે તેટલું છે. ત્યાં હજારો લોકો નહાઈ રહ્યાં હતાં અથવા તો નદીમાં પગ ડૂબાડીને કે કિનારા પર બેઠાં હતાં. એ દિવસે ખૂબ ગરમી હતી એટલે કુદરતનાં એર-કંડીશનરથી સારું બીજું તો શું હોય! નદીમાં નહાવા માટે એ આદર્શ દિવસ હતો. ત્યાં નદીનાં કિનારે ઉપરથી એક નાની ટ્રેન-રાઈડ પણ હતી એટલે મેં એ રાઈડનો પણ લહાવો માણ્યો અને નદીને અને એ જગ્યાને એક નવાં દ્રષ્ટિકોણથી જોઈ. ત્યાંથી છ વાગ્યા આસપાસ હું નીકળી અને કોંગ્રેસ બ્રિજ તરફ જવા માટે બસ પકડવાનું નક્કી કર્યું. પણ, બસ-સ્ટોપ સુધી ચાલીને ખબર પડી કે, બસ આવવાને તો અડધી કલાક જેટલી વાર હતી.

સ્ટોપ પર એટલો સમય રાહ જોવાને બદલે મેં કંઈક જ્યૂસ જેવું લેવાનું વિચાર્યું એટલે ત્યાંથી ચાલીને પાંચેક મિનિટનાં અંતરે ફૂડ-ટ્રક હતાં ત્યાં ગઈ અને જ્યૂસ મંગાવીને ફરી લિફ્ટ જ ઓર્ડર કરી અને એ નિર્ણય બિલકુલ સાચો પુરવાર થયો. હું કોંગ્રેસ બ્રિજ સમયસર પહોંચી ગઈ અને એક સુંદર વ્યૂવાળી જગ્યા પર જઈને ઊભી રહી. દરરોજ સૂર્યાસ્ત પછી એ બ્રિજ નીચેથી હજારો ચામાચિડિયા નીકળતાં અને શિકાર કરવા માટે જતાં. એ નજારો જોવા માટે હજારો પ્રવાસીઓ ત્યાં આવીને ઊભાં રહેતાં એટલે ત્યાં મોડાં પહોંચો તો ઊભા રહેવાની જગ્યા મળવી મુશ્કેલ થઇ પડે. હું ત્યાં પહોંચી ત્યારે સૂર્યાસ્ત થવામાં જ હતો એટલે પહેલી વીસેક મિનિટ તો મેં ફક્ત સૂર્યાસ્તનો નજારો માણવામાં વિતાવી. પછી આકાશનાં સુંદર રંગો જોવા મળ્યાં. એ દરમિયાન નીચેથી જાત-જાતની હોડીઓ અને કાયાક પસાર થઇ રહ્યાં હતાં. એક જોડી એ નદીમાં એક બોટ પર લગ્ન કરી રહી હતી. અમુક લોકો કાયાકમાં પોતાનાં કૂતરાને લઈને આવ્યા હતાં. તો, ક્યાંક બતક આકારની બોટમાં લોકો નદીમાં ટહેલી રહ્યાં હતાં. ત્યાં લગભગ સવા કલાક જેવો સમય રહ્યાં પછી અંતે ચામાચીડિયા બહાર આવવાનાં શરુ થયાં. મને એમ હતું કે, દસેક મિનિટમાં તો બધાં જ બહાર આવી ગયાં હશે. પણ, એવું નહોતું. પહેલી દસ મિનિટમાં તો ફક્ત મોટાંમાં મોટાં ઝૂંડ બહાર આવ્યા હતાં અને પછીની પંદર મિનિટ પણ ટોળાનાં ટોળા નીકળતાં રહ્યાં હતાં. પચ્ચીસ મિનિટ પછી તેમની ગતિ થોડી ઠંડી પડી અને લોકો બ્રિજ પરથી જવા લાગ્યાં. ત્યાંથી બસ-સ્ટોપ નજીક હતું એટલે મેં હોસ્ટેલ તરફ બસ પકડી.

ઓસ્ટિન ટ્રિપ

અમેરિકા, ઓસ્ટિન

સાન ફ્રાન્સિસ્કો મૂવ થયાં પછી દરેક લોન્ગ વીકેન્ડ પર મેં કોઈ નવી જગ્યાએ જવાનું નક્કી કર્યું હતું. સૌથી પહેલો લોન્ગ વીકેન્ડ – ચોથી જુલાઈનો ખાલી ગયો હતો કારણ કે, હું એ પ્લાન કરવામાં થોડી મોડી પડી હતી. પણ, તેનાં પરથી મારો પાઠ ભણીને મેં ત્યાર પછીનાં બધાં લોન્ગ વીકેન્ડ પ્લાન કરવાનું શરુ કરી દીધું હતું. સૌથી પહેલો હતો લેબર ડે લોન્ગ વીકેન્ડ સપ્ટેમ્બરની શરૂઆતમાં. હજુ થોડાં જ સમય પહેલાં સાન ફ્રાન્સિસ્કો શિફ્ટ થઇ હતી એટલે ન્યુયોર્ક જવાની હજુ ઈચ્છા નહોતી. મારે સેકન્ડ ટીયરનાં શહેરો એક્સ્પ્લોર કરવા હતાં. મારાં વિકલ્પ હતાં – પોર્ટલેન્ડ, સિએટલ, ન્યૂ ઓરલીન્સ અને ઓસ્ટિન. એ ચારે સ્થળોનાં હવામાન, ટિકિટનાં ભાવ અને હોસ્ટેલની અવેલેબીલીટી વિશે તપાસ કરીને અંતે મેં ઓસ્ટિન પર પસંદગી ઉતારી અને જુલાઈનાં અંતે બધું બુક કર્યું.

ઓગસ્ટનાં અંતમાં બાનાં ગુજાર્યા પછી દસ દિવસમાં જ મારી ઓસ્ટિનની ટ્રિપ બુક થયેલી હતી. મારું ક્યાંયે જવાનું મન નહોતું પણ બધું બુક થયેલું હતું અને પરિવારનું પણ કહેવું એમ હતું કે, મારે ફરી આવવું જોઈએ અને હું તેમની સાથે સહમત હતી એટલે હું નિર્ધારિત દિવસે બધી તૈયારીઓ કરીને ઓસ્ટિન જવા રવાના થઇ. હું કોઈ ટ્રિપ પર ગઈ હોઉં અને પાછાં ફરીને તેનાં વિશે મને કંઈ યાદ ન હોય એવું ન બને. પણ, આ લખતી વખતે ઘણું બધું યાદ કરતાં મને ઘણો સમય લાગી રહ્યો છે.


શુક્રવારે બપોરે કામ પતાવીને હું ઓસ્ટિન જવા રવાના થઈ. એરપોર્ટ પર ચેક-ઇન વગેરે માથાકૂટ વિના પતી ગયું પછી મારાં ચેક-આઉટ ગેઇટ પર જઈને કાચની મોટી બારીઓ પાસે એરપોર્ટ પર પ્લેન્સ, કાર્ગો શિપ કરતાં માણસો વગેરેની હિલચાલ જોઇને બેઠી હતી. અહીંનાં એરપોર્ટની એ બારીઓ સામે મોં રાખીને એરપોર્ટની પ્રવૃત્તિઓ જોતાં બેસવાની સુવિધા મારી ફેવરિટ છે. ઓસ્ટ્રેલિયા કે ભારતમાં કોઈ પણ એરપોર્ટ પર મેં એ પ્રકારની બેઠક નથી જોઈ.

હું હેડફોન્સ લઇ જતાં ભૂલી ગઈ હતી એટલે ફ્લાઈટમાં મનોરંજનની સુવિધા હોવા છતાં કંઈ ખાસ જોઈ નહોતી શકી. એટલે ઢળતાં સૂર્ય અને વાદળો તરફ નજર કરીને ફોટો લેવાં અને ત્યાર સુધીનાં જીવન વિશે વિચારવા સિવાય કંઈ ખાસ કરવાનું હતું નહીં. રાત્રે ઓસ્ટિન પહોંચતાં લગભગ સાડા દસ જેવું થયું હતું. એરપોર્ટ પર એક પણ દુકાનો ખુલ્લી નહોતી. છતાં પણ એરપોર્ટ ધમધમતું કેવું હશે તેનો ખ્યાલ આવી જતો હતો. ઠેક-ઠેકાણે આર્ટનાં ઈન્સ્ટોલેશન લગાવવામાં આવ્યા હતાં. સૌથી પહેલું મારું ધ્યાન ગયું હતું એક સ્પેસક્રાફ્ટ અને હોવરક્રાફ્ટ વચ્ચેની દેખાતી કોઈ ફ્યુચરીસ્ટિક વસ્તુ પર. બધે જ ‘Keep it weird’ની થીમવાળી જાહેરાતો હતી. એ ઓસ્ટિનનું સુત્ર છે. (અને પોર્ટલેન્ડનું પણ). નીચે જતાં બેગેજ કેરોસેલ પર ધ્યાન ગયું. ત્યાં મોટાં ગિટારનાં આકારનાં સજાવેલાં આર્ટ પીસ રાખવામાં આવ્યા હતાં કારણ કે, ઓસ્ટિન એ અમેરિકાનું લાઈવ-મ્યુઝિક કેપિટલ ગણાય છે. આટલું કલાત્મક એરપોર્ટ મેં પહેલાં ક્યાંયે નહોતું જોયું.

મેં સુપર શટલનો કાયસ્ક શોધીને મારી શટલ વિશે તપાસ કરી અને એ સ્ત્રીએ મને ત્યાં બેસીને પંદર-વીસ મિનિટ રાહ જોવાનું કહ્યું. મેં ત્યાં સુધીમાં બહાર લટાર મારવાનું નક્કી કર્યું. બહાર બે મિનિટ ગઈ ત્યાં તો હું ઓગળવા લાગી. ખૂબ ગરમી અને અતિશય ભેજ. જાણે પર્થની ગરમી અને દક્ષિણ ઓશિયાનો ભેજ. પછી તો તરત જ અંદર આવી ગઈ અને શટલ ન આવે ત્યાં સુધી બહાર ન નીકળવાનો નિર્ણય લીધો. શટલમાં અમે ત્રણ લોકો હતાં અને ત્રણે પ્રવાસીઓ હતાં. એક છોકરી (નામ ભૂલી ગઈ) પોતાની કોઈ મિત્રનાં લગ્ન માટે ત્યાં આવી હતી અને બીજો છોકરો ઇયન મારી જેમ જ ત્યાં ફરવા માટે આવ્યો હતો. એ મારાં જેવડો જ હતો પણ હજુ કોલેજમાં હતો કારણ કે, તેણે પાંચ વર્ષ આર્મીમાં સર્વિસ કરી હતી કે, જેથી તેનું કોલેજનું ભણવાનું ફ્રી થઇ જાય અને તેને ફીઝ ન ભરવી પડે. તેણે તેની ટ્રિપ બહુ મોડી બુક કરી હોવાને કારણે કોઈ પણ હોસ્ટેલ તેનાં માટે ત્રણ રાત માટે ખાલી નહોતી. એટલે એ દરેક રાત ત્રણ અલગ અલગ હોસ્ટેલમાં વિતાવવાનો હતો. તેની પહેલીવહેલી હોસ્ટેલ મારી હોસ્ટેલ હતી.

હોસ્ટેલ પહોંચીને ચેક-ઇન વગેરે પતાવીને પંદરેક મિનિટમાં અમે બંને જમવા જવા માટે રવાના થયાં. પણ, શરૂઆતની દસેક મિનિટ તો મેં ફક્ત હોસ્ટેલનાં પોર્ચનાં અને પ્રવેશદ્વારનાં ફોટોઝ લેવામાં કાઢી. ત્યાંની દરેક દિવાલ પર પેઇન્ટિંગ હતાં. એક પણ ખૂણો કોરો નહોતો. હોસ્ટેલથી એક-બે મિનિટ ચાલતાં એક રેસ્ટોરાં અમે ખુલ્લું જોયું અને ત્યાં ભીડ પણ સારી એવી દેખાતી હતી એટલે સારું હશે તેવું માનીને અમે ત્યાં કંઇક ખાવાનું નક્કી કર્યું. ત્યારે રાત્રે સાડા અગિયાર જેવો સમય થયો હતો. અંદર ભીડની એવરેજ ઉંમર વીસ વર્ષ હતી. ત્યાંથી સ્ટેટ યુનીવર્સીટી એકદમ નજીક હતી એટલે એ બધાં લગભગ વિદ્યાર્થીઓ જ હશે તેવું અનુમાન કરવું વ્યાજબી હતું. મેં અને ઇયને રીતસર ત્રીસ વર્ષથી મોટાં દેખતાં લોકોને શોધવાની રમત શરુ કરી હતી. અમને જમવાનું પતાવ્યા સુધીમાં કુલ ત્રણ લોકો દેખાયાં જે ત્રીસથી ઉપરની ઉંમરનાં હશે. ત્યાંનો વેઇટ-સ્ટાફ પણ એટલો નાનો અને સુંદર તૈયાર થયેલો હતો કે, તેમનાં એપ્રન ન દેખાય ત્યાં સુધી ખબર ન પડે કે, ગેસ્ટ કોણ છે અને વેઇટર કોણ છે.

જમતાં જમતાં ઇયનનાં આર્મીનાં અનુભવો સાંભળવાની મને ખૂબ મજા આવી અને અમારી નવી દોસ્તી પર તેણે આગ્રહ કરીને મને ટ્રીટ પણ આપી. ત્યાર પછી હોસ્ટેલ પાછાં ફરતાં હોસ્ટેલની બરાબર સામે એક મસ્ત નાનો ઓપન-એર બાર હતો જ્યાં અમે જમીને જવાનું નક્કી કર્યું. ત્યારે લગભગ સાડા બાર જેવો સમય થયો હતો અને એ બારમાં કોઈ જ નહોતું. બારટેન્ડર ઓસ્ટ્રેલિયન ફૂટબોલ જોઈ રહ્યો હતો એટલે તેની સાથે થોડી વાત થઇ. ત્યાં ટેબલ્સ પર ઘણી બધી ગેમ્સ પડી હતી. અમે ચેસ રમવાનું શરુ કર્યું. પણ, અમે બંને થાકેલાં હતાં એટલે પાંચેક મિનિટમાં જ કંટાળી ગયાં અને રમત પડતી મૂકી.એક-એક ડ્રિંક પતાવીને અમે હોસ્ટેલ પાછાં ફર્યાં અને બીજા દિવસે સવારે બની શકે તો સાથે શહેર એક્સ્પ્લોર કરવાનું નક્કી કર્યું.

મારાં ડોર્મમાં છ પલંગ હતાં અને દર બે ડોર્મ વચ્ચે એક સામાન્ય બાથરૂમ હતું. મેં પહેલાં ક્યારેય છથી વધુ લોકો સાથે બાથરૂમ શેર નહોતું કર્યું એટલે સવારે બાથરૂમની અવેલેબીલિટી કેવીક હશે અને ચોખ્ખાઈ કેવી હશે તેનાં વિશે મને શંકા હતી. પણ, ત્રણે દિવસ કંઈ વાંધો ન આવ્યો. આ હોસ્ટેલ પહેલી એવી હોસ્ટેલ હતી જ્યાં ડોર્મની ચાવી લેવી જરૂરી નહોતી. હોસ્ટેલ ખૂબ નાની હતી – ફક્ત છથી આઠ ડોર્મ હતાં એટલે હોસ્ટેલનાં મુખ્ય દરવાજેથી અંદર આવવું હોય તો હોસ્ટેલનો સ્ટાફ તમારાં માટે બારણું ખોલી શકે અને બહુ વધુ લોકો ન હોય એટલે તેમને ત્યાં રહેતાં દરેકનાં મોં પણ સામાન્ય રીતે યાદ હોય અને ડોર્મ સામાન્ય રીતે ખુલ્લા જ રહેતાં સિવાય કે, જો કોઈએ થોડાં સમય માટે કપડાં બદલવા માટે કે એમ ડોર્મને અંદરથી તાળું માર્યું હોય. ત્યાંનું વાતાવરણ બહુ કમ્યુનલ હતું એટલે કોઈ વસ્તુ ચોરાવાની બીક લાગે તેવું નહોતું. વળી, મારી પાસે કિંમતી ખાસ કંઈ હતું નહીં. કેમેરા અને વોલેટ મારી સાથે રહેતાં અને બેગમાં ફક્ત કપડાં હતાં એટલે મેં તો બધું ખુલ્લું હોવા છતાં બેગને પણ તાળું મારવું જરૂરી નહોતું સમજ્યું.

ડલોરસ પાર્ક

અમેરિકા, ફોટોઝ, સાન ફ્રાન્સિસ્કો

સાન ફ્રાન્સિસ્કો ફોટો સીરિઝની સૌથી છેલ્લી પોસ્ટ – સાન ફ્રાન્સિસ્કોનો પ્રખ્યાત ડલોરસ પાર્ક. આ બધાં જ ફોટોઝ અને વિડિયોઝ બે અલગ અલગ ઈવેન્ટ્સ દરમિયાન લેવામાં આવ્યા છે. એલ.જી.બી.ટી પ્રાઈડ પરેડ વિકેન્ડ પર તથા પાર્ક અપગ્રેડ થયાં પછી તેનાં ઉદ્ઘાટનની સાઈલેન્ટ ડિસ્કો પાર્ટી દરમિયાન.

સાઈલેન્ટ ડિસ્કો? એ શું વળી? વિડિયોઝ જોશો ત્યારે દેખાશે કે ઘણાં બધાં લોકો કાન પર હેડફોન્સ લગાવીને મ્યુઝિક વિના નાચી રહ્યાં છે. ખરેખર એ જે મ્યુઝિક તેમનાં હેડફોન્સ પર વાગી રહ્યું છે તેનાં પર નાચી રહ્યાં છે – આ પ્રવૃત્તિ એ સાઈલેન્ટ ડિસ્કો. તેમાં સામાન્ય રીતે ઘોંઘાટ કંટ્રોલમાં રાખવા માટે મ્યુઝિક લાઉડ સ્પીકર પર નહીં પણ લોકોને હેડ-ફોન્સ આપવામાં આવ્યાં હોય તેનાં પર વાગતું હોય. આ ડલોરસ પાર્કવાળી ઇવેન્ટમાં તો બે અલગ અલગ ડી.જે. હતાં અને બંનેનું મ્યુઝિક બે અલગ સ્ટેશન પર વાગી રહ્યું હતું જે તમે હેડફોન્સ પર એક નાનકડી સ્વિચ વડે કંટ્રોલ કરી શકો. એ સિવાય એક ત્રીજું પણ ડી.જે. વિનાનું ક્લાસિકલ મ્યુઝિકનું ઓટો-પ્લેયર સ્ટેશન હતું જેમને ફક્ત ઘાસ પર શાંતિથી બેસીને ત્યાંનો નજારો માણવાની ઈચ્છા હોય તેમનાં માટે. ફોટોઝ અને વિડિયોઝ માટે નીચેનાં ફોટો પર ક્લિક કરો. હવે પછીની શ્રેણી છે – ઓસ્ટિન ટેક્સસની લોન્ગ-વીકેન્ડ ટ્રિપ જે મેં સપ્ટેમ્બરની શરૂઆતમાં કરી હતી.

IMG_20150618_172040-COLLAGE

લેન્ડ્સ એન્ડ

અમેરિકા, ફોટોઝ, સાન ફ્રાન્સિસ્કો

સાન ફ્રાન્સિસ્કોનાં આઉટર રીચમંડ વિસ્તારમાં લેન્ડ્સ એન્ડ નામની એક બહુ સુંદર જગ્યા છે. ત્યાં વોકર્સ, જોગર્સ અને સાયકલિસ્ટસ માટે એક લાંબી પગદંડી આવેલી છે અને તમામ જગ્યામાં બસ હરિયાળી, સામે સુંદર દરિયો અને સાન ફ્રાન્સિસ્કોનો સિગ્નેચર ગોલ્ડન ગેઇટ બ્રિજ. આ જગ્યાની બરાબર પાછળની તરફ શહેરને ફેસ કરતાં લીજ્યન ઓફ ઓનર નામનું એક આર્ટ મ્યુઝિયમ આવેલું છે. એ મ્યુઝિયમમાં બધાં જ પેઇન્ટિંગ્સ વિક્ટોરિયન સમયનાં છે. લીજ્યન ઓફ ઓનર બિલ્ડિંગ અને તેનું આર્કીટેક્ચર પોતે પણ વર્ક ઓફ આર્ટ છે. તેનાં ફોટોઝ માટે નીચે ક્લિક કરો.

IMG_5696-COLLAGE

ગોલ્ડન ગેઇટ પાર્ક – ૨

અમેરિકા, ફોટોઝ, સાન ફ્રાન્સિસ્કો

બોટાનિકલ ગાર્ડનનાં ફોટોઝ! આલ્બમ માટે નીચેનાં ફોટો પર ક્લિક કરો.

આવતા અંકે ગોલ્ડન ગેઇટ બ્રિજની ઝાંખી લેન્ડ્સ એન્ડ ટ્રેઈલ પરથી અને ‘લીજન ઓફ ઓનર’ આર્ટ મ્યુઝિયમનાં વિક્ટોરિયન સમયનાં પેઈન્ટીન્ગ્સ :)

IMG_5468-COLLAGE

ગોલ્ડન ગેઇટ પાર્ક – ૧

અમેરિકા, ફોટોઝ, સાન ફ્રાન્સિસ્કો

સૌથી પહેલાં તો એ ચોખવટ કરું કે, આ પાર્કને ગોલ્ડન ગેઇટ બ્રિજ સાથે કોઈ લેવા-દેવા નથી. બસ બંનેનાં નામમાં ‘ગોલ્ડન ગેઇટ’ છે એટલું જ. બ્રિજ ખરેખર પાર્કથી ખૂબ દૂર છે. આ આલ્બમમાં બ્રિજનો એક પણ ફોટો નથી.

ગોલ્ડન ગેઇટ પાર્ક શહેરનો સૌથી મોટો પાર્ક છે અને એ વિશાળકાય છે (રેફરન્સ માટે જુઓ ગૂગલ મેપ્સ). તેમાં ચાઇનીઝ ગાર્ડન, બોટાનિકલ ગાર્ડન, ડી યન્ગ મ્યુઝીયમ અને કેલિફોર્નિયા અકેડેમી ઓફ સાયન્સ – એમ ચાર  ચાર વિશાળ કેમ્પસ આવેલાં છે અને છતાંયે પાર્ક ભરચક ન લાગે.

આ આલ્બમનાં પહેલાં ત્રણ ફોટોઝ ડી યન્ગ મ્યુઝિયમનાં અમુક પેઈનટિંગ્સનાં છે. પછીનાં આઠ ફોટોઝ ગયાં વર્ષે નવેમ્બરમાં મ્યુઝિયમનાં સૌથી ઉપરનાં માળેથી લીધેલો સાન ફ્રાન્સિસ્કોનો વ્યૂ છે અને પછી મ્યુઝિયમની આસપાસનો વિસ્તાર છે.

પેલી છોકરી માથું કૂટે છે એ ફોટોથી માંડીને બ્રાક સુધીની ટાઈમ-લાઈનનાં ફોટોઝ ડી યન્ગ મ્યુઝિયમમાં મેનાં અંતે પાડેલાં છે. એ ફોટોઝ ‘બોટીચેલી ટુ બ્રાક’ (Botticelli to Braque) નામનાં એક સ્પેશિયલ એગ્ઝીબિશનમાં પડેલાં છે. નામમાં લખ્યું છે એ પ્રમાણે જ એ એગ્ઝીબિશનમાં સાન્દ્રો બોટીચેલીથી માંડીને જ્યોર્જેસ બ્રાક સુધીનાં સમયગાળામાં થઇ ગયેલાં યુરોપનાં સારામાં સારા કલાકારોનાં પેન્ટિંગ મુકવામાં આવેલાં હતાં. છેલ્લે જે ટાઈમ-લાઈન છે એ દરેક કલાકારનું જન્મ-વર્ષ ઊતરતાં ક્રમમાં બતાવે છે.

પછીનાં ફોટોઝ કેલિફોર્નિયા અકેડેમી ઓફ સાયન્સિસ અને તેની આસપાસનાં વિસ્તારનાં છે. જો ફોટોઝ ધ્યાનથી જોશો તો સમજાશે કે, કેલિફોર્નિયા અકેડેમી પેલા રોમન ફોરમ જેવાં દેખતાં વિસ્તારની બરાબર ડાબી અને જમણી તરફ છે.  એટલે કે, બંનેનાં પ્રવેશદ્વાર એકબીજા સામે છે. એક તરફથી બીજી તરફ ચાલીને પહોંચતાં લગભગ પંદર મિનિટ થાય તેટલું અંતર છે.

IMG_20141105_133403-COLLAGE